چزاره پاسکارلا

چزاره پاسکارلا | Cesare Pascarella
زاده	۲۸ آوریل ۱۸۵۸ رم, ایالات پاپی
درگذشته	۸ مهٔ ۱۹۴۰ (۸۲ سال) رم, پادشاهی ایتالیا
پیشه	شاعر و نقاش
جنبش ادبی	وریسمو (ادبیات)
امضا

چزاره پاسکارلا (به ایتالیایی: Cesare Pascarella) (۲۸ آوریل ۱۸۵۸ رم – ۸ مه ۱۹۴۰ رم)، شاعر و نقاش، روزنامه‌نگار و تصویرگر ایتالیایی بود. او در سال ۱۹۳۰ به عضویت آکادمی سلطنتی ایتالیا منصوب شد.

پاسکارلا در ۲۸ آوریل ۱۸۵۸ در رم متولد شد.

پس از فرار اولیه از مدرسه علمیه فراسکاتی، در مؤسسه هنرهای زیبای رم، تحت راهنمایی نقاش اهل پرو، دومنیکو بروسکی (1840-1910)، تحصیل کرد، اما بیش از تحصیلات دانشگاهی، مجذوب زندگی هنری و اجتماعی شهر بود. پایتخت جدید مملو از نوآوری‌ها، ایده‌ها، پروژه‌ها و هیجان بود و پاسکارلای بیست ساله خود را غرق در آند و شروع به معاشرت با هنرمندان دنیادیده و نوآور آن کرد. مرتباً به کافه گرکو رفت و آمد داشت، با هنرمندانی که از نظر بی‌قراری و میل به نوآوری بیشترین شباهت را به او داشتند، روابط برقرار کرد، با کروناکا بیزانتینا و بعداً با فانفولا دلا دومنیکا همکاری کرد و همین‌ها بودند که نخستین آثار او را منتشر کردند.

او کار خود را به عنوان روزنامه‌نگار و تصویرگر برای نشریات رُمی کاپیتان فراکاسا (Capitan Fracassa) و فانفولا دلا دومنیکا (Fanfulla della domenica)، آغاز کرد. فعالیت ادبی او در سال ۱۸۸۱ با انتشار غزل‌هایی (sonnet) به گویش رومانسکو آغاز شد. در همان دوره، او با گابریل دانونزیو دوست شد. نخستین آثار برجسته او، «Er morto de campagna» (۱۸۸۱) و «سرود» (La serenata) (۱۸۸۲)، غزل روایی کوتاهی بودند که به گویش و با رنگ‌آمیزی واقع‌گرایانه تیره‌ای نوشته شده بودند.

او که شخصیت بی‌قراری داشت، پس از سفرش به ساردینیا در سال ۱۸۸۲ به همراه دانونزیو و ادواردو اسکارفولیو برای کشف دنیایی که مرموز و باستانی تلقی می‌شد، به سفرهای گسترده خود به هند، ژاپن، ایالات متحده، چین، آرژانتین و اروگوئه ادامه داد و نقاشی‌ها و مشاهدات زیرکانه و تندوتیز ​​خود را در دفترچه‌هایش ثبت کرد. با این حال، این مرد عمیقاً به شهرش، محل ممتاز بسیاری از آثارش، وابسته بود و تمام عمرش را در کامپو مارزیو، بین خیابان‌های پورتوگسی، پونتفیچی آل آگوستئو، دلا اسکروفا، لائورینا و دل کورسو گذراند.

در همین حال، او «ویلا گلوریا» (Villa Gloria) (۱۸۸۶) را منتشر کرد، ۲۵ غزل درباره تلاش برادران کایرولی برای آزادسازی رم در جریان وحدت ایتالیا، که به طرز غم‌انگیزی با نبرد ویلا گلوری به پایان رسید. این مجموعه که روایتی از دیدگاه یک رومی عوام به رخدادها بود، توسط جوزوئه کاردوچی به عنوان یک شاهکار ستوده شد، چرا که باور داشت که پاسکارلا شعر گویشی را به سطح حماسی رسانده است.

اما شناخته‌شده‌ترین اثر پاسکارلا «کشف آمریکا» (La scoperta dell'America) (1894) است، روایتی از سفر کریستف کلمب که هم طنز زیرکانه‌ای دارد و هم عمیقاً ملی‌گرایانه است. این اثر به طور فزاینده‌ای مورد توجه عموم قرار گرفت.

پاسکارلا در سال 1904 به همراه دیگر هنرمندان، از جمله جوزپه فراری، گروه «بیست و پنجمین کامپانیا رومانا» (XXV della campagna romana) را تأسیس کرد.^[۱]

حتی قبل از جنگ جهانی اول، حدود سال ۱۹۱۱، شروع ناشنوایی پاسکارلا، تمایل ذاتی او به تنهایی، و احتمالاً آگاهی روزافزون از اینکه او به دوران دیگری تعلق دارد، باعث شد که او علی‌رغم اصرار دوستان و تحسین‌کنندگانش، کاملاً از دنیای ادبی رم کناره‌گیری کند. او روی «داستان ما » (Storia nostra)، یک مجموعه غزل با مقاصد حماسی کار می‌کرد، که هدف آن روایت تاریخ شهر از ریشه‌های آن تا به امروز، از زبان یک ساکن عام رم بود. شعری که هرگز حاضر به انتشار آن، حتی به عنوان یک مقاله، نشد و ناتمام ماند. ۲۶۷ غزل از ۳۵۰ غزل برنامه‌ریزی‌شده پس از مرگش در سال ۱۹۴۱ منتشر شد.

او در این سالها به پیاده‌روی‌های طولانی خود در حومه رم ادامه داد. او زبان انگلیسی آموخت تا بتواند آثار رابرت لویی استیونسون و جوزف کنراد را به زبان اصلی بخواند. با این همه او هرگز ارتباط خود را با دوستانش از دست نداد، حتی اگر تبادلات آنها در حد نوشته‌های مختصر ماند.

پاسکارلا در شعرخوانی بسیار ماهر بود و در طول زندگی خود به عنوان شاعری بسیار مورد توجه قرار گرفت. او در سال ۱۹۳۰ به عضویت آکادمی سلطنتی ایتالیا (آکادمی ملی ایتالیا کنونی) انتخاب شد و با وجود ناشنوایی و مردم‌گریزی فزاینده‌اش، مرتباً در جلسات فارنسینا شرکت می‌کرد.

او در ۸ مه ۱۹۴۰ در رم در تنهایی درگذشت و در گورستان ورانو به خاک سپرده شد. کرسی او در آکادمی ایتالیا به آدا نگری، نخستین زن عضو این آکادمی داده شد. مقالات، کتابخانه (چاپ‌های باستانی و مدرن)، عکس‌ها، نقاشی‌ها و طراحی‌های او به همراه حق چاپ مربوطه، توسط آکادمی سلطنتی ایتالیا (که اکنون آکادمی ملی لینچی نام دارد) در سال ۱۹۴۰ خریداری شد. این مجموعه به طور کامل سازماندهی شده است.^[۲]

کتاب‌های منتشر شده پس از مرگ:

• گویش رومانسکو