پرنسس هلن اورلئان
| پرنسس هلن اورلئان | |
|---|---|
 | |
| زاده | ۱۳ ژوئن ۱۸۷۱ لندن |
| درگذشته | ۲۱ ژانویهٔ ۱۹۵۱ (۷۹ سال) کاستلاماره دی استابیا |
| آرامگاه | |
| همسر(ان) |
|
| فرزند(ان) | شاهزاده آمادئو، دوک آئوستا شاهزاده آیمون، دوک ائوستا |
| خاندان | خاندان اورلئان |
| امضاء |  |
پرنسس هلن اورلئان (انگلیسی: Princess Hélène of Orléans; ۱۳ ژوئن ۱۸۷۱ – ۲۱ ژانویهٔ ۱۹۵۱) او عضوی از خانواده سلطنتی مخلوع اورلئان فرانسه بود که در پی ازدواج با رئیس شاخه فرعی خانواده سلطنتی ایتالیا، عنوان دوشس آئوستا را کسب کرده بود. اگرچه در زمان‌های مختلف برای وارثان تاج و تخت بریتانیا، اتریش و امپراتوری روسیه به دنبال ازدواج با او بودند، اما چنین ازدواج یا اتحادی محقق نشد.
زندگی
پدرش شاهزاده فیلیپ، کنت پاریس، پسر فردیناند فیلیپ اورلئان و هلنا مکلنبورگ-شورین بود؛ مادرش ماریا ایزابلا اورلئان، اینفانتا اسپانیا، دختر آنتوان دو اورلئان و لوئیز فردیناند بوربن-اسپانیا بود. پرنسس هلنا دوران کودکی خود را در انگلستان گذراند، جایی که در آن متولد شد و تمام خانواده‌اش پس از انقلاب فرانسه در سال ۱۸۴۸ در تبعید زندگی می‌کردند. تنها پس از سال ۱۸۷۱ خانواده اورلئان توانستند به فرانسه بازگردند. خواهر و برادرهای او شامل آملی، ملکه پرتغال، ایزابلا، دوشس گیز و فردیناند، دوک مونپانسیه بودند. پدرش نوه لویی فیلیپ فرانسه بود و از سال ۱۸۴۲ تا ۱۸۴۸ وارث تاج و تخت بود.[۱]
مدّعیانِ تاج و تخت
والدین هنری امیدوار بودند که او مانند برخی از برادرانش با وارث تاج و تخت ازدواج کند. شایعاتی نیز در مورد خواستگاران مختلف و احتمال ازدواج او در سال ۱۸۹۰ منتشر شد. خواستگاران او بدون شک از این واقعیت که هلنا توسط معاصرانش دختری بسیار زیبا در نظر گرفته می‌شد، تشویق می‌شدند. یکی از منابع معاصر اعلام کرد که او «تجسم سلامت و زیبایی زنانه، به عنوان یک ورزشکار برازنده و زبان‌شناس جذاب» شناخته می‌شد. هلنا عاشق شاهزاده آلبرت ویکتور، دوک کلارنس و آوندیل، پسر ارشد ادوارد هفتم آینده بریتانیا و نوه ملکه ویکتوریای حاکم آن زمان شد، اما به دلیل عدم رضایت طرف‌های مختلف درگیر، آنها مجبور به پایان دادن به رابطه خود شدند.
در ابتدا، ملکه ویکتوریا با این نامزدی مخالفت کرد زیرا هلنا کاتولیک بود. او حتی به برادرزاده‌اش نامه نوشت و یکی دیگر از خواهرزاده‌هایش، مارگارت پروس، را به عنوان جایگزین مناسب پیشنهاد کرد، اما آلبرت ویکتور متقاعد نشد. سرانجام، پس از اینکه این زوج به عشق خود اعتراف کردند، ملکه کوتاه آمد و از ازدواج حمایت کرد. هلنا پیشنهاد داد که به کلیسای آنگلیکان بپیوندد و آلبرت ویکتور پیشنهاد داد که از حق جانشینی خود صرف نظر کند تا با او ازدواج کند. مادر شاهزاده، الکساندرا، با وضعیت اسفناک آنها همدردی کرد و رابطه آنها را تأیید کرد. با این حال، پدر هلنا از دادن رضایت خودداری کرد. او اصرار داشت که دخترش مذهب کاتولیک را رها نکند. هلنا شخصاً برای شفاعت نزد پاپ لئو سیزدهم رفت، اما او اعلام کرد که گرویدن هلنا به آنگلیکانیسم منجر به تکفیر او خواهد شد. آلبرت ویکتور بعداً با پرنسس ماری از تک نامزد شد، اما قبل از برگزاری عروسی درگذشت.
پس از آن، تزار الکساندر سوم روسیه، هلنا را به عنوان همسر احتمالی پسرش نیکلاس معرفی کرد، اما او قبلاً عاشق پرنسس آلیس از هسن و راین بود و امتناع کرد. متعاقباً امیدهای زیادی وجود داشت که هلنا با پسر و وارث اومبرتو اول ایتالیا، شاهزاده ناپل، ازدواج کند. چند سال قبل از ازدواجش با دوک آئوستا، النا به ناپل سفر کرد، به این امید که توجه پادشاه و ملکه را جلب کند. با این حال، این سفر ناموفق بود و ویکتور امانوئل در سال ۱۸۹۶ با پرنسس النا از مونته‌نگرو نامزد شد. میراث النا از آئوستا (سوغات، یادگاری‌های سفر، جوایز، عکس‌های قوم‌شناسی آفریقایی و غیره) به همراه کتاب‌هایش در کتابخانه ملی ناپل نگهداری می‌شود. بخشی از این کتابخانه که زمانی در اختیار سرهنگ اتو کامپینی بود، اکنون در کتابخانه تاریخ و فرهنگ «جوزپه گروسو» در پیمونت در تورین نگهداری می‌شود.[۲]
خانواده
هلن سومین فرزند از هشت فرزند شاهزاده فیلیپ، کنت پاریس، و اینفانتا ماریا ایزابل اسپانیا بود. پدرش نوه لویی فیلیپ اول، پادشاه فرانسه بود و از سال ۱۸۴۲ تا زمان تبعید سلسله در سال ۱۸۴۸ وارث تاج و تخت بود. او نیز مانند دو خواهر و برادر بزرگترش، در تبعید در خانه یورک، تویکنهام، کمی قبل از لغو قانون تبعید علیه سلسله به دنیا آمد. خانواده پس از بازگشت به فرانسه در پایان ژوئن ۱۸۷۱، در هتل فولد در خیابان فوبورگ سنت اونوره، به عنوان مهمان عمویشان، هنری، دوک اومال، اقامت گزیدند. ثروت و دارایی‌های او در فرانسه در سال ۱۸۵۲، برخلاف سایر شاهزاده‌های اورلئان، مصادره نشده بود. در ۲۱ دسامبر ۱۸۷۲، مجلس ملی قانون استرداد را تصویب کرد که اجازه می‌داد تقریباً ۴۰ میلیون از هشتاد میلیون فرانک اموالی که قبلاً متعلق به خاندان اورلئان بود، بازگردانده شود، اگرچه بازپس‌گیری واقعی این ثروت چندین سال طول می‌کشید.
در همین حال، یکی از دوستان نزدیک کنت و کنتس پاریس، ماریا برینول سیل دو فراری، طبقه همکف و باغ‌های هتل ماتینیون در خیابان وارن در پاریس را در اختیار آنها قرار داد. در امتداد خیابان مجاور بابل، دوشس یک خانه شهری دو طبقه برای اسکان فرزندان اورلئان، معلم‌های خصوصی و مربیان آنها ساخت که از سال ۱۸۷۶ تا زمان تبعید مجدد پدرش، به عنوان خانه هلن مورد استفاده قرار گرفت.
در سال ۱۸۸۳، آخرین شاهزاده مشروع از نسل پسران لویی پانزدهم، هنری، کنت شامبور، بدون فرزند درگذشت و از نظر سلطنت‌طلبان فرانسوی، به جز مشروعه‌خواهان سرکش، کنت پاریس را به عنوان وارث تاج بوربون فرانسه ترک کرد. با این حال، جشن‌هایی که در بهار ۱۸۸۶ در پاریس، پیش از ازدواج آملی، خواهر بزرگتر هلن، با کارلوس براگانزا-کوبورگ، شاهزاده سلطنتی پرتغال، در لیسبون برگزار شد، چنان حمایت آشکاری از سلطنت‌طلبان از خاندان اورلئان را برانگیخت که در ۲۲ ژوئیه، جمهوری فرانسه با احتیاط، سران سلسله‌های حاکم سابق فرانسه، اورلئان‌ها و بناپارت‌ها، را از کشور تبعید کرد. تقریباً همه اورلئان‌ها فوراً فرانسه را ترک کردند و هلن و والدینش به تانبریج ولز در انگلستان رفتند و سپس قبل از اقامت در ماه اکتبر در خانه شین در ایست شین انگلستان، به اسکاتلند سفر کردند. در سال ۱۸۹۰ آنها به خانه استو در باکینگهام انگلستان نقل مکان کردند.[۳]
ازدواج‌های احتمالی
بیشتر خواهر و برادرهای هلن ازدواج‌های خوبی داشتند، از جمله آملی، ملکه پرتغال، فیلیپ، دوک اورلئان (که با آرشیدوشس ماریا دوروتیا از اتریش ازدواج کرد) و ایزابل، دوشس گیز، و والدین هلن امیدوار بودند که او با وارث تاج و تخت ازدواج کند. این امیدها با این واقعیت تقویت می‌شد که هلن در آن زمان زیبایی زیادی داشت و یکی از منابع معاصر اظهار داشت که او «تجسم سلامت و زیبایی زنانه بود، به عنوان یک ورزشکار برازنده و یک زبان‌شناس جذاب شناخته می‌شد».
رابطه با دوک کلارنس
شاهزاده آلبرت ویکتور، دوک کلارنس و آوندیل ("ادی") پسر ارشد ادوارد هفتم آینده و نوه ملکه ویکتوریای حاکم آن زمان بود. در طول بهار و تابستان ۱۸۹۰، ادی و هلن اجازه یافتند در خانه‌های خواهر کلارنس، پرنسس لوئیز، دوشس فایف، در شین و اسکاتلند با هم آشنا شوند، و با تشویق مادرانشان، هلن و ادی عاشق هم شدند. در ۲۹ اوت، کلارنس اجازه ملاقات با مادربزرگش را به تنهایی در قلعه بالمورال در اسکاتلند دریافت کرد و هلن را نیز با خود آورد. ازدواج با یک کاتولیک، طبق قانون حل و فصل، مستلزم سلب حق قانونی ادی برای تاج و تخت بریتانیا بود، اما هلن پیشنهاد داد که به کلیسای آنگلیکان بپیوندد. وقتی ملکه ویکتوریا از پیشنهاد هلن ابراز تعجب کرد، هلن گریه کرد و اصرار داشت که تمایل او برای انجام این کار به خاطر عشق است. ویکتوریا که تحت تأثیر درخواست ناامیدانه این زوج برای کمک قرار گرفته بود، موافقت کرد که از آنها حمایت کند، اما هشدار داد که فکر می‌کند موانع زیادی وجود دارد که احتمالاً موفقیت را بعید می‌کند. این شامل انتظار او از اینکه پدر هلن با تغییر مذهب دخترش موافقت نکند، نیز می‌شد.
کلارنس پیشنهاد داد که در صورت لزوم از حقوق جانشینی خود صرف نظر کند و به برادرش نوشت: «شما نمی‌دانید که من اکنون چقدر این دختر شیرین را دوست دارم و احساس می‌کنم هرگز نمی‌توانم بدون او خوشحال باشم». مادرش و پدرش نیز با این ازدواج موافق بودند.
با این حال، ترس ملکه ویکتوریا از مخالفت‌های غیرقابل عبور از منابع مختلف درست از آب درآمد. نخست‌وزیر او، لرد سالزبری، در ۹ سپتامبر به‌طور کتبی و مفصل مخالفت خود را با این اتحاد به ملکه ابراز کرد. پدر هلن از پذیرش این ازدواج خودداری کرد، اصرار داشت که هلن نمی‌تواند تغییر مذهب دهد و ملکه را از تصمیم خود مطلع کرد. با این وجود، او به هلن اجازه داد تا شخصاً از پاپ لئو سیزدهم درخواست اجازه ازدواج با کلارنس را داشته باشد، اما پاپ حکم پدرش را تأیید کرد و رابطه عاشقانه آنها پایان یافت.
کلارنس هرگز از احساساتش نسبت به هلن دست نکشید و رابطه آنها در مقبره او در قلعه ویندزور با یک تاج گل مهره‌ای که روی آن کلمه «هلن» نوشته شده است، گرامی داشته می‌شود. ملکه ویکتوریا به نوه‌اش نامه‌ای نوشت و یکی دیگر از نوه‌هایش، پرنسس مارگارت پروس، را به عنوان جایگزین توصیه کرد، اما این پیشنهاد هیچ نتیجه‌ای نداشت، و کلارنس به مادربزرگش گفت که عشق او به یکی دیگر از پسرعموهایش، آلیکس هسه (همسرایی که ملکه مدت‌ها به او امیدوار بود) بی‌پاسخ مانده است. بعداً نامزدی با پرنسس مری تک ترتیب داده شد، اما کلارنس قبل از برگزاری عروسی آنها درگذشت.[۱][۴][۵]
دیگر خواستگاران بالقوه
اگرچه تزار آینده نیکلاس دوم روسیه (پسرعموی کلارنس) در دفتر خاطرات خود به تمایل والدینش برای اتحاد با فرانسه اذعان کرده است، اما هرگز گزینه مورد نظر آنها، هلن، را دنبال نکرد، زیرا او از قبل عاشق آلیکس هسن بود و در سال ۱۸۹۴ اجازه ازدواج با او را از آنها گرفت. در سال ۱۸۹۲، هلن هنگام سفر به مصر با برادرش فیلیپ، با ارنست گونتر، دوک شلسویگ-هولشتاین، ملاقات کرد که تصمیم گرفت با او ازدواج کند، که این امر خشم خواهرش، ملکه آگوستا ویکتوریای آلمان، را برانگیخت. فشار دیپلماتیک آلمان به امیدهای ارنست گونتر پایان داد، که احتمالاً در هر صورت بی‌ثمر بود زیرا هلن هیچ علاقه‌ای به پیشنهادهای او نشان نداد. بعداً، اعضای خانواده برای ازدواج با آرشیدوک فرانتس فردیناند اتریشی تلاش کردند. اگرچه امپراتور فرانتس ژوزف از این ازدواج حمایت نکرد، اما گفت که با آن مخالفت نخواهد کرد و خود فرانتس فردیناند نه نگفت، بلکه تصمیم را به تعویق انداخت. در این میان، او با همسر آینده‌اش، کنتس سوفی چوتک، آشنا شد و دیگر هرگز هلن را در نظر نگرفت.[۶]
ازدواج و فرزندان
در ۲۵ ژوئن ۱۸۹۵، در کلیسای سنت رافائل در کینگستون آپون تیمز، هلن با شاهزاده امانوئل فیلیبرتو از ساووی، دومین دوک آئوستا (۱۸۶۹–۱۹۳۱) ازدواج کرد. او در آن زمان نفر دوم در صف تاج و تخت ایتالیا بود. در این عروسی، ولیعهد ویکتور امانوئل از ایتالیا، شاهزاده و پرنسس ولز و دیگر اعضای خانواده سلطنتی بریتانیا حضور داشتند. صبحانه عروسی در خانه اورلئان برگزار شد.
این زوج صاحب دو پسر شدند:
- شاهزاده آمدئو، سومین دوک آئوستا (۲۱ اکتبر ۱۸۹۸–۳ مارس ۱۹۴۲)
- شاهزاده آیمونه، چهارمین دوک آئوستا که برای مدت کوتاهی به عنوان پادشاه تومیسلاو دوم کرواسی سلطنت کرد. (۹ مارس ۱۹۰۰–۲۹ ژانویه ۱۹۴۸)
شاهزاده هلن که در سال ۱۹۳۱ بیوه شده بود، در سال ۱۹۳۶ برای دومین بار با سرهنگ اتو کامپینی ازدواج کرد.[۷]
سال‌های پایانی و مرگ
او مدت زیادی را با همسرش در کاخ کاپودیمونته در ناپل گذراند و تأثیر قابل توجهی بر زندگی فکری شهر گذاشت. او که بیوه شده بود، در کاپودیمونته در خلوتگاه خود زندگی می‌کرد و در آنجا فواره‌ای برپا کرده بود. او حتی پس از سقوط سلطنت در سال ۱۹۴۶، که نمونه‌ای بی‌نظیر برای خاندان ساووی بود، با اجازه اومبرتو دوم در آنجا ماند.
او در سال ۱۹۵۱ در کاستلاماره دی استابیا درگذشت. او در کلیسای جامع مادره دل بوئون کونسیگلیو در ناپل در کنار عروسش، آنا د اورلئان، همسر پسر بزرگش، آمدئو، نایب‌السلطنه اتیوپی که در ۳ مارس ۱۹۴۲ در کنیا زندانی شد، به خاک سپرده شده است. مراسم تشییع جنازه او که با استقبال گسترده مردم ناپل روبرو شد، به یک پیروزی مردمی تبدیل شد.
سرگرمی‌ها
در سال ۱۸۹۲، هلن به همراه برادرش فیلیپ به مصر و فلسطین سفر کرد، که اولین سفر از سفرهای متعدد او به خارج از اروپا بود. پس از فروپاشی سلامتی و ازدواجش، هلن سفرهای مکرری را به آفریقا آغاز کرد که هر بار تا ده ماه طول می‌کشید. او از نیل به کنگو و بخش زیادی از شرق آفریقا سفر کرد و همچنین از صحرای بزرگ آفریقا عبور کرد. در طول این سفرها، او به عنوان یک شکارچی حیوانات بزرگ شناخته شد، شهرتی که با مقالاتی که برای هفته‌نامه هارپر نوشت و بعدها کتاب‌های سفر کاملی که با عکس‌هایی که گرفته بود مصور شده بودند، تقویت شد. در سال‌های ۱۹۱۳–۱۹۱۴، هلن سفری به دور دنیا انجام داد که آن را در کتاب سفر دیگری ثبت کرد.
پرستار دوران جنگ
هنگامی که جنگ ایتالیا و ترکیه آغاز شد، هلن به عنوان پرستار آموزش دید و به کشتی بیمارستانی ممفی رفت، جایی که از سربازان زخمی و بیماران مراقبت می‌کرد. در طول جنگ جهانی اول، هلن رئیس پرستاران صلیب سرخ ایتالیا شد و بیشتر وقت خود را در خطوط مقدم یا نزدیک آنها گذراند. او به خاطر بهبود چشمگیر شرایط بهداشتی در بیمارستان‌های نظامی و ارتقاء و حرفه‌ای‌سازی نقش پرستاران زن به یاد آورده می‌شود. به خاطر خدماتش، هلن مدال نقره شجاعت ایتالیا، صلیب رجینا ماریا رومانیایی، صلیب جنگ فرانسه و نشان صلیب بزرگ بانوی نشان امپراتوری بریتانیا را دریافت کرد. دفتر خاطرات دوران جنگ او بعداً با مقدمه‌ای از بنیتو موسولینی برای کمک به صلیب سرخ ایتالیا منتشر شد.
میراث
او در خاطرات سال ۱۹۱۵ اسپانیا، اینفانتا یولالیا، اینگونه توصیف شده است:
او زنی تا حدودی مردانه است و بخش زیادی از وقت خود را در حبشه می‌گذراند. او همسر و دو پسرش را ترک می‌کند و بدون همراهی جز یک زن مسن انگلیسی، به یک سفر شکار می‌رود. او ماه‌ها در قلب آفریقا گم می‌شود و سپس ناگهان دوباره ظاهر می‌شود و به زندگی یکنواخت کاخ خود می‌پردازد. اما خیلی زود دوباره صدای طبیعت را می‌شنود و دوباره دور می‌شود. هیچ‌کس نمی‌داند که او در حبشه چه می‌کند، مگر زن مسن انگلیسی. به نظر می‌رسد که این کشور او را طلسم کرده است و او نمی‌تواند در برابر جذابیت آن مقاومت کند.
منابع
- 1 2 Paoli, Dominique (2006). Fortune et Infortune des Princes d'Orléans. France: Editions Artena. pp. 191, 207–208, 219, 248, 260, 271–273, 278, 297–299, 317–318. ISBN 2-35154-004-2.
- ↑ Hanson, Edward (2020). "Another Orléans Princess: Hélène de France, Duchess of Aosta". British Historical Society of Portugal Annual Report. 47: 93. Retrieved 5 January 2022.
- ↑ "Royal Houses United", The Washington Post, 26 June 1895
- ↑ "Duke D'Aosta's Bride", The Washington Post, 17 March 1895
- ↑ Pope-Hennessy, pp. 196-199.
- ↑ Queen Victoria (1975). Advice to my granddaughter: Letters from Queen Victoria to Princess Victoria of Hesse. Simon and Schuster. p.81. شابک ۰−۶۷۱−۲۲۲۴۲−۲
- ↑ of Spain, Infanta Eulalia (1915). Court Life from Within. pp. 218–219.
- Pope-Hennessy, James (1959). Queen Mary 1867–1953. London: George Allen and Unwin Unlimited. ISBN 0-04-923025-5.
- Hanson, Edward (2017). The Wandering Princess: Princess Helene of France, Duchess of Aosta (1871–1951). Fonthill. ISBN 978-1-78155-592-7.
- Pope-Hennessy, James (1959). Queen Mary 1867–1953. London: George Allen and Unwin Unlimited. ISBN 0-04-923025-5.
- Hanson, Edward (2017). The Wandering Princess: Princess Helene of France, Duchess of Aosta (1871–1951). Fonthill. ISBN 978-1-78155-592-7.
- Platner, Samuel Ball (1911). The Topography and Monuments of Ancient Rome. Boston, Allyn and Bacon.
- Rehak, Paul (2009). Imperium and Cosmos: Augustus and the Northern Campus Martius (1 ed.). مدیسن (ویسکانسین): انتشارات دانشگاه ویسکانسین. ISBN 978-0-299-22014-3.
- Richardson, L (1992). A new topographical dictionary of ancient Rome. Johns Hopkins University Press. pp. 383–85. ISBN 978-0-8018-4300-6.
- Smith, William (1898). A Concise Dictionary of Greek and Roman Antiquities. Murray.
- Vince, Ronald W (1984). Ancient and Medieval Theatre: A Historiographical Handbook. Greenwood Publishing Group. ISBN 978-0-313-24107-9.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Princess Hélène of Orléans». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۵.
پیوند به بیرون
