انجمن برادری پیشارافائلی

انجمن برادری پیشارافائلی
نقاشی ایزابلا اثر جان اورت میلی، با چند پیکره پیرامون میز غذا
ایزابلا اثر جان اورت میلی، ۱۸۴۸–۱۸۴۹. حروف «PRB» بر پایهٔ صندلی در سمت راست به انجمن برادری پیشارافائلی اشاره دارد.
سال‌های فعالیت۱۸۴۸–اوایل دههٔ ۱۸۵۰ (برادری اصلی)[۱]
تا اواخر سدهٔ نوزدهم در معنای گسترده‌تر پیشارافائلی‌گری[۲]
کشورانگلستان
شکل‌گیری در لندن[۳]
چهره‌های اصلیویلیام هولمن هانت، جان اورت میلی، دانته گابریل روزتی، جیمز کالینسون، فردریک جورج استفنس، توماس وولنر و ویلیام مایکل روزتی[۳]

انجمن برادری پیشارافائلی (انگلیسی: Pre-Raphaelite Brotherhood)، که اعضای آن با نام پیشارافائلی‌ها شناخته می‌شوند، انجمنی هفت‌نفره از هنرمندان و نویسندگان بریتانیایی بود که در سپتامبر ۱۸۴۸ در لندن شکل گرفت. هستهٔ اصلی آن را سه نقاش جوان، ویلیام هولمن هانت، جان اورت میلی و دانته گابریل روزتی، تشکیل دادند و جیمز کالینسون، فردریک جورج استفنس، توماس وولنر و ویلیام مایکل روزتی نیز به آنان پیوستند. برادری در واکنش به بخشی از آموزش و قراردادهای مسلط آکادمی سلطنتی هنر پدید آمد و اعضایش می‌خواستند نقاشی و مجسمه‌سازی را بر مشاهدهٔ دقیق طبیعت، اندیشهٔ جدی، اجرای فنی سنجیده و مطالعهٔ هنر گذشته استوار کنند. نام «پیشارافائلی» به معنای رد خود رافائل نبود. در تعبیر پژوهشگران، هدف بیشتر مقابله با پیروی قالبی از رافائل و سنت‌های آکادمیکی بود که اعضای گروه آنها را به نام او منسوب می‌کردند.[۳][۴]

برنامهٔ نخستین برادری گذشته‌گرا به معنای سادهٔ کلمه نبود. اعضا از هنر ایتالیا در سده‌های میانه و آغاز رنسانس، از ادبیات اروپایی و از مشاهدهٔ بی‌واسطهٔ طبیعت بهره می‌گرفتند، اما در همان حال دربارهٔ زندگی، دین و جامعهٔ دوره ویکتوریا نیز موضوع انتخاب می‌کردند. رنگ‌های روشن، جزئیات بسیار، توجه به گیاهان و اشیای واقعی، چهره‌های غیرآرمانی و کاربرد گستردهٔ نماد از ویژگی‌های آثار آغازین آنان شد. آثار گروه از نخستین نمایش‌های ۱۸۴۹ و ۱۸۵۰ با واکنش تند منتقدان روبه‌رو شد. چارلز دیکنز به واقع‌گرایی مذهبی میلی حمله کرد، در حالی که جان راسکین از ۱۸۵۱ از جدیت فنی و وفاداری آنان به مشاهدهٔ طبیعت دفاع کرد. این کشمکش سبب شد پیشارافائلی‌ها در مدتی کوتاه به یکی از بحث‌برانگیزترین پدیده‌های هنر بریتانیا تبدیل شوند.[۱][۵][۶]

خود انجمن به‌عنوان تشکیلاتی منسجم تنها چند سال دوام آورد و در اوایل دههٔ ۱۸۵۰ مسیر اعضا از یکدیگر جدا شد. با این حال «پیشارافائلی» خیلی زود معنایی گسترده‌تر از آن هفت عضو یافت. فورد مادوکس براون، که هرگز عضو رسمی نبود، در تاریخ این جریان جایگاهی مرکزی پیدا کرد و از نیمهٔ دوم دههٔ ۱۸۵۰ روزتی بر هنرمندانی مانند ادوارد برن-جونز و ویلیام موریس اثر گذاشت. این نسل بعدی علاقه به ادبیات قرون وسطایی، طراحی و هنرهای تزئینی را گسترش داد و بخشی از میراث پیشارافائلی‌ها به زیبایی‌پرستی و سپس جنبش هنر و پیشه راه یافت. از این رو، در تاریخ هنر میان «انجمن برادری پیشارافائلی» به‌عنوان گروه مشخص سال ۱۸۴۸ و «پیشارافائلی‌گری» به‌عنوان شبکه و گرایشی گسترده‌تر در هنر و ادبیات سدهٔ نوزدهم تمایز گذاشته می‌شود. نگارخانه ملی هنر آمریکا در مرور تاریخی خود، پیشارافائلی‌گری را نخستین جنبش آوانگارد بریتانیا توصیف کرده است.[۱][۲][۷]

پیدایش و اصول

در اواخر دههٔ ۱۸۴۰، هانت و میلی در محیط آموزش رسمی هنر لندن با یکدیگر آشنا بودند و روزتی نیز که از آموزش آکادمیک ناراضی بود، به حلقهٔ آنان نزدیک شد. در سپتامبر ۱۸۴۸ این سه نفر در خانهٔ خانوادهٔ میلی در شمارهٔ ۸۳ خیابان گاور لندن برادری را به‌طور رسمی پایه گذاشتند. برای آنکه انجمن تنها حلقه‌ای سه‌نفره نباشد، جیمز کالینسون و فردریک جورج استفنس که نقاش بودند، توماس وولنر مجسمه‌ساز و ویلیام مایکل روزتی، برادر دانته گابریل، نیز عضو شدند. ویلیام مایکل که در آن هنگام کارمند دولت بود، نقش دبیر گروه را بر عهده گرفت و بعدها در ثبت خاطرات، اسناد و تاریخ آغازین برادری اهمیت یافت. هفت عضو در آغاز نام انجمن را پنهان نگه می‌داشتند و بر روی برخی آثار تنها حروف اختصاری «P.R.B.» را می‌نوشتند.[۳]

اعضا برای فعالیت خود مجموعه‌ای کوتاه از اصول تدوین کردند که مضمون آن داشتن اندیشه‌های اصیل، مطالعهٔ دقیق طبیعت، همدلی با جنبه‌های مستقیم و جدی هنر گذشته به جای قراردادهای آموخته‌شده و تولید آثاری با کیفیت فنی بالا بود. این اصول نشان می‌دهد که مخالفت آنان با آکادمی سلطنتی به معنای کنار گذاشتن مهارت یا مطالعهٔ استادان قدیم نبود. آنان بیشتر با شیوه‌ای مسئله داشتند که به باورشان قواعد تثبیت‌شده را به جای مشاهده و اندیشهٔ مستقل می‌نشاند. حتی فهرست خصوصی «نامیرایان» که اعضا در سال‌های نخست تهیه کردند، در کنار چهره‌های قرون وسطایی نام رافائل، میکل‌آنژ و تیسین را نیز در برداشت. بنابراین تعبیر پیشارافائلی را نباید برنامه‌ای برای نفی سراسر هنر پس از رافائل دانست.[۳][۸][۴]

در نگاه آنان، هنر ایتالیایی سدهٔ پانزدهم و برخی سنت‌های اروپای شمالی به این دلیل اهمیت داشت که هنوز به قواعدی که بعدها در آموزش دانشگاهی تثبیت شد وابسته نبود. با این حال دامنهٔ منابع پیشارافائلی‌ها بسیار گسترده‌تر از یک دوره یا مکتب بود. ویلیام شکسپیر، دانته آلیگیری و جفری چاوسر در نوشته‌ها و نقاشی‌های آنان حضور پررنگ داشتند و اعضای نسل نخست و دوم بعدها به جان کیتس، آلفرد تنیسون و افسانه‌های آرتوری نیز روی آوردند. پژوهش‌های تاریخ هنر نشان داده است که رجوع آنان به گذشته هم‌زمان با رشد خود رشتهٔ تاریخ هنر در سدهٔ نوزدهم بود و انتخاب‌هایشان در توجه تازهٔ دورهٔ ویکتوریا به هنرمندانی چون بوتیچلی و وان آیک نیز نقش داشت. گذشته برای پیشارافائلی‌ها منبعی برای ساختن زبان هنری معاصر بود، نه الگویی ثابت برای نسخه‌برداری.[۳][۹]

نمایش‌های نخستین، شیوه و مناقشه

مسیح در خانهٔ والدینش، اثر جان اورت میلی، ۱۸۴۹–۱۸۵۰، تیت بریتانیا. واقع‌گرایی صحنه و نمایش خانوادهٔ مقدس در کارگاه نجاری از عوامل اصلی مناقشهٔ عمومی پیرامون پیشارافائلی‌ها در ۱۸۵۰ بود.

نخستین آثار مهم هانت، میلی و روزتی با نشان «P.R.B.» در ۱۸۴۹ به نمایش درآمدند. نقاشی ایزابلای میلی از نمونه‌های شاخص این مرحله است و حروف انجمن بر پایهٔ یکی از صندلی‌های آن دیده می‌شود. در این آثار، پیکره‌ها و اشیا با خطوط روشن، رنگ‌های درخشان و جزئیات فراوان از هم متمایز می‌شدند و فضای تصویر با سایه‌پردازی نرم و یکپارچهٔ رایج در نقاشی دانشگاهی تفاوت داشت. هنرمندان برای افزایش درخشندگی رنگ گاه روی زمینهٔ سفیدِ هنوز مرطوب کار می‌کردند. این روش همراه با تمرکز بسیار دقیق بر لباس، گیاه، چوب، فلز و دیگر سطوح، به آثار آنان ظاهری می‌داد که شماری از منتقدان آن را ناهماهنگ یا بیش از اندازه تند می‌یافتند.[۱][۱۰]

بحران اصلی در نمایشگاه آکادمی سلطنتی سال ۱۸۵۰ رخ داد. میلی در مسیح در خانهٔ والدینش خانوادهٔ مقدس را نه در فضایی آرمانی، بلکه در کارگاه نجاری با بدن‌ها، ابزارها و محیطی ملموس نشان داد. چارلز دیکنز در مقالهٔ «Old Lamps for New Ones» به این اثر و گرایش پیشارافائلی حمله کرد و واقع‌گرایی چهره‌ها و محیط آن را با شأن موضوع مذهبی ناسازگار دانست. مخالفت تنها زیبایی‌شناختی نبود. نام ایتالیایی‌گونهٔ گروه و توجه آن به هنر دینی پیش از اصلاح دینی، در فضای حساس مذهبی بریتانیا سوءظن‌هایی دربارهٔ نزدیکی به کاتولیسیسم پدید آورد. با این حال این برداشت دربارهٔ اعضا یکدست نبود و گرایش‌های دینی آنان نیز در طول زمان متفاوت شد.[۵][۳][۱۱][۸]

در ۱۸۵۱ جان راسکین، که پیش از آن خود به دقت در مشاهدهٔ طبیعت اهمیت می‌داد، در دو نامه به روزنامهٔ تایمز از هانت و میلی در برابر لحن تحقیرآمیز منتقدان دفاع کرد. دفاع راسکین بی‌قیدوشرط نبود و او دربارهٔ برخی انتخاب‌های چهره و ترکیب‌بندی ایراد داشت، اما بر کار فنی، صداقت مشاهده و جزئیات دقیق آثار تأکید کرد. حمایت او به مشروعیت عمومی پیشارافائلی‌ها کمک کرد و به‌ویژه پیوند میان اندیشهٔ «وفاداری به طبیعت» و نقاشی آنان را تقویت کرد. از این پس نقد پیشارافائلی‌ها تنها نزاعی بر سر چند اثر جوانان ناشناس نبود و به بخشی از بحث گسترده‌تر دربارهٔ آیندهٔ هنر بریتانیا، رابطهٔ هنر با طبیعت و حدود قراردادهای آکادمیک تبدیل شد.[۶][۱]

طبیعت، ادبیات و موضوعات

اوفلیا، اثر جان اورت میلی، ۱۸۵۱–۱۸۵۲، تیت بریتانیا. میلی منظرهٔ گیاهی را با مشاهدهٔ مستقیم طبیعت پرداخت و الیزابت سیدل برای پیکرهٔ اوفلیا مدل بود.

یکی از پایدارترین جنبه‌های پیشارافائلی‌گری مطالعهٔ نزدیک طبیعت بود. هانت و میلی برای بخش‌هایی از آثار خود در فضای باز کار می‌کردند و به تفاوت گونه‌های گیاهی، شرایط نور و بافت زمین توجه نشان می‌دادند. اوفلیای میلی نمونهٔ شناخته‌شده‌ای از این روش است. منظرهٔ رودخانه و گیاهان با دقتی کم‌سابقه در نقاشی بریتانیایی آن دوره تصویر شده و پیکرهٔ اوفلیا، با مدل‌شدن الیزابت سیدل، با همان محیط طبیعی پیوند یافته است. این دقت را نباید صرفاً نمایش مهارت دانست. در بسیاری از آثار، گیاهان و اشیا همزمان نقش توصیفی و نمادین دارند و همین هم‌نشینی مشاهدهٔ تجربی با معنای ادبی یا دینی از ویژگی‌های اصلی زبان پیشارافائلی شد.[۱][۱۲]

ادبیات برای اعضای گروه نه فقط منبع داستان، بلکه راهی برای آزمودن رابطهٔ متن و تصویر بود. آثار شکسپیر، دانته و چاوسر از آغاز در برنامهٔ آنان حضور داشتند و شعر معاصر نیز اهمیت زیادی داشت. میلی و هانت از تنیسون، کیتس و دیگر شاعران موضوع گرفتند و روزتی خود هم شاعر و مترجم بود. نشریهٔ The Germ بازتاب مستقیم این پیوند میان هنر و نوشتار بود. هفت عضو و شماری از دوستانشان از اواخر تابستان ۱۸۴۹ برای انتشار آن برنامه‌ریزی کردند و چهار شماره از ژانویه تا مه ۱۸۵۰ منتشر شد. ویلیام مایکل روزتی سردبیری آن را بر عهده داشت و شعر، نقد هنری، اندیشه‌های زیبایی‌شناختی و تصویرسازی در کنار هم قرار گرفتند. هرچند فروش مجله اندک بود و انتشارش خیلی زود متوقف شد، پژوهشگران آن را از نخستین مجلات بریتانیایی می‌دانند که به‌طور مشخص برای بیان برنامهٔ یک جنبش هنری ایجاد شده بود.[۱۳][۱۴]

تصویرسازی ویلیام هولمن هانت برای شعر «بانوی زیبای من» از توماس وولنر در شمارهٔ نخست The Germ، ۱۸۵۰. نشریهٔ گروه شعر، نقد و هنرهای تجسمی را در یک برنامهٔ مشترک گرد می‌آورد.

موضوعات پیشارافائلی به روایت‌های قرون وسطایی و مذهبی محدود نماند. از همان سال‌های نخست، مسائل زندگی معاصر و پیامدهای اخلاقی و اجتماعی شهر مدرن نیز در آثار نزدیک به این جریان ظاهر شد. هانت در برخی نقاشی‌هایش از روابط جنسی، اخلاق و طبقهٔ اجتماعی در جامعهٔ ویکتوریایی سخن گفت و فورد مادوکس براون در آثاری چون کار و آخرینِ انگلستان زندگی روزمره، مهاجرت و ساختار اجتماعی را به زبان بصری نزدیک به پیشارافائلی‌ها وارد کرد. براون عضو رسمی برادری نبود، اما آموزگار روزتی بود، با اعضا همکاری داشت و در The Germ مشارکت کرد. همین تنوع نشان می‌دهد که «پیشارافائلی» را نمی‌توان به مجموعه‌ای از تصاویر زنان مو‌سرخ، شوالیه‌ها و افسانه‌های قرون وسطایی فروکاست. جریان در دوره‌های مختلف، نقاشی دینی، منظره، ادبیات، زندگی معاصر، پرتره و طراحی را در بر گرفت.[۷][۱]

فروپاشی برادری و گسترش جریان

برادری اصلی از آغاز تشکیلات منسجمی با برنامهٔ اداری بلندمدت نبود و اختلاف در مسیر حرفه‌ای اعضا خیلی زود آن را سست کرد. جیمز کالینسون پس از بازگشت به کلیسای کاتولیک در ۱۸۵۰ از گروه کناره گرفت. توماس وولنر در ۱۸۵۲ به استرالیا رفت، هانت در ۱۸۵۴ برای مطالعه و نقاشی موضوعات کتاب مقدس به خاور نزدیک سفر کرد و میلی به‌تدریج مسیر حرفه‌ای مستقلی را در چارچوب نهادهای اصلی هنر بریتانیا در پیش گرفت. روزتی نیز پس از واکنش منفی به برخی نمایش‌های آغازین کمتر آثار خود را در نمایشگاه‌های عمومی بزرگ عرضه می‌کرد. در نتیجه، تا اوایل دههٔ ۱۸۵۰ انجمن به معنای سازمان هفت‌نفره عملاً از هم گسسته بود، هرچند دوستی‌ها، همکاری‌ها و برخی اصول مشترک ادامه یافت.[۱][۳]

پرُسِرپاین اثر دانته گابریل روزتی، رنگ‌روغن روی بوم، ۱۸۷۴. این اثر از مرحلهٔ متأخر پیشارافائلی‌گری است که در آن روزتی از طبیعت‌گرایی سخت‌گیرانهٔ آغازین به پیکره‌های شاعرانه، رنگ غنی و فضای نمادین‌تر روی آورد.

از میانهٔ دههٔ ۱۸۵۰، معنای پیشارافائلی‌گری بیش از پیش از مرز اعضای رسمی عبور کرد. فورد مادوکس براون نمونهٔ مهمی است. او هیچ‌گاه عضو برادری نبود، اما تیم بارینگر آثارش را در قلب مجموعهٔ پیشارافائلی قرار می‌دهد و نقش او را در آموزش روزتی، نقاشی زندگی معاصر و توجه دقیق به طبیعت برجسته می‌کند. در همان سال‌ها روزتی در آکسفورد با ادوارد برن-جونز و ویلیام موریس آشنا شد. این دو که در کالج اکستر آکسفورد دوستی نزدیکی پیدا کرده بودند، زیر تأثیر روزتی نقاشی و طراحی را جدی‌تر دنبال کردند و همراه او به موضوعات آرتوری و ادبیات قرون وسطی پرداختند. به این حلقه در تاریخ هنر گاه «نسل دوم پیشارافائلی‌ها» گفته می‌شود، هرچند آنان عضو انجمن هفت‌نفرهٔ ۱۸۴۸ نبودند.[۷][۱][۱۵]

این نسل جدید دامنهٔ فعالیت را از نقاشی سه‌پایه‌ای به طراحی داخلی، شیشهٔ رنگین، منسوجات، مبلمان و کتاب گسترش داد. موریس در ۱۸۶۱ همراه با برن-جونز، براون، روزتی و چند شریک دیگر شرکت موریس، مارشال، فالکنر و شرکا را تأسیس کرد و همکاری میان هنرهای زیبا و هنرهای تزئینی را به برنامه‌ای عملی تبدیل کرد. در دهه‌های ۱۸۶۰ و ۱۸۷۰ نیز آثار روزتی، موریس و برن-جونز با شکل‌گیری زیبایی‌پرستی پیوند پیدا کرد. تأکید بر زیبایی، مواد، رنگ، فضای داخلی و کیفیت ساخت بعدها یکی از زمینه‌های مهم جنبش هنر و پیشه شد. با این حال این تحول را نباید ادامهٔ بی‌تغییر برنامهٔ ۱۸۴۸ دانست. طبیعت‌گرایی تند و روشن آثار آغازین هانت و میلی با زیبایی شاعرانه و طراحی تزئینی نسل بعد تفاوت داشت و همین دگرگونی یکی از دلایلی است که پژوهشگران میان «برادری» و «پیشارافائلی‌گری» گسترده‌تر تمایز می‌گذارند.[۱][۱۶][۱۷]

زنان، بازنگری تاریخی و میراث

الیزابت سیدل در حال نقاشی، طراحی دانته گابریل روزتی. پژوهش‌های جدیدتر بر جایگاه سیدل به‌عنوان نقاش و شاعر، نه فقط مدل پیشارافائلی‌ها، تأکید کرده‌اند.

زنان در شبکهٔ پیشارافائلی نقش مهمی داشتند، هرچند هیچ زنی در جمع هفت عضو رسمی سال ۱۸۴۸ حضور نداشت. الیزابت سیدل شناخته‌شده‌ترین نمونه است. روایت رایج قدیمی او را بیشتر به‌عنوان مدل، همسر روزتی و چهرهٔ اوفلیا معرفی می‌کرد، اما اسناد و پژوهش‌های موزه‌ای نشان می‌دهد که او خود نقاش و شاعر بود و علاقه‌اش به هنر احتمالاً پیش از ارتباط نزدیک با روزتی وجود داشت. سیدل از طریق والتر هاول دورل، که دوست و همکار حلقه بود اما عضو هفت‌نفرهٔ برادری نبود، با پیشارافائلی‌ها آشنا شد. جزئیات داستان مشهور «کشف» او در یک کلاه‌فروشی نیز قطعی نیست و منابع جدید چند احتمال را مطرح می‌کنند. او بعدها نزد روزتی آموزش دید و جان راسکین نیز از کار هنری او حمایت مالی کرد.[۱۸][۱۹]

در معنای گسترده‌تر پیشارافائلی‌گری، حضور زنان به سیدل محدود نبود. کریستینا روزتی در محیط خانوادگی و ادبی این شبکه یکی از مهم‌ترین شاعران دورهٔ ویکتوریا شد و هنرمندانی چون ماری اسپارتالی استیلمن نیز در نسل بعد با موضوعات و زبان بصری پیشارافائلی کار کردند. مدل‌هایی مانند جین موریس در شکل‌گیری شمایل زنانهٔ آثار روزتی نقش برجسته داشتند، اما پژوهش جدید می‌کوشد روابط میان مدل‌بودن، تولید هنری، نوشتن و شبکه‌های اجتماعی را از هم تفکیک کند و زنان را صرفاً به عنوان «الهام‌بخش» مردان تعریف نکند. این بازنگری درک ما از خود جنبش را نیز تغییر داده است، زیرا نشان می‌دهد پیشارافائلی‌گری پس از فروپاشی انجمن اصلی بیشتر به صورت شبکه‌ای از خانواده‌ها، دوستان، حامیان، نویسندگان، طراحان و هنرمندان ادامه یافت تا یک مکتب با عضویت رسمی و مرزهای ثابت.[۱۸][۱۹][۲]

میراث پیشارافائلی‌ها هم در بریتانیا و هم بیرون از آن ادامه یافت. در بریتانیا، پیوند آنان با زیبایی‌پرستی، طراحی کتاب و هنرهای تزئینی بر فرهنگ بصری اواخر سدهٔ نوزدهم اثر گذاشت و کار موریس و برن-جونز بخشی از پلی شد که به جنبش هنر و پیشه رسید. در ایالات متحده نیز نوشته‌های راسکین و اصل مشاهدهٔ دقیق طبیعت گروهی از هنرمندان و منتقدان را در دهه‌های میانی سدهٔ نوزدهم به خود جلب کرد. این گروه که بعدها «پیشارافائلی‌های آمریکایی» نام گرفت، به‌ویژه در منظره و طبیعت بی‌جان بر ثبت جزئیات طبیعی تأکید داشت.[۲۰] در تاریخ‌نگاری جدید، اهمیت برادری فقط به احیای هنر قرون وسطایی نسبت داده نمی‌شود. آمیزهٔ رجوع تاریخی و سرپیچی از قراردادهای معاصر، همکاری میان شعر و تصویر، توجه هم‌زمان به علم مشاهده و نماد و انتقال بعدی آن به طراحی، سبب شده است پیشارافائلی‌گری در بحث‌های مربوط به آوانگارد، مدرنیته و فرهنگ ویکتوریایی جایگاهی پایدار داشته باشد.[۴][۲][۹]

جستارهای وابسته

پانویس

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Stein, Jessica (اکتبر 2004). "The Pre-Raphaelites". Heilbrunn Timeline of Art History (in English). The Metropolitan Museum of Art. Retrieved 17 اوت 2026.
  2. 1 2 3 4 "Pre-Raphaelites: Victorian Art and Design, 1848–1900". National Gallery of Art (in English). National Gallery of Art, Washington. Retrieved 17 اوت 2026.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 "The Pre-Raphaelite Brotherhood". The Fitzwilliam Museum (in English). University of Cambridge. Retrieved 17 اوت 2026.
  4. 1 2 3 Prettejohn, Elizabeth (2012). "Introduction". In Elizabeth Prettejohn (ed.). The Cambridge Companion to the Pre-Raphaelites (in English). Cambridge University Press. pp. 1–12. doi:10.1017/CCOL9780521895156.002.
  5. 1 2 Dickens, Charles (15 ژوئن 1850). "Old Lamps for New Ones". Dickens Journals Online (in English). Retrieved 17 اوت 2026.
  6. 1 2 Ruskin, John (30 مه 1851). "The Pre-Raphaelite Artists". The Complete Writings and Pictures of Dante Gabriel Rossetti: A Hypermedia Research Archive (in English). University of Virginia. Retrieved 17 اوت 2026.
  7. 1 2 3 Barringer, Tim (2012). "Ford Madox Brown (1821–1893)". In Elizabeth Prettejohn (ed.). The Cambridge Companion to the Pre-Raphaelites (in English). Cambridge University Press. pp. 148–163. doi:10.1017/CCOL9780521895156.012.
  8. 1 2 Giebelhausen, Michaela (2012). "The religious and intellectual background". In Elizabeth Prettejohn (ed.). The Cambridge Companion to the Pre-Raphaelites (in English). Cambridge University Press. pp. 62–75. doi:10.1017/CCOL9780521895156.006.
  9. 1 2 Graham, Jenny (2012). "Artistic inspirations". In Elizabeth Prettejohn (ed.). The Cambridge Companion to the Pre-Raphaelites (in English). Cambridge University Press. pp. 32–46. doi:10.1017/CCOL9780521895156.004.
  10. ↑ "John Everett Millais - Isabella - Google Art Project.jpg". Wikimedia Commons (in English). Retrieved 17 اوت 2026.
  11. ↑ "Christ in the House of His Parents ('The Carpenter's Shop')". Tate (in English). Tate. Retrieved 17 اوت 2026.
  12. ↑ "Ophelia". Tate (in English). Tate. Retrieved 17 اوت 2026.
  13. ↑ Stauffer, Andrew (2012). "The Germ". In Elizabeth Prettejohn (ed.). The Cambridge Companion to the Pre-Raphaelites (in English). Cambridge University Press. pp. 76–86. doi:10.1017/CCOL9780521895156.007.
  14. ↑ Armstrong, Isobel (2012). "The Pre-Raphaelites and literature". In Elizabeth Prettejohn (ed.). The Cambridge Companion to the Pre-Raphaelites (in English). Cambridge University Press. pp. 13–31. doi:10.1017/CCOL9780521895156.003.
  15. ↑ Arscott, Caroline (2012). "Edward Burne-Jones (1833–1898)". In Elizabeth Prettejohn (ed.). The Cambridge Companion to the Pre-Raphaelites (in English). Cambridge University Press. pp. 223–235. doi:10.1017/CCOL9780521895156.017.
  16. ↑ "An introduction to the Aesthetic Movement". Victoria and Albert Museum (in English). Victoria and Albert Museum. 17 آوریل 2024. Retrieved 17 اوت 2026.
  17. ↑ Hart, Imogen (2012). "The designs of William Morris". In Elizabeth Prettejohn (ed.). The Cambridge Companion to the Pre-Raphaelites (in English). Cambridge University Press. pp. 211–222. doi:10.1017/CCOL9780521895156.016.
  18. 1 2 "Elizabeth Eleanor Siddal". Delaware Art Museum (in English). Delaware Art Museum. Retrieved 17 اوت 2026.
  19. 1 2 Cherry, Deborah (2012). "Elizabeth Eleanor Siddall (1829–1862)". In Elizabeth Prettejohn (ed.). The Cambridge Companion to the Pre-Raphaelites (in English). Cambridge University Press. pp. 183–195. doi:10.1017/CCOL9780521895156.014.
  20. ↑ "The American Pre-Raphaelites: Radical Realists". National Gallery of Art (in English). National Gallery of Art, Washington. Retrieved 17 اوت 2026.

منابع

  • Elizabeth Prettejohn, ed. (2012). The Cambridge Companion to the Pre-Raphaelites (in English). Cambridge University Press. doi:10.1017/CCOL9780521895156.
  • Prettejohn, Elizabeth (2001). The Art of the Pre-Raphaelites (in English). Princeton University Press.
  • Marsh, Jan (1998). The Pre-Raphaelites (in English). National Portrait Gallery Publications.
  • Marsh, Jan; Gerrish Nunn, Pamela (1999). Pre-Raphaelite Women Artists (in English). Thames & Hudson.

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ انجمن برادری پیشارافائلی موجود است.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.