چزاره فورنی

چزاره فورنی (به ایتالیایی: Cesare Forni) (وسپولاته، ۱۷ نوامبر ۱۸۹۰ - میلان، ۲ ژوئیه ۱۹۴۳) یک سیاستمدار فاشیست ایتالیایی بود.

زندگی

او که در سال ۱۸۹۰ در خانواده‌ای ثروتمند از کشاورزان لوملینا متولد شد، بدون اینکه تحصیلات خود را به پایان برساند، در دانشگاه پلی‌تکنیک تورین در رشته مهندسی تحصیل کرد. او که شخصیتی بی‌قرار و سرکش داشت، با درجه ستوان در جنگ جهانی اول شرکت کرد و به درجه سروانی[۱] در یگان بمب‌افکن‌ها رسید، یگانی که مانند آردیتی، برای خطرناک‌ترین عملیات‌ها در نظر گرفته شده بود. او یک مدال نقره شجاعت نظامی و دو مدال برنز دریافت کرد.

در سال ۱۹۱۹، با متقاعد شدن توسط سروان وقت، چزاره ماریا دِ وِکی[۲]، به جوخه‌های فاشیستی پیوست و به سرعت به یکی از نمایندگان برجسته آن در پیه‌مونته تبدیل شد و همچنین روزنامه‌ای به نام «ایل ترینچریستا» ( Il Trincerista)[۳] تأسیس کرد. در همین حال، با نقل مکان به مورتارا، مرکز سیاسی و اقتصادی لوملینا در آن زمان، خود را در رأس یک ارتش شخصی معتبر، متشکل از صدها جوخه‌دار، که عمدتاً کهنه‌سرباز بودند، قرار داد. به طور خلاصه، او به عنوان راس (رهبر فاشیست) بلامنازع کل استان پاویا[۴] و رئیس فدراسیون فاشیستی استانی پاویا شناخته شد. موسولینی هماهنگی تمام تیم‌ها در لومباردی و پیه‌مونته را در روزهای راهپیمایی به سمت رم در اکتبر ۱۹۲۲ به او سپرد.

او نماینده رادیکال‌ترین جناح جنبش، مظهر مستقیم دنیای کشاورزی و کهنه‌سربازان افراطی بود. در سال ۱۹۲۳، او سپهبد اولین منطقه (پیمونت و لیگوریا) پیراهن سیاه‌ها بود.[۵]

او که پس از راهپیمایی به سوی رم و تصرف قدرت، در میان اسکادران‌ها (squadristi) بسیار محبوب بود، به دلیل فاشیسم سازش ناپذیرش، به طور فزاینده‌ای به عنوان شخصیتی نامناسب و سپس به دلیل حملات خشونت‌آمیزش علیه تازه‌واردان طبقه حاکم حزب، بدون سابقه‌ای از مبارزه‌طلبی متقاعدکننده در جنبش، به عنوان یک مخالف واقعی در نظر گرفته می‌شد. در فوریه ۱۹۲۳، او به عنوان رئیس جمهور (فرماندار) استان ویگِوانو انتخاب شد.[۵] او که یک سندیکالیست فاشیست بود، دلیل دیگری برای رویارویی با کادرهای حزب در عدم رعایت پیمان‌های ارضی توسط مالکان زمین پاویا یافت. او فرانچسکو جونتا، دبیر سیاسی وقت و از افراد مورد علاقه موسولینی، را به مبارزه طلبید و در آوریل ۱۹۲۳ با‌او‌در رم با شمشیر به مبارزه پرداخت. این مبارزه در نهایت در پی زخمی شدن هر دو دوئل‌کننده توسط داوران به حالت تعلیق درآمد. در دسامبر ۱۹۲۳، شورای انضباطی حزب ملی فاشیست او را از تمام سمت‌هایش تعلیق کرد، فدراسیون پاویا تحت مدیریت پلیس قرار گرفت و در فوریه ۱۹۲۴ او از حزب اخراج شد.[۵]

در انتخابات ۱۹۲۴ برای تجدید مجلس ایتالیا، که در ژانویه توسط ویکتور امانوئل سوم منحل شد، او به همراه ریموندو سالا، یک فهرست فاشیستی مخالف ارائه داد که فقط در پیه‌مونته و لومباردی حضور داشت، برخلاف فهرست ملی رسمی که فاشیست‌های ملی نامیده می‌شد.[۶] در ۱۲ مارس ۱۹۲۴، فورنی در ایستگاه مرکزی میلان توسط برخی از اعضای گروه از جمله دومینی، ولپی، مالاچیا، اعضای کنسرسیوم در به اصطلاح چکای فاشیست،همان‌هایی که اندکی بعد جاکومو ماتئوتی را کشتند،‌ مورد حمله قرار گرفت.[۷] در ۲۶ آوریل ۱۹۲۴ انتخابات برگزار شد و چزاره فورنی، تنها نماینده در فهرست او، انتخاب شد.[۸]

اما فورنی به موسولینی وفادار ماند و چندین بار به دولت او رأی اعتماد داد،[۹] از جمله موردی که در سال 1925 توسط دوچه پس از قتل ماتئوتی درخواست شد.[۱۰] او در دادگاه خود را «مفسر افکار عمومی فاشیستی سالم» اعلام کرد.[۱۱] در سال ۱۹۲۶ به روبرتو فاریناچی التماس کرد که برای آشتی با موسولینی پادرمیانی کند.[۵] در سال‌های ۱۹۲۷و ۱۹۲۸ برای مدت طولانی به سومالی ایتالیا رفت تا برخی پروژه‌های کشاورزی را انجام دهد، اما موفق نشد. او تا سال ۱۹۲۹ نماینده مجلس باقی ماند. با این حال، ناامید و از نظر سیاسی کاملاً در حاشیه، پس از پایان دوره نمایندگی پارلمانی خود، به زندگی خصوصی روی آورد. در اوایل دهه ۱۹۳۰ به میلان نقل مکان کرد و در آنجا به عنوان نماینده بیمه برای INA کار کرد. او با ماریا مادالنا پیرا دی دوگلیانی ازدواج کرد.[۱۲]

طبق برخی منابع، در سال ۱۹۳۳ او دوباره به حزب ملی فاشیست پذیرفته شد و بعداً دوباره اخراج شد،[۱۳] اما طبق برخی دیگر، او دیگر به حزب ملی فاشیست پذیرفته نشد، که در واقع او را تحت نظر داشت و در سال ۱۹۴۱ برای مدت کوتاهی دستگیر شد.[۵] او در سن ۵۲ سالگی، بر اثر یک بیماری لاعلاج، در ۲ ژوئیه ۱۹۴۳ درگذشت.

چند صفحه از دفتر خاطرات او باقی مانده است که در آن، در اواخر دهه ۱۹۳۰، او قضاوت‌های بی‌رحمانه‌ای را علیه موسولینی ترسیم کرده است. مراسم تشییع جنازه او که در کلیسای جامع سن لورنزو دی مورتارا برگزار شد، توسط هزاران نفر از لوملینی‌ها، از جمله بسیاری از مخالفان سیاسی قدیمی او، دنبال شد.

پانویس

الگو:‌reflist
  1. ↑ Pansa, Giampaolo (2014). Eia Eia Alalà (به ایتالیایی). Milan: RCS Libri S.p.A. p. 89. ISBN 978-88-17-07726-2.
  2. ↑ Pansa, Giampaolo (2014). Eia Eia Alalà (به ایتالیایی). Milan: RCS Libri S.p.A. p. 89. ISBN 978-88-17-07726-2.
  3. ↑ Pansa, Giampaolo (2014). Eia Eia Alalà (به ایتالیایی). Milan: RCS Libri S.p.A. p. 91. ISBN 978-88-17-07726-2.
  4. ↑ Pansa, Giampaolo (2014). Eia Eia Alalà (به ایتالیایی). Milan: RCS Libri S.p.A. p. 122. ISBN 978-88-17-07726-2.
  5. 1 2 3 4 5 "Dizionario biografico degli italiani". Treccani (به ایتالیایی).
  6. ↑ Pansa, Giampaolo (2014). Eia Eia Alalà (به ایتالیایی). Milan: RCS Libri S.p.A. p. 122. ISBN 978-88-17-07726-2.
  7. ↑ Pansa, Giampaolo (2014). Eia Eia Alalà (به ایتالیایی). Milan: RCS Libri S.p.A. pp. 202–203. ISBN 978-88-17-07726-2.
  8. ↑ "Sito storico Camera dei deputati". storia.camera.it (به ایتالیایی).
  9. ↑ https://storia.camera.it/regno/lavori/PDF/RI_LEG27/unica/00748.pdf
  10. ↑ Pansa, Giampaolo (2014). Eia Eia Alalà (به ایتالیایی). Milan: RCS Libri S.p.A. p. 229. ISBN 978-88-17-07726-2.
  11. ↑ https://storia.camera.it/regno/lavori/PDF/RI_LEG27/unica/00248.pdf
  12. ↑ Pansa, Giampaolo (2014). Eia Eia Alalà (به ایتالیایی). Milan: RCS Libri S.p.A. pp. 230–231. ISBN 978-88-17-07726-2.
  13. ↑ Missori, Mario (2006). Gerarchie e statuti del PNF (به ایتالیایی). p. 199.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.