چرتوزا بولونیا
.JPG) سالن کلمباریو در لا سرتوزا بولونیا | |
| جزئیات | |
|---|---|
| بنیان‌گذاری | ۱۳۳۴ |
| مکان | |
| کشور | ایتالیا |
| گونه | عمومی |
| در تملک | بولونیا |
| وبگاه | |
کلیسای سرتوزا دی بولونیا (Certosa di Bologna) یک صومعه (یا خانه چارتر) سابق کارتوزی در بولونیا، شمال ایتالیا است که در سال ۱۳۳۴ تأسیس و در سال ۱۷۹۷ منحل شد. در سال ۱۸۰۱ به گورستان یادبود شهر تبدیل شد که مورد تحسین فراوان بایرون و دیگران قرار گرفت. در سال ۱۸۶۹، یک گورستان اتروسکایی که از قرن ششم تا سوم پیش از میلاد مورد استفاده بوده است، در اینجا کشف شد.
کلیسای چرتوزا درست در بیرون دیوارهای شهر، نزدیک ورزشگاه رناتو دال‌آرا، در پایین مونته دلا گاردیا و محراب مدونا دی سن لوکا واقع شده است.
کلیسا
این کلیسا به سنت جروم (San Girolamo) تقدیم شده است. نقاشی بالای محراب بلند، «مصلوب شدن» اثر بارتولومئو چزی است؛ در سمت چپ، «دعایی در باغ جتسیمانی» و در سمت راست، «پایین آوردن مسیح از صلیب»، هر دو اثر چزی، قرار دارد. جایگاه‌های چوبی منبت‌کاری شدهٔ گروه کر، در سال ۱۵۳۸ پس از آتش‌سوزی که توسط لندسکنخت‌های کارل پنجم، امپراتور مقدس روم، آغاز شده بود، توسط بیاجیو دِ مارچی مرمت شدند. مجموعه‌ای از نقاشی‌های بزرگ (۴۵۰ در ۳۵۰ سانتی‌متر) از قسمت‌هایی از زندگی مسیح وجود دارد که به جیووانی آندره‌آ سیرانی (مسیح در خانه سیمون، ۱۶۵۲)، الیزابتا سیرانی (غسل تعمید مسیح، ۱۶۵۸)، فرانچسکو گسی (نوشیدنی معجزه‌آسای ماهی‌ها و اخراج از معبد، ۱۶۴۵)، جیووانی ماریا گالی دا بیبینا (عروج، ۱۶۵۱)، لورنزو پاسینلی (ورود به اورشلیم، ۱۶۵۷)، دومنیکو ماریا کانوتی و نونزیو روسی ناپلی (ستایش چوپانان) سفارش داده شده بودند. نقاشی‌هایی از چندین شهید کارتوزیایی از جمله ویلیام اکسمو انگلیسی، توماس جانسون مقدس، ریچارد بر مقدس و توماس گرین مقدس نیز وجود دارد.
آثار دیگری از آنتونیو و بارتولومئو ویوارینی، لودوویکو و آگوستینو کاراچی، علاوه بر گوئرچینو، توسط ناپلئون به پاریس برده شد و پس از بازگشت به بولونیا، در موزه ملی(Pinacoteca Nazionale) نگهداری شد.
گورستان
این گورستان عمومی در سال ۱۸۰۱ با استفاده از سازهٔ از پیش موجودِ «چرتوسا دی سن گیرولامو دی کازارا» که در اواسط قرن چهاردهم تأسیس شده بود و در سال ۱۷۹۷ توسط ناپلئون بسته شد، تأسیس شد. اشتیاق اشراف و اشراف محلی به مقبره‌های خانوادگی عظیم، «چرتوسا» را به یک «موزه روباز» تبدیل کرد، صحنه‌ای از تور بزرگ ایتالیا: بایرون، دیکنز، تئودور مومسن و استاندال از آن بازدید کردند. به ویژه، صومعهٔ سوم (یا صومعهٔ نمازخانه) قابل توجه است: گشتی در سازه‌های الهام گرفته از نئوکلاسیسیسم با نمادشناسی از عصر روشنگری. برخی از مقبره‌ها با رنگ تمپرا نقاشی شده‌اند، برخی دیگر از گچبری و اسکالیولا ساخته شده‌اند.
یکی از جنبه‌هایی که گورستان چرتوزا بولونیا را از دیگر گورستان‌های عظیم اروپا متمایز می‌کند، از نحوهٔ پیچیدهٔ استفاده از فضا در آن ناشی می‌شود. به هستهٔ اصلی صومعه، اتاق‌ها، ایوان‌ها و رواق‌هایی اضافه شده است که چشم‌اندازهایی از محیطی را تداعی می‌کنند که یادآور شهر «زندگی» است. حتی ورودی شرقی ایوان‌دار گورستان که تنها با یک شکاف کوچک به ورودی منتهی به پناهگاه سن لوکا متصل است، پیوستگی بین گورستان و شهر را ایجاد می‌کند.
کشفیات یک گورستان اتروسکایی در طول کاوش‌های باستان‌شناسی که توسط مهندس آنتونیو زانونی، به منظور گسترش گورستان در پایان قرن نوزدهم، سازماندهی شده بود، اکنون در موزه باستان‌شناسی مدنی بولونیا قرار دارد.[۱]
مقبره‌ها
از جمله کسانی که در سرتوسا دفن شده‌اند می‌توان به افراد زیر اشاره کرد:
- فارینلی (۱۷۰۵–۱۷۸۲)، خواننده
- گائتانو گاندولفی (۱۷۳۴–۱۸۰۲)، نقاش
- مائورو گاندولفی (۱۷۶۴–۱۸۳۴)، نقاش
- Giuseppina Gargano (1853-1939)، خواننده اپرا
- Giuseppe Grabinski (1771-1843)، افسر نظامی لهستانی
- Maria Dalle Donne (1778-1842)، پزشک زن پیشگام و استاد زنان و زایمان
- ایزابلا کولبران (۱۷۸۵–۱۸۴۵)، خواننده و همسر جیواکینو روسینی
- لتیزیا مورات (۱۸۰۲–۱۸۵۹)، دختر یواخیم مورات
- جوزپه فرلینی (۱۷۹۷–۱۸۷۰)، غارتگر مقبره/شکارچی گنج
- Gioacchino Napoleone Pepoli (1825-1881)، سناتور ایتالیایی
- نیکولا زانیچلی (۱۸۱۹–۱۸۸۴)، ناشر
- مارکو مینگتی (۱۸۱۸–۱۸۸۶)، نخست‌وزیر ایتالیا
- Severino Ferrari (1856–1905)، شاعر
- Giosuè Carducci (1835–1907)، شاعر
- Alfieri Maserati (1887–1932)، خودروساز
- Ottorino Respighi (1879–1936)، آهنگساز
- آلدو اوویلیو (۱۸۷۳–۱۹۴۲)،[۲] اولین وزیر دادگستری از دولت موسولینی[۳]
- ادواردو وبر (۱۸۸۹–۱۹۴۵)، مهندس
- آسونتا ویسکاردی (۱۸۹۰–۱۹۴۷)، معلم مدرسه در حال تعالی
- Riccardo Stracciari (1875-1955)، خواننده
- Giorgio Morandi (1890–1964)، نقاش
- Bruno Saetti (1902-1984)، نقاش
- ریکاردو باچلی (۱۸۹۱–۱۹۸۵)، رمان‌نویس
- فرپی ویگنولی (۱۹۰۷–۱۹۹۷)، مجسمه‌ساز
- لوسیو دالا (۱۹۴۳–۲۰۱۲)، خواننده
جستارهای وابسته
- گورستان یادبود استالینو
- گورستان یادبود میلان
پانویس
- ↑ "Gli scavi della Certosa di Bologna".
- ↑ https://www.storiaememoriadibologna.it/tomba-oviglio-2421-opera}}
- ↑ Conti, Fulvio (2014). "اویلیو، آلدو". Biographical Dictionary of ایتالیایی ها (به ایتالیایی). Vol. 80.
پیوند به بیرون
