آلدو اوویلیو
آلدو اوویلیو | |
|---|---|
.gif) | |
| وزیر دادگستری | |
| دوره مسئولیت ۳۱ اکتبر ۱۹۲۲ – ۵ ژانویه ۱۹۲۵ | |
| نخست‌وزیر | بنیتو موسولینی |
| پس از | جولیو السیو |
| پیش از | آلفردو روکو |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ۷ دسامبر ۱۸۷۳ ریمینی، امیلیا-رومانیا، پادشاهی ایتالیا |
| درگذشته | ۱۹ اوت ۱۹۴۲ (۶۸ سال) رونریو، امیلیا-رومانیا، ایتالیای فاشیست |
| حزب سیاسی |
|
| همسر(ان) | Ida Marzolini |
| فرزندان | ۱ |
| محل تحصیل | دانشگاه بولونیا |
آلدو اویلیو (Aldo Oviglio) (7 دسامبر ۱۸۷۳–۱۹ اوت ۱۹۴۲) وکیل و سیاستمدار ایتالیایی بود که از اکتبر ۱۹۲۲ تا ژانویه ۱۹۲۵ به عنوان نخستین وزیر دادگستری در دولت موسولینی خدمت کرد.
اویلیو که در ریمینی متولد شد و در پزارو و روویگو نیز بزرگ شد، در سال ۱۸۹۲ برای تحصیلات دانشگاهی به بولونیا نقل مکان کرد. او به حزب رادیکال ایتالیا پیوست و چندین دوره در شوراهای شهری و استانی بولونیا خدمت کرد. در ۲۱ نوامبر ۱۹۲۰، اویلیو به حزب ملی فاشیست پیوست. او در انتخابات عمومی ۱۹۲۱ به مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد[۱] و در ۳۱ اکتبر ۱۹۲۲ به عنوان وزیر دادگستری منصوب شد.[۲] او پس از ترور جاکومو ماتئوتی از سمت خود استعفا داد[۱] و در ۲۴ ژانویه ۱۹۲۹ به عنوان سناتور منصوب شد.[۲]
سال‌های نخستین و تحصیلات
اویلیو در ۷ دسامبر ۱۸۷۳ در ریمینی از والدینی به نام فرانچسکو و آیدا مالوولتی متولد شد.[۳][۲] در دوران تحصیل متوسطه، خانواده‌اش به پزارو و سپس به روویگو نقل مکان کردند.[۴] در این زمان، او شروع به نوشتن ستون‌هایی در روزنامه دموکراتیک «آدیجتو» (L'Adigetto) کرد و مخالفت خود را با «کریره دل پولزینه» (Corriere del Polesine)، یک روزنامه محلی به سردبیری «آلبرتو برگامینی» ابراز کرد که به دوئل او با برگامینی در ۷ دسامبر ۱۸۹۴ انجامید.[۱]
اویلیو در دانشگاه پادوا تحصیل کرد. در سال ۱۸۹۲، او در دانشگاه بولونیا ثبت نام کرد و از آنجا با مدرک حقوق فارغ‌التحصیل شد.[۳]
حرفه سیاسی
عضو شورای شهر بولونیا
اویلیو بین ۸ اوت ۱۹۱۰ و ۱۴ دسامبر ۱۹۱۳ به عنوان عضو شورای استان بولونیا خدمت کرد.[۱] در این مدت، او روزنامه چپ‌گرای بولونیایی «جورناله دل ماتینو» (Giornale del Mattino) را که عمر کوتاهی داشت و اولین بار در ۱۱ دسامبر ۱۹۱۰ منتشر شد، تأسیس کرد. او در انتخابات عمومی ۱۹۱۳ برای حوزه انتخابیه ورگاتو شرکت کرد، اما انتخاب نشد.[۱]
نویسندگان «جورناله دل ماتینو» از مشارکت ایتالیا در جنگ جهانی اول حمایت می‌کردند و از سیاست ضدنظامی‌گری حزب سوسیالیست ایتالیا انتقاد می‌کردند. اویلیو که پسرش در طول جنگ کشته شده بود، شروع به نزدیک شدن به سیاستمداران ملی‌گرا کرد. در اکتبر ۱۹۲۰، او به کمیته انتخاباتی که به محافظه‌کاری لیبرال اختصاص داشت، پیوست و در پایان همان ماه به عضویت شوراهای شهری و استانی بولونیا انتخاب شد.[۱]
در ۲۱ نوامبر ۱۹۲۰، حمله‌ای فاشیستی به کاخ آکورسیو، مقر دولت شهری بولونیا، منجر به کشته شدن ده سوسیالیست و یک عضو شورای شهر از حزب لیبرال-محافظه‌کار شد.[۱][۵] در همان روز، اویلیو به حزب ملی فاشیست پیوست.[۱]
وزیر دادگستری
اویلیو در انتخابات عمومی سال ۱۹۲۱ از طرف بلوک ملی با ۲۳۹۸۱ رأی به مجلس نمایندگان راه یافت و در فهرست بولونیا این حزب، بالاتر از بنیتو موسولینی، لئاندرو آرپیناتی و دینو گراندی، در رتبه اول قرار گرفت.[۱] اویلیو در مجلس‌های بیست و ششم و بیست و هفتم خدمت کرد.[۲]
در ۳۱ اکتبر ۱۹۲۲، اویلیو به عنوان وزیر دادگستری به اولین کابینه موسولینی منصوب شد.[۲][۶] اصلاحات او شامل تأسیس یک دادگاه عالی واحد، اصلاح قوانین حقوقی و کاهش بوروکراسی قضایی ایتالیا بود. در دسامبر ۱۹۲۲، او اسکادران‌های زندانی را آزاد کرد[۱] و در ۳ مه ۱۹۲۳، یک فرمان قانونی قاضی ارشد و دادستان کل دیوان عالی را برکنار کرد.[۷]
در مارس ۱۹۲۳، اویلیو به عنوان سرجوخه افتخاری میلیتا منصوب شد. اویلیو از آوریل ۱۹۲۳ تا دسامبر ۱۹۲۴ عضو شورای عالی فاشیسم و از مارس ۱۹۲۳ تا اکتبر ۱۹۲۸ دوباره رئیس شورای ایالتی بولونیا بود.[۱]
زندگی سیاسی بعدی
دوره وزارت دادگستری اویلیو در ۵ ژانویه ۱۹۲۵ به پایان رسید، زمانی که او به دلیل ترور جاکومو ماتئوتی از این سمت استعفا داد. اویلیو در اوت ۱۹۲۵، پس از صحبت علیه یک پیشنهاد دولتی که استقلال قضایی را تضعیف می‌کرد، از حزب ملی فاشیست اخراج شد. او در اوت ۱۹۲۸ دوباره به حزب پذیرفته شد،[۱] و در ۲۴ ژانویه ۱۹۲۹ به عنوان سناتور منصوب شد.[۲]
زندگی شخصی و مرگ
اویلیو با ایدا مارزولینی ازدواج کرد.[۳] پسر آنها، گالئاتزو، در طول جنگ جهانی اول ستوان دوم هنگ سوم توپخانه صحرایی بود و پس از جراحات وارده در نبرد مونتلو درگذشت.[۸]
در سپتامبر ۱۹۰۹، اویلیو به یک لژ ماسونی در بولونیا پیوست و ظرف یک ماه به درجه سه ارتقا یافت. لژهای ماسونی ایتالیا پس از یک فرمان قانونی در نوامبر ۱۹۲۵ منحل شدند.[۱]
اویلیو در ۱۹ اوت ۱۹۴۲ در رونریو، نزدیک بولونیا، درگذشت.[۲] او در کنار پسرش در گورستان چرتوزا بولونیا به خاک سپرده شد.[۸]
جوایز
اوویلیو دریافت‌کنندهٔ موارد زیر بود:
پانویس
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Fulvio Conti (2014). "Oviglio, Aldo". Dizionario Biografico degli Italiani (به ایتالیایی). Vol. 80.
- 1 2 3 4 5 6 7 "Oviglio, Aldo". Enciclopedia Italiana (به ایتالیایی). 1938.
- 1 2 3 4 5 6 "Oviglio, Aldo" (به ایتالیایی). Italian Senate. Retrieved 21 January 2022.
- ↑ "La nostra storia" [Our history]. Liceo Giulio Cesare–Manara Valgimigli (به ایتالیایی). Retrieved 8 January 2024.
- ↑ "7 dicembre 1873 - Nasce a Rimini Aldo Oviglio, ministro della Giustizia durante il delitto Matteotti" [7 December 1873 – Aldo Oviglio, Minister of Justice during the Matteotti crime, was born in Rimini]. Chiamami Città (به ایتالیایی). 7 December 2023. Retrieved 9 January 2024.
- ↑ Matteo Di Figlia (2016). "The shifting evocations of squadrismo: remembering the massacre of Palazzo d'Accursio in Fascist Bologna". Journal of Modern Italian Studies. 21 (4): 592. doi:10.1080/1354571X.2016.1207319.
- ↑ Lutz Klinkhammer (2010). "Was there a fascist revolution? The function of penal law in fascist Italy and in Nazi Germany". Journal of Modern Italian Studies. 15 (3): 392. doi:10.1080/13545711003768592.
- 1 2 Federica Fabbro (2012). "Tomba Oviglio" [Oviglio Tomb]. Storia e Memoria di Bologna (به ایتالیایی). Retrieved 9 January 2024.
پیوند به بیرون
پرونده‌های رسانه‌ای مربوط به Aldo Oviglio در ویکی‌انبار