چوبتراش میان گلال

خیابان اصلی میانگلال، که باید شریان اصلی رفت‌وآمد مردم باشد، متأسفانه امروز بیشتر به یک جاده کوهستانی فرسوده شباهت دارد تا یک مسیر مناسب شهری. چاله‌چوله‌های عمیق و متعدد، عبور و مرور را برای خودروها و عابران بسیار دشوار کرده و هر روز خسارت‌های مالی، استهلاک شدید وسایل نقلیه و نارضایتی عمومی را به دنبال دارد.

آنچه بیش از وضعیت نابسامان این خیابان آزاردهنده است، بی‌توجهی و عدم پیگیری جدی از سوی دهیار روستاست. دهیاری که وظیفه‌اش رسیدگی به مشکلات زیرساختی و پیگیری مطالبات مردم است، مدت‌هاست در برابر این مشکل آشکار هیچ اقدام مؤثری انجام نداده و عملاً نشانی از فعالیت و مسئولیت‌پذیری در عملکرد او دیده نمی‌شود. این سطح از بی‌عرضگی در مدیریت، قابل قبول نیست و با حقوق اولیه مردم میانگلال هم‌خوانی ندارد.

مردم انتظار دارند مسئولان مربوطه، به‌ویژه دهیار، هرچه سریع‌تر پاسخگو باشند و به‌جای وعده‌های تکراری، اقدام عملی برای ترمیم و سامان‌دهی خیابان اصلی میانگلال انجام دهند.

طرح فاضلاب شهری که سال‌ها پیش کلید خورد، همچنان نیمه‌تمام است. لوله‌کشی‌ها ناقص‌اند، چاه‌های فاضلاب در برخی مناطق باز مانده‌اند، و بوی نامطبوع در گرمای تابستان، سلامت و آرامش روانی مردم را تهدید می‌کند. این وضعیت، به‌ویژه برای خانواده‌هایی که در نزدیکی این مسیرها زندگی می‌کنند، به بحرانی جدی تبدیل شده است.

مردم میان‌گلال، مردمانی زحمتکش و صبورند. بسیاری از آن‌ها با وجود این همه سختی، هر روز برای ساختن زندگی بهتر تلاش می‌کنند. اما سؤال اینجاست که چرا روستایی در فاصله‌ای نه‌چندان دور از مرکز استان، هنوز از حداقل‌های شهری بی‌بهره است؟