فاشیسم سازش‌ناپذیر

فاشیسم سرسخت یا فاشیسم انقلابی (Intransigent fascism یا revolutionary fascism)، که از برخی جهات مشابه فاشیسم به اصطلاح چپ‌گرا است، جریان اقلیتی از فاشیسم ایتالیایی است که با تکیه بر تمامیت مانیفست سن سپولکرو و آرمان‌های اولیه جنبش، یعنی آرمان‌های پیش از راهپیمایی رم، از حزب ملی فاشیست (که اعضای ناراضی آن فاشیسم ملی (National Fasces) را تأسیس کردند) و از تجربه دوره بیست ساله که در طی آن فاشیسم در واقع یک رژیم ارتجاعی راست افراطی بود و به دلیل مخالفت مشترک با مارکسیسم ماتریالیستی و لیبرالیسم فردگرایانه با کلیسای کاتولیک، سلطنت و نیروهای سیاسی محافظه‌کار سازش می‌کرد، فاصله گرفت.[۱][۲]

ایده‌های شاخص این خط فکری که هرگز به جز در میان چند تن از نمایندگان اولیه فاشیسم مانند فراماسون روبرتو فاریناچی یا سندیکالیست انقلابی ناپلی، آورلیو پادوانی (که اخراج و دوباره به حزب پذیرفته شد و بعدها در شرایطی که هرگز به‌طور کامل روشن نشد درگذشت) حمایت چندانی کسب نکردند و در مجموع توسط خود بنیتو موسولینی نادیده گرفته شدند، عبارتند از: سوسیالیسم ملی، سندیکالیسم انقلابی، جمهوری‌خواهی، آینده‌گرایی، سوم‌گرایی، ضد روحانیت، ضد پارلمانتاریسم، ضد کمونیسم و ضدسرمایه‌داری.

عناصر خاصی از فاشیسم ارتدوکس‌تر و ترسناک‌تر، مانند اجتماعی کردن اقتصاد، کورپوراتیسم و خصومت با سلطنت، توسط حزب فاشیست جمهوری‌خواه در جمهوری سوسیال کوتاه‌مدت ایتالیا اتخاذ شد و امروزه می‌توان بخشی از آن را در فاشیسم کوچک و «جنبش آزادی - حزب ناسیونال سوسیالیست» یافت.

جستارهای وابسته

برای آگاهی بیشتر

به انگلیسی

مقالات

  • Alessandra Tarquini The Anti-Gentilians during the Fascist Regime, Journal of Contemporary History, Vol. 40, No. 4 (Oct. , 2005), pp. 637-662 (26 pages)

پانویس

  1. ↑ Lanna, Luciano; Rossi, Filippo (2003). "Fascisti di sinistra". Archived from the original on 17 February 2023. Retrieved 25 February 2024.
  2. ↑ Tarquini, Alessandra (2009). Il Gentile dei Fascisti [The Gentile of the Fascists: gentilians and anti-gentilians in the Fascist regime] (به ایتالیایی). Bologna.