پیل (ایرلند)
پیل ایرلند(ایرلندی: An Pháil) یا پیل انگلستان (An Pháil Shasanach یا An Ghalltacht) بخشی از ایرلند بود که در قرون وسطای پسین مستقیماً تحت کنترل تاج‌وتخت بریتانیا قرار داشت. تا اواسط قرن پانزدهم، لردنشین ایرلند تا حد زیادی به «چهار شهرستان فرمانبردار» محدود شده بود که بیشتر شامل شهرستان‌های ایرلند یعنی شهرستان دوبلین، شهرستان کیلدر، شهرستان میث و شهرستان لوث می‌شد. این همان منطقه‌ای بود که در آن فرهنگ و قوانین انگلیسی رعایت می‌شد. در سال ۱۴۵۴، حفاری خندق‌ها در مرزهای این منطقه برای جلوگیری از یورش‌های ایرلندی‌های گالیک و نورمان‌های ایرلند (نورمان‌های گالیزه‌شده) آغاز شد. نخستین استفادهٔ ثبت‌شده از نام «پیل انگلستان» در سال ۱۴۹۴ در مصوبه‌ای از مجلس ایرلند به فراخوان لرد معاون، ادوارد پوینگز صورت گرفت. منطقهٔ «سوی دیگر پیل» تا حد زیادی در دست گیل‌ها بود.
پیل منطقه‌ای در امتداد ساحل شرقی بود که از شمال دالکی (ایرلند)، در جنوب دوبلین، تا شهر پادگانی دانداک امتداد داشت.[۱] مرز داخلی آن تا نیس (ایرلند) و لیکسلیپ در اطراف ارل‌‌نشین کیلدر، به‌سمت تریم، شهرستان میث و از آنجا به سمت شمال یعنی کلز، شهرستان میث امتداد می‌یافت. در این ناحیه، بسیاری از شهرستانک‌ها همچنان نام‌های انگلیسی یا نورمن-فرانسوی دارند.
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ "Northern Ireland – A Short History". BBC. Archived from the original on 10 November 2012.
پیوند به بیرون
- تاریخ جغرافیایی ایرلند
- تاریخ شهرستان دوبلین
- تاریخ شهرستان میث