پرش طول

پرش طول یکی از رشته‌های دو و میدانی است که در آن ورزشکار باید با انجام دورخیز و سپس با یک گام پرش خود را انجام بدهد محوطهٔ دورخیز که به باند دورخیز نیز موسوم است باید حداقل دارای طولی به مسافت ۴۰ متر و در صورت امکان ۴۵ متر باشد. عرض باند دورخیز حداقل ۲۲/۱ متر و حداکثر ۲۵/۱ متر است که با دو خط به عرض ۵ سانتی‌متر و به رنگ سفید مشخص می‌شود.. این رشته از سال ۱۸۹۶ برای مردان و از سال ۱۹۴۸ برای زنان وارد بازی‌های المپیک تابستانی شده است رکورد المپیک این ماده در اختیار باب بیمون با۸مترو۹۰سانتی متراست که درالمپیک ۱۹۶۸مکزیکوسیتی به ثبت رسیده است

در سطح پیشرفته، ورزشکار روی سطحی صاف شروع به دویدن می‌کنند و آخرین گام خود را پیش از خط گذاشته و پرش خود را انجام می‌دهند. در صورتی که گام ورزشکار از خط خطا بگذرد پرش خطا محسوب شده و رکوردی ثبت نمی‌شود. برای تشخیص این موضوع از مقداری پلاستی‌سین (خمیری چرب و شکل‌پذیر) پس از خط خطا استفاده می‌کنند. ورزشکار می‌تواند از هر نقطه‌ای پیش از خط خطا پرش خود را آغاز کند ولی طول پرش را از پایان خط خطا تا نزدیکترین نقطه‌ای که بدن ورزشکار به زمین شنی اصابت کرده محاسبه می‌کنند.

نمودار پیشرفت رکوردهای جهانی

• Stephen G. Miller, Ancient Greek Athletics. New Haven: Yale University Press, 2004.
• Guthrie, Mark (2003). Coach Track & Field Successfully. Champaign, Illinois: Human Kinetics. pp. 149–155. ISBN 0-7360-4274-1.
• Rogers, Joseph L. (2000). USA Track & Field Coaching Manual. Champaign, Illinois: Human Kinetics. pp. 141–157. ISBN 0-88011-604-8.
• Ernie Gregoire, Larry Myricks (1991). World Class Track & Field Series: Long Jump (VHS). Ames, IA: Championship Books & Video Productions.

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ پرش طول موجود است.

• "IAAF World Championships: IAAF Statistics Handbook. Daegu 2011" (PDF). Monte Carlo: IAAF Media & Public Relations Department. 2011. pp. Pages 595, 700. Archived from the original (PDF) on 1 October 2012. Retrieved October 18, 2011.
• Powell vs Lewis Tokyo 91 (video)