چالش‌ها و مزایای روانشناسی مدرسه

School psychology

روان‌شناسی مدرسه رشته‌ای است که اصول روان‌شناسی تربیتی، روان‌شناسی رشد، روان‌شناسی بالینی، روانشناسی جامعه و علوم رفتاری را برای رفع نیازهای یادگیری و سلامت رفتاری کودکان و نوجوانان به کار می‌گیرد. این حوزه‌ای از روان‌شناسی کاربردی است که توسط یک روان‌شناس مدرسه انجام می‌شود. آنها اغلب با مربیان، خانواده‌ها، مدیران مدرسه، اعضای جامعه و سایر متخصصان همکاری می‌کنند تا محیط‌های امن و حمایتی در مدرسه ایجاد کنند.

آنها آزمایش‌های روان‌شناسی، ارزیابی روان‌آموزشی، مداخله سلامت، پیشگیری، مشاوره و راهنمایی را در چارچوب ضوابط اخلاقی، حقوقی و اداری حرفه خود انجام می‌دهند.[۱]

روان‌شناسی مدرسه ترکیبی از ایده‌های مختلف شاخه‌های روان‌شناسی است که با هدف موفقیت دانش‌آموزان در مدرسه به کار گرفته می‌شود. این متخصصان بر یادگیری و رفتار تمرکز دارند و از دانش‌آموزانی که با مهارت‌های تحصیلی، مشکلات عاطفی یا چالش‌های اجتماعی روبه‌رو هستند، حمایت می‌کنند. آن‌ها با معلمان و خانواده‌ها همکاری می‌کنند تا بهترین راهکارها برای کمک به هر دانش‌آموز را پیدا کنند. با ایجاد محیط‌های مدرسه‌ای امن و حمایت‌کننده، روان‌شناسان مدرسه به همه دانش‌آموزان کمک می‌کنند تا به حداکثر توانایی‌های خود دست یابند.

مبانی تاریخی

روان‌شناسی مدرسه به آغاز روان‌شناسی در آمریکا در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم بازمی‌گردد. این حوزه با روان‌شناسی کارکردی و بالینی مرتبط است و در واقع از روان‌شناسی کارکردی شکل گرفته است. روان‌شناسان مدرسه به رفتارهای کودکان، فرآیندهای یادگیری و ناهنجاری‌های زندگی یا مغز علاقه‌مند بودند. هدف آن‌ها درک علل رفتارها و تأثیرات آن‌ها بر یادگیری بود.[۲]

علاوه بر ریشه‌های آن در روان‌شناسی کارکردی، روان‌شناسی مدرسه همچنین نخستین نمونهٔ روان‌شناسی بالینی به‌شمار می‌رود که حدود سال ۱۸۹۰ شکل گرفت.[۳] اگرچه هر دو گروه، روان‌شناسان بالینی و مدرسه‌ای، هدفشان بهبود زندگی کودکان بود، اما هر یک رویکرد متفاوتی داشتند. روان‌شناسان مدرسه عمدتاً بر یادگیری در مدرسه و مشکلات رفتاری کودکان تمرکز داشتند، که تا حد زیادی با تمرکز روان‌شناسان بالینی بر سلامت روان متفاوت است.

یکی دیگر از رویدادهای مهم در بنیان‌گذاری روانشناسی مدرسه به شکل امروزی، کنفرانس تایر بود. کنفرانس تایر اولین بار در اوت ۱۹۵۴ در وست پوینت، نیویورک در هتل تایر برگزار شد. این کنفرانس ۹ روزه توسط انجمن روانشناسی آمریکا (APA) برگزار شد. هدف از این کنفرانس، تدوین موضعی در مورد نقش‌ها، کارکردها و آموزش‌ها و مدارک لازم برای یک روان‌شناس مدرسه بود. در این کنفرانس، چهل و هشت شرکت‌کننده که نماینده متخصصان و مربیان روانشناسان مدرسه بودند، در مورد نقش‌ها و کارکردهای یک روان‌شناس مدرسه و مناسب‌ترین راه برای آموزش آنها بحث کردند.[۴]

در زمان برگزاری کنفرانس تِیِر، روان‌شناسی مدرسه هنوز حرفه‌ای بسیار نوپا بود و تنها حدود ۱۰۰۰ روان‌شناس مدرسه‌ای مشغول به فعالیت بودند.[۱] یکی از اهداف این کنفرانس، تعریف روان‌شناس مدرسه‌ای بود. تعریف مورد توافق بیان می‌کرد که روان‌شناسان مدرسه، روان‌شناسانی هستند که در حوزهٔ آموزش تخصص دارند و دانش خاصی در زمینهٔ ارزیابی و یادگیری همهٔ کودکان دارند. روان‌شناسان مدرسه از این دانش برای کمک به کارکنان مدرسه در بهبود زندگی همهٔ کودکان استفاده می‌کنند و همچنین از آن برای شناسایی و کار با کودکان با نیازهای ویژه بهره می‌گیرند. در این کنفرانس مطرح شد که روان‌شناس مدرسه باید قادر باشد برنامه‌ریزی و ارزیابی کودکانی را که در معرض خطر هستند، انجام دهد. انتظار می‌رود روان‌شناس مدرسه زندگی همهٔ کودکان در مدرسه را بهبود بخشد و بنابراین مشخص شد که روان‌شناسان مدرسه باید به عنوان مشاور در برنامه‌ریزی و اجرای برنامهٔ درسی مدرسه فعالیت کنند. شرکت‌کنندگان در کنفرانس بر این باور بودند که از آنجا که روان‌شناسی مدرسه یک تخصص است، افراد فعال در این حوزه باید دورهٔ تحصیلات تکمیلی دو ساله یا دورهٔ دکتری چهار ساله را گذرانده باشند.[۵] همچنین تأکید شد که ایالت‌ها باید استانداردهای صدور گواهینامه را برای تضمین آموزش مناسب ایجاد کنند و تجربهٔ عملی (پراکتیکوم) برای تسهیل کسب دانش تجربی در این حرفه ضروری است.

کنفرانس تایر یکی از مهم‌ترین رویدادها در تاریخ روانشناسی مدرسه است، زیرا در آنجا بود که این رشته برای اولین بار به شکل امروزی خود درآمد. قبل از اینکه کنفرانس تایر روانشناسی مدرسه را تعریف کند، متخصصان از هفتاد و پنج عنوان حرفه‌ای مختلف استفاده می‌کردند.[۶] این کنفرانس با ارائه یک عنوان و یک تعریف، به شناخته شدن روانشناسان مدرسه در سطح ملی کمک کرد. از آنجایی که در مورد استانداردهای آموزش و وظایف اصلی یک روان‌شناس مدرسه به اجماع رسیده شد، اکنون می‌توان به عموم مردم اطمینان داد که همه روانشناسان مدرسه اطلاعات و آموزش کافی را برای تبدیل شدن به یک متخصص دریافت می‌کنند. ضروری است که روانشناسان مدرسه دارای مدارک تحصیلی یکسانی باشند و آموزش‌های مناسب را در سطح کشور دریافت کنند. این استانداردهای ضروری برای اولین بار در کنفرانس تایر مورد توجه قرار گرفت. در کنفرانس تایر، برخی از شرکت‌کنندگان احساس می‌کردند که برای داشتن عنوان روان‌شناس مدرسه، فرد باید مدرک دکترا کسب کرده باشد.

مسائل مربوط به عناوین، برچسب‌ها و سطوح مدرک هنوز هم در بین روانشناسان مورد بحث است. با این حال، APA و NASP در سال ۲۰۱۰ در مورد این موضوع برای ایالات متحده به یک راه‌حل رسیدند[۷]

اصلاحات اجتماعی در اوایل دهه ۱۹۰۰

اواخر قرن نوزدهم دورهٔ اصلاحات اجتماعی متمرکز بر کودکان بود.[۳] به واسطهٔ این اصلاحات اجتماعی، نیاز به روان‌شناس مدرسه‌ای پدید آمد. این اصلاحات شامل آموزش اجباری، دادگاه‌های اطفال، قوانین کار کودکان و همچنین گسترش مؤسسات خدمات‌دهنده به کودکان بود. جامعه در حال «تغییر معنای کودکان از یک منبع اقتصادی کار به یک منبع روان‌شناختی عشق و محبت» بود.[۳] تاریخ‌نگار توماس فاگان بر این باور است که نیروی اصلی پشت نیاز به روان‌شناسی مدرسه، قوانین آموزش اجباری بود.[۳] پیش از تصویب قانون آموزش اجباری، تنها ۲۰٪ از کودکان در سن مدرسه تحصیلات ابتدایی خود را به پایان می‌رساندند و تنها ۸٪ دبیرستان را کامل می‌کردند.[۳] با تصویب قوانین آموزش اجباری، تعداد زیادی از دانش‌آموزان با ناتوانی‌های ذهنی و جسمی وارد مدارس شدند که طبق قانون موظف به حضور در مدرسه بودند.[۲] بنابراین، نیاز به روش‌های آموزشی جایگزین برای این کودکان متفاوت احساس می‌شد. بین سال‌های ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۴، مدارس در مناطق شهری و روستایی کلاس‌های کوچک آموزش ویژه برای این کودکان ایجاد کردند.[۳] از ایجاد این کلاس‌های آموزش ویژه، نیاز به «متخصصانی» پدید آمد تا در فرایند انتخاب کودکان برای آموزش ویژه کمک کنند. بدین ترتیب، روان‌شناسی مدرسه شکل گرفت.[۸]

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ "About School Psychology". National Association of School Psychologists. Retrieved 2021-04-25.
  2. 1 2 Phillips 1990.
  3. 1 2 3 4 5 Fagan 1992.
  4. ↑ (Ysseldyke و Schakel 1983).
  5. ↑ D'Amato, R. C.; Zafiris, C.; McConnell, E.; Dean, R. S. (2011). "The history of school psychology: Understanding the past to not repeat it". In M. A. Bray; T. J. Kehle (eds.). The Oxford handbook of school psychology. Oxford University Press. pp. 9–46.
  6. ↑ Fagan, Thomas K. (2005). "The 50th anniversary of the Thayer Conference: Historical perspectives and accomplishments". School Psychology Quarterly. American Psychological Association. 20 (3): 224–251. doi:10.1521/scpq.2005.20.3.224. ISSN 1939-1560.
  7. ↑ "APA Model Act for State Licensure of Psychologists" (PDF). apa.org.
  8. ↑ D'Amato, Rik; Perfect, Michelle (2020). "History of the Future of Proactive School Psychology: Historical Review at Our 75th APA Anniversary to Transcend the Past, Excel in the Present, and Transform the Future". School Psychology. 35 (6): 375–384. doi:10.1037/spq0000420. PMID 33444051. S2CID 231611600.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.