دوران میانپادشاهی (بریتانیا)
دوران میانپادشاهی (به انگلیسی: Interregnum) در جزایر بریتانیا با اعدام چارلز اول در ژانویهٔ ۱۶۴۹ آغاز شد (در اسکاتلند از سپتامبر ۱۶۵۱) و در مه ۱۶۶۰ پایان یافت، زمانی که پسر او، چارلز دوم، بار دیگر بر تخت سه پادشاهی نشست. در این یازده سال، انگلستان، اسکاتلند و ایرلند بدون پادشاه اداره میشدند. در عین حال، آغاز و پایان دقیق این دوران، و همچنین رویدادهای اجتماعی و سیاسی آن، در میان سه پادشاهی (انگلستان، اسکاتلند و ایرلند) و سرزمینهای تابع انگلستان یکسان نبود و تفاوتهایی میان آنها وجود داشت. در این دوره، نظام سلطنتی حکومت جای خود را به جمهوری انگلستان (Commonwealth of England) داد.[۱]
زمینه
پس از اعدام چارلز یکم در سال ۱۶۴۹، اسکاتلندیها در مخالفت با جمهوری انگلستان پسر او را بهعنوان چارلز دوم پادشاه اعلام کردند. او در ادامه برای جلب حمایت اسکاتلند ناچار شد میثاق سختگیرانهی پرسبیتریها را بپذیرد و پیمان بردا را در ۱۶۵۰ امضا کند. ادای سوگند به «میثاق مذهبی و اتحاد نظامی»(Solemn League and Covenant) که بهای آن چشمپوشی از دوستان و باورهای شخصیاش بود، بیثمر ماند و در او تلخی عمیقی برجا گذاشت. این میثاق شدیداً ضدکاتولیک و ضدانگلیکان بود و در ابتدا در ۱۶۴۳ میان پارلمان انگلستان و کوونانترهای حزب کرک بر علیه پدرش چارلز یکم بسته شده بود و پرسبیتریها از آن پس هر شاهی را مجبور به پذیرش آن میکردند تا استقلال مذهبی و نظام کلیسایی خود را حفظ کنند. در سپتامبر ۱۶۵۰، سپاه اسکاتلند در نبرد دانبار (Dunbar) بهدست نیروهای الیور کرامول شکست سختی خورد، و یک سال بعد، در نبرد ووستر حملهی چارلز دوم به انگلستان نیز با شکست کامل پایان یافت. شاه جوان پس از آن چهل روز در سراسر انگلستان در تعقیب بود، اما با یاری چند تن از وفادارانش از مهلکه گریخت و سرانجام در اکتبر ۱۶۵۱ خود را به فرانسه رساند.[۲]
منبع
- ↑ "British Interregnum". Wikipedia (به انگلیسی). 2025-05-28.
- ↑ "Charles II | Biography, Accomplishments, & Facts | Britannica". www.britannica.com (به انگلیسی). 2025-09-13. Retrieved 2025-10-10.