پیتر تیوکسبری Peter Tewksbury |
|---|
 |
| نام هنگام تولد | Henry Peter Tewksbury |
|---|
| زادهٔ | ۲۱ مارس ۱۹۲۳
|
|---|
| درگذشت | ۲۰ فوریهٔ ۲۰۰۳ (۷۹ سال)
|
|---|
| پیشه | کارگردان |
|---|
| سالهای فعالیت | ۱۹۵۴–۱۹۷۷ |
|---|
هنری پیتر تیوکسبری (انگلیسی: Henry Peter Tewksbury؛ ۲۱ مارس ۱۹۲۳ – ۲۰ فوریه ۲۰۰۳) کارگردان تلویزیونی و فیلم اهل ایالات متحده آمریکا بود.
او در کلیولند به دنیا آمد و در کالج دارتموث تحصیل کرد اما در طول جنگ جهانی دوم به عنوان کاپیتان ارتش ایالات متحده در اقیانوس آرام خدمت کرد.[۱]
او با هنرمندانی نظیر جین فوندا، الویس پرسلی، و جی. دی. سلینجر همکاری داشت.[۲]
گزیده فیلمشناسی
- یکشنبه در نیویورک (۱۹۶۳)
- Emil and the Detectives (۱۹۶۴)
- Doctor, You've Got to Be Kidding! (۱۹۶۷)
- جلو نیا، جو (۱۹۶۸)
- The Trouble with Girls (And How To Get Into It) (۱۹۶۹)
- شانس دوم (۱۹۷۲)
پیوند به بیرون
|
|---|
| دههٔ ۱۹۵۰ | |
|---|
| دههٔ ۱۹۶۰ | |
|---|
| دههٔ ۱۹۷۰ |
- Dwight Hemion برای "The Sound of Burt Bacharach" (۱۹۷۰)
- جی سندریچ برای "Toulouse-Lautrec is One of My Favorite Artists" (۱۹۷۱)
- جان ریچ برای "Sammy's Visit" (۱۹۷۲)
- جی سندریچ برای "It's Whether You Win or Lose" (۱۹۷۳)
- جکی کوپر برای "Carry on, Hawkeye" (۱۹۷۴)
- جین رینولدز برای "O.R." (۱۹۷۵)
- جین رینولدز برای "Welcome to Korea" (۱۹۷۶)
- آلن آلدا برای "Dear Sigmund" (۱۹۷۷)
- پال بوگارت برای "Edith's 50th Birthday" (۱۹۷۸)
- نوآم پیتلیک برای "The Harris Incident" (۱۹۷۹)
|
|---|
| دههٔ ۱۹۸۰ |
- جیمز باروز برای "لویی و دختر خوب" (۱۹۸۰)
- جیمز باروز برای "Elaine's Strange Triangle" (۱۹۸۱)
- Alan Rafkin برای "Barbara's Crisis" (1982)
- جیمز باروز برای "Showdown: Part 2" (۱۹۸۳)
- Bill Persky برای "A Very Loud Family" (۱۹۸۴)
- جی سندریچ برای "زن جوانتر" (۱۹۸۵)
- جی سندریچ برای "Denise's Friend" (۱۹۸۶)
- تری هیوز برای "Isn't it Romantic" (۱۹۸۷)
- گرگوری هابلیت برای "Pilot (Hooperman)" (۱۹۸۸)
- پیتر بالدوین برای "Our Miss White" (۱۹۸۹)
|
|---|
| دههٔ ۱۹۹۰ |
- مایکل دینر برای "Good-bye" (۱۹۹۰)
- جیمز باروز برای "Woody Interruptus" (۱۹۹۱)
- بارنت کلمن برای "Birth 101" (۱۹۹۲)
- بتی توماس برای "بهخاطر پيتر" (۱۹۹۳)
- جیمز باروز برای "پسر خوب" (۱۹۹۴)
- دیوید لی برای "The Matchmaker" (۱۹۹۵)
- مایکل لمبک برای "The One After the Superbowl" (۱۹۹۶)
- دیوید لی برای "To Kill a Talking Bird" (۱۹۹۷)
- تاد هلند برای "تلنگر" (۱۹۹۸)
- توماس شلم برای "Pilot" (Sports Night) (۱۹۹۹)
|
|---|
| دههٔ ۲۰۰۰ | |
|---|
| دههٔ ۲۰۱۰ | |
|---|
| دههٔ ۲۰۲۰ |
- Andrew Cividino و دن لوی برای "Happy Ending" (۲۰۲۰)
- Lucia Aniello برای "There Is No Line" (۲۰۲۱)
- امجی دلانی برای "بدون عروسی و مراسم خاکسپاری" (۲۰۲۲)
- کریستوفر استورر برای "نظر" (۲۰۲۳)
- کریستوفر استورر برای "ماهیها" (۲۰۲۴)
- ست روگن و اوان گلدبرگ برای "تکبرداشت" (۲۰۲۵)
|
|---|
دادههای کتابخانهای |
|---|
| عمومی | |
|---|
| کتابخانههای ملی | |
|---|
| سایر | |
|---|