ژان کلاریو
ژان کلاریو | |
|---|---|
| Jean Clarieux | |
 کلاریو در ۱۹۵۷ | |
| زادهٔ | ۳ آوریل ۱۹۱۱ |
| درگذشت | ۱۱ فوریهٔ ۱۹۷۰ (۵۸ سال) |
| ملیت | فرانسه |
| پیشه | بازیگر |
| سالهای فعالیت | ۱۹۳۸–۱۹۷۰ |
ژان کلاریو (۳ آوریل ۱۹۱۱ - ۱۱ فوریه ۱۹۷۰) بازیگر سینما و تلویزیون فرانسوی بود. او که عموماً به عنوان بازیگر نقش مکمل در نقشهای کوتاهتر ظاهر میشد، نقش مهمتری را در فیلم مقاومت نبرد راهآهن ساخته رنه کلمان در سال ۱۹۴۶ ایفا کرد.[۱]
زندگینامه
او با لحن خاص خود بهعنوان یک تیتی پاریسی،[الف] در بسیاری از فیلمهای آمریکایی دهههای ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ شناخته میشود؛ جایی که بهعنوان صداپیشهٔ بازیگران مکمل، بهویژه در فیلمهای جنگی و وسترن، فعالیت میکرد. افزون بر این، او صداپیشگی شخصیت آنتونی کوئین را نیز بر عهده داشتهاست. همچنین، در مجموعهٔ کارتونی ماجراهای تنتن اثر هرژه به کارگردانی ری گوسنس، صداپیشگی شخصیت کاپیتان هادوک را انجام داده است.
فراتر از فعالیتهای دوبله، کارنامهٔ سینمایی او نیز قابل توجه است: او به طور قابل توجهی در فیلم «جنگ راهآهن» ساختهٔ رنه کلمان نقش یک مأمور راهآهن را بازی میکند و چهره رنگورو رفتهٔ او است که روی پوستر فیلم دیده میشود. در فیلم کلاهطلایی ساختهٔ ژاک بکر، او در کنار ریموند بوسیِر نقش شخصیتی بهنام پل را بازی میکند. او همچنین در دهه ۱۹۶۰ برای تلویزیون بازی کرد، به ویژه در سریال پنج دقیقهٔ آخر ساختهٔ کلود لورسای و در چشمان زیبای آگاتا ساختهٔ برنارد هِخت.
گزیدهای از فیلمشناسی
- دختر رئیس پست (۱۹۳۸)
- روزهای خوش (۱۹۴۱)
- نقاب آبی (۱۹۴۲)
- نبرد راهآهن (۱۹۴۶)
- جادههای بیقانون (۱۹۴۷)
- رسوایی (۱۹۴۸)
- مایا (۱۹۴۹)
- لا ماری دو پورت (۱۹۵۰)
- سه تلگرام (۱۹۵۰)
- لا روند (۱۹۵۰)
- کارتوش، پادشاه پاریس (۱۹۵۰)
- آمِده (۱۹۵۰)
- عاشقان برا-مور (۱۹۵۱)
- ژولیت، یا کلید رویاها (۱۹۵۱)
- دوئل در داکار (۱۹۵۱)
- پاریس هنوز میخواند (۱۹۵۱)
- شب قلمروی من است (۱۹۵۱)
- کلاهطلایی (۱۹۵۲)
- راز یک مادر (۱۹۵۲)
- داوری خدا (۱۹۵۲)
- تعطیلات برای هنریتا (۱۹۵۲)
- ماجراجوی چاد (۱۹۵۳)
- دو برابر یا ترک (۱۹۵۳)
- کنت براژلون (۱۹۵۴)
- پاریس، هتل پالاس (۱۹۵۶)
- کاترین مقاومتناپذیر (۱۹۵۷)
- ماری از جزایر (۱۹۵۹)
یادداشتها
- ↑ اصطلاح تیتی پاریسی (Parisian titi) به شخصیتی عامیانه و مردمی از طبقهٔ کارگر پاریس اطلاق میشود که معمولاً با ویژگیهایی چون شوخطبعی، زبان تند و تیز، زرنگی، و نوعی بیپروایی دوستداشتنی شناخته میشود. این شخصیت در فرهنگ فرانسه، بهویژه در ادبیات و سینما، نماد «بچهٔ خیاباندیدهٔ پاریسی» است که با لهجهٔ خاص و رفتارهای پرانرژیاش شناخته میشود.
منابع
- ↑ Barker p.256
کتابشناسی
- جنیفر لیند بارکر. زیباییشناسی فیلم ضدفاشیستی: نمایش رادیکال. انتشارات روتلج، ۲۰۱۳.