پاروانکورینا

پاروانکورینا; محدودهٔ زمانی: ادیاکاران، حدود ۵۵۸ تا ۵۵۵ میلیون سال پیش پرکامبرین کامبرین اردویسین سیلورین دوونین کربنیفر پرمین تریاس ژوراسیک کرتاسه پالئوژن نئوژن ۰ ۵۵۸ ۵۵۵
	بازسازی طرح‌واره‌ای P. sagitta و P. minchami
رده‌بندی علمی
فرمانرو:	جانوران
شاخه:	incertae sedis: بندپایان؟ نرم‌تنان؟
سرده:	†Parvancorina; گلسنر ۱۹۵۸
گونه نماد
	P. minchami; گلسنر ۱۹۵۸
گونه‌ها
	P. minchami گلسنر، ۱۹۵۸; P. sagitta ایوانتسوف، ۲۰۰۴;

پاروانکورینا یک سرده از سنگواره‌های جانوری سپرمانند و متقارن دوطرفه است که در اواخر ادیاکاران در بستر دریا می‌زیست. این جانور شباهت‌های سطحی‌ای با بندپایان کامبرینی شبیه تریلوبیت دارد.

ریشه‌شناسی

نام سرده از یک واژهٔ مرکب ادغامی از لاتین parva ancora (لنگر کوچک) گرفته شده است.

نام گونهٔ نوع، P. minchami، به افتخار آقای اچ. مینچم، مجموعه‌دار خصوصی، که در سال ۱۹۵۷ تعدادی نمونهٔ عالی از سنگواره‌های ادیاکاران را جمع‌آوری و به موزهٔ استرالیای جنوبی ارائه کرد، نام‌گذاری شده است.

نام گونهٔ P. sagitta واژهٔ لاتین sagitta (پیکان) است که مستقیماً به شکل پیکان‌مانند آن اشاره دارد.

کشف

سنگواره‌های P. minchami نخستین‌بار در عضو ادیاکارا از کوارتزیت رانزلی، کوهستان فلیندرز، در استرالیای جنوبی کشف شدند.^[۱] این گونه همچنین از نهشته‌های سازندهای ورخوفکا، زیمنگوری و یورگا در ناحیهٔ دریای سفید در استان آرخانگلسک، روسیه شناخته شده است. علاوه بر این، سنگواره‌های مشابه با حفظ‌شدگی ضعیف از Parvancorina sp. در سازند لیامتسا در این ناحیهٔ روسیه یافت شدند.^[۲] این گونه همچنین از ناحیهٔ سورساگر در منطقهٔ جودپور، سازند سونیا از ابرگروه ماروار در هند ثبت شده است.^[۳]

P. sagitta در سازند ورخوفکا بر روی رودخانهٔ سولزا، ناحیهٔ دریای سفید در استان آرخانگلسک، روسیه یافت می‌شود.^[۴]

توصیف

این جاندار یک ستیغ برجسته در امتداد محور مرکزی تقارن دارد. این ستیغ می‌تواند در سنگواره‌های فشرده‌نشده بلند باشد. در انتهای 'سر' ستیغ، دو کمان برجستهٔ ربع‌دایره‌ای شکل متصل وجود دارد. در جلوی این‌ها دو خط نیم‌دایره‌ای تودرتو قرار دارد.

سنگواره‌ها معمولاً حدود ۱ سانتیمتر (۰٫۳۹ اینچ) در هر یک از عرض و طول هستند، اما می‌توانند تا ۳٫۰ سانتیمتر (۱٫۲ اینچ) نیز برسند.^[۳]

خویشاوندی

در تلاش برای تعیین روابط تبارزایشی آن، پاروانکورینا با بندپایان شبیه تریلوبیت، مانند اسکانیا از زیاگان شیل برگس، کانادا، و پریمیکاریس از زیاگان چنگ‌جیانگ، چین مقایسه شده است.^[۵]^[۶] با این حال، شکل رشد پاروانکورینا برای یک بندپا غیرمعمول است.^[۲] علاوه بر این، شباهت قوی P. sagitta به دوسوئیان ابتدایی شبیه نرم‌تن تمنوکسا^[۴] و شباهت‌ها به بخش‌هایی از کیمبرلا^[۷] تردید بیشتری را در مورد خویشاوندی با بندپایان ایجاد می‌کند.

سبک زندگی و ریختار

پاروانکورینا معمولاً با «سر» های خود به موازات جهت جریان زندگی می‌کرد.^[۸] تاخوردگی سنگواره‌ها از همه طرف، هر نوع اتصال ساقه‌مانند به کف دریا را رد می‌کند.^[۹] پیشنهاد شده که آن‌ها متحرک بوده و قادر بوده‌اند بدن خود را به‌طور فعال به سمت جهت جریان جهت‌گیری کنند و نمونه‌های کوچک‌تر از زیواگان ادیاکاران در استرالیا اغلب در ارتباط نزدیک با یکدیگر یافت می‌شوند.^[۱۰] پیشنهاد شده که آن‌ها تغذیه‌کننده تصفیه‌ای بوده‌اند و از ستیغ‌های بدن خود برای هدایت آب به سوی ساختارهای تغذیه‌ای استفاده می‌کرده‌اند، در حالی که تغذیه از رسوبات بستری بوم‌شناسی ممکن اما کم‌تر محتملی است.^[۸]

جستارهای وابسته

زیواگان ادیاکاران

منابع

↑ Glaessner, Martin F. (1958). "New Fossils from the Base of the Cambrian in South Australia" (PDF). Transactions of the Royal Society of South Australia. 81: 185–188. Archived from the original (PDF) on 2007-09-29.
1 2 Naimark, E. B; Ivantsov, A. Yu (2009). "Growth variability in the late Vendian problematics Parvancorina Glaessner". Paleontological Journal. 43 (1): 12–8. doi:10.1134/S003103010901002X. S2CID 83863648.
1 2 Parihar, Virendra S. ; Chouhan, Hukma R. ; Kumar, P. ; Harsh, A. (2023). "The anchor-shaped Ediacaran organism Parvancorina from Marwar Supergroup, India". Journal of Earth System Science. 132 (187): 1–9. doi:10.1007/s12040-023-02205-y.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:نام‌های متعدد:فهرست نویسندگان (رده)
1 2 Ivantsov, A.Y.; Malakhovskaya, Y.E.; Serezhnikova, E.A. (2004). "Some Problematic Fossils from the Vendian of the Southeastern White Sea Region" (PDF). Paleontological Journal. 38 (1): 1–9. Archived from the original (PDF) on 2007-07-04.
↑ Lin, Jih-Pai; Gon, Samuel M; Gehling, James G; Babcock, Loren E; Zhao, Yuan-Long; Zhang, Xing-Liang; Hu, Shi-Xue; Yuan, Jin-Liang; Yu, Mei-Yi; Peng, Jin (2006). "A Parvancorina-like arthropod from the Cambrian of South China". Historical Biology. 18 (1): 33–45. doi:10.1080/08912960500508689. S2CID 85821717.
↑ Glaessner, M. F. (1980). "Parvancorina - an Arthropod from the Late Precambrian Fauna of the Ediacara Fossil Reserve" (PDF). Records of the South Australian Museum. 13: 83–90.
↑ Grazhdankin, Dmitriy (2015). "Patterns of Evolution of the Ediacaran Soft-Bodied Biota". Journal of Paleontology. 88 (2): 269–83. doi:10.1666/13-072. S2CID 129317326.
1 2 Darroch, Simon A. F; Rahman, Imran A; Gibson, Brandt; Racicot, Rachel A; Laflamme, Marc (2017). "Inference of facultative mobility in the enigmatic Ediacaran organism Parvancorina". Biology Letters. 13 (5) 20170033. doi:10.1098/rsbl.2017.0033. PMC 5454237. PMID 28515329.
↑ Paterson, John R; Gehling, James G; Droser, Mary L; Bicknell, Russell D. C (2017). "Rheotaxis in the Ediacaran epibenthic organism Parvancorina from South Australia". Scientific Reports. 7 45539. Bibcode:2017NatSR...745539P. doi:10.1038/srep45539. PMC 5371987. PMID 28358056.
↑ Coutts, Felicity J.; Bradshaw, Corey J.A.; García-Bellido, Diego C.; Gehling, James G. (March 2018). "Evidence of sensory-driven behavior in the Ediacaran organism Parvancorina: Implications and autecological interpretations". Gondwana Research (in English). 55: 21–29. doi:10.1016/j.gr.2017.10.009.

پیوند به بیرون

Ediacaran.org
Peripatus
Trilobites.info
Home of the Ediacaran بایگانی‌شده در ۲۰۱۷-۰۹-۲۳ توسط Wayback Machine
Coutts, Felicity J; Bradshaw, Corey J.A; García-Bellido, Diego C; Gehling, James G (2017). "Evidence of sensory-driven behavior in the Ediacaran organism Parvancorina: Implications and autecological interpretations" (PDF). Gondwana Research. 55: 21–29. Bibcode:2018GondR..55...21C. doi:10.1016/j.gr.2017.10.009. hdl:2328/37851.

[Glaessner1958-1] Glaessner, Martin F. (1958). "New Fossils from the Base of the Cambrian in South Australia" (PDF). Transactions of the Royal Society of South Australia. 81: 185–188. Archived from the original (PDF) on 2007-09-29.

[NaimarkIvantsov2009-2] 1 2 Naimark, E. B; Ivantsov, A. Yu (2009). "Growth variability in the late Vendian problematics Parvancorina Glaessner". Paleontological Journal. 43 (1): 12–8. doi:10.1134/S003103010901002X. S2CID 83863648.

[:0-3] 1 2 Parihar, Virendra S. ; Chouhan, Hukma R. ; Kumar, P. ; Harsh, A. (2023). "The anchor-shaped Ediacaran organism Parvancorina from Marwar Supergroup, India". Journal of Earth System Science. 132 (187): 1–9. doi:10.1007/s12040-023-02205-y.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:نام‌های متعدد:فهرست نویسندگان (رده)

[Ivantsov2004et_al-4] 1 2 Ivantsov, A.Y.; Malakhovskaya, Y.E.; Serezhnikova, E.A. (2004). "Some Problematic Fossils from the Vendian of the Southeastern White Sea Region" (PDF). Paleontological Journal. 38 (1): 1–9. Archived from the original (PDF) on 2007-07-04.

[Lin2006-5] Lin, Jih-Pai; Gon, Samuel M; Gehling, James G; Babcock, Loren E; Zhao, Yuan-Long; Zhang, Xing-Liang; Hu, Shi-Xue; Yuan, Jin-Liang; Yu, Mei-Yi; Peng, Jin (2006). "A Parvancorina-like arthropod from the Cambrian of South China". Historical Biology. 18 (1): 33–45. doi:10.1080/08912960500508689. S2CID 85821717.

[Glaessner1980-6] Glaessner, M. F. (1980). "Parvancorina - an Arthropod from the Late Precambrian Fauna of the Ediacara Fossil Reserve" (PDF). Records of the South Australian Museum. 13: 83–90.

[Grazhdankin2014-7] Grazhdankin, Dmitriy (2015). "Patterns of Evolution of the Ediacaran Soft-Bodied Biota". Journal of Paleontology. 88 (2): 269–83. doi:10.1666/13-072. S2CID 129317326.

[Darroch-8] 1 2 Darroch, Simon A. F; Rahman, Imran A; Gibson, Brandt; Racicot, Rachel A; Laflamme, Marc (2017). "Inference of facultative mobility in the enigmatic Ediacaran organism Parvancorina". Biology Letters. 13 (5) 20170033. doi:10.1098/rsbl.2017.0033. PMC 5454237. PMID 28515329.

[Droser-9] Paterson, John R; Gehling, James G; Droser, Mary L; Bicknell, Russell D. C (2017). "Rheotaxis in the Ediacaran epibenthic organism Parvancorina from South Australia". Scientific Reports. 7 45539. Bibcode:2017NatSR...745539P. doi:10.1038/srep45539. PMC 5371987. PMID 28358056.

[10] Coutts, Felicity J.; Bradshaw, Corey J.A.; García-Bellido, Diego C.; Gehling, James G. (March 2018). "Evidence of sensory-driven behavior in the Ediacaran organism Parvancorina: Implications and autecological interpretations". Gondwana Research (in English). 55: 21–29. doi:10.1016/j.gr.2017.10.009.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]

[۹]

[۱۰]