کاپیتان هادوک

همان‌طور که پیر آسولین اشاره می‌کند، کاپیتان که نمونهٔ کلاسیک یک دریانورد است، شخصیتی روشن و قابل درک دارد. برخلاف تن‌تن، چهره‌اش بی‌حالت نیست بلکه و حالات و احساساتش در آن دیده می‌شود، به‌طوری که می‌توان او را «نگاتیو» تن‌تن دانست. از این رو، هادوک شخصیت پیچیده‌تر و پر از احساسات دارد.^[۲]

در نخستین ماجراهای مجموعهٔ تن‌تن، این الگو تکرار می‌شود: تن‌تن نماد مبارزه یک قهرمان خوب با افراد شرور است. با این حال، همان‌طور که تیری وانگفلن می‌گوید، ورود کاپیتان این «دوگانگی ساده» را به هم می‌ریزد. کاپیتان خشمگین، الکلی و گاهی خودخواه است و تمایل دارد دیگران را نصیحت کند، اما خودش همیشه به نصیحت‌های خود عمل نمی‌کند و تمام عیب‌هایی را دارد که تن‌تن ندارد.^[۴۵] از این نظر، هادوک صرفاً یک شخصیت فرعی نیست: او نوعی انسانیت واقعی به سری وارد می‌کند.^[۴۶] در واقع، خوانندگان راحت‌تر می‌توانند خود را در او ببینند تا در قهرمانی کامل و بی‌عیب مانند تن‌تن: «این بعد هستی‌شناسانه و کاملاً انسانی، جایگاه یک اثر مصرفی را به یک اثر هنری تمام‌عیار تغییر می‌دهد».^[۴۳]

انسانیت کاپیتان همچنین در دوستی عمیق او با تن‌تن آشکار می‌شود. وقتی قهرمان ناگهان وارد کابین کشتی کارابوجان می‌شود، هادوک فوراً به او اعتماد می‌کند و با ایمان ساده‌لوحانه از او پیروی می‌کند.^[۴۷] هرژه، که معتقد بود «استفاده از واژه ˈتوˈ در محاوره میان دوستان، نوعی اعتبار تقلبی است»، به‌طور طبیعی آن‌ها را با «شما» خطاب می‌کند،^[۲] هرچند وقتی کاپیتان مست است، گاهی دوست جوانش را با «تو» خطاب می‌کند.^[۴۸]

این دوستی با احترام متقابل همراه است: وقتی کاپیتان در جواهرات کاستافیوره به کولی‌ها اجازه می‌دهد در محوطهٔ سرسبز پشت منزلش اقامت کنند، تن‌تن در چند فریم سکوت می‌کند، اما نگاهش سرشار از تحسین و احترام می‌شود.^[۴۹] با این حال، استاد ادبیات آلن مونتاندون معتقد است که این سخاوت ظاهری، «نژادپرستی پنهان و عمیقاً ریشه‌دار» را پنهان می‌کند و رفتار او، مانند مأمور ژاندارمری یا نستور، نشان‌دهنده «رد غریبه و ناشناس برای حفظ حریم خصوصی» است.^[۵۰] بنابراین، دعوتی که به کولی‌ها می‌کند، چیزی جز جبران اشتباه اولیه‌ای که آن‌ها را با زباله‌های زمینشان یکسان دانسته نیست: «ارتباط دشوار بین کاپیتان هادوک و کولی‌ها، تعلق به دو جهان فرهنگی متفاوت و ناسازگار را نشان می‌دهد.»^[۵۰]

طناب مورد استفاده تن‌تن برای رسیدن به پنجره کابین کاپیتان، در خرچنگ پنجه‌طلایی، می‌تواند تصویری نمادین از دوستی پایدار آن‌ها باشد که در ماجراهای دیگر نیز بازمی‌گردد. در تن‌تن در تبت، وقتی هادوک تلاش می‌کند طناب کوهنوردی را قطع کند تا تن‌تن را به مرگ نکشاند، نمی‌تواند در نهایت آن را پاره کند^[۵۱]

از ماجرای تورنسل به بعد، به نظر می‌رسد که تنها خواسته کاپیتان کادوک استراحت و آرامش است؛ این خواسته گاهی به صورت مقاومت آشکار او در برابر ماجراجویی ظاهر می‌شود و بعدها در آخرین جلدهای سری به یک ویژگی ثابت تبدیل می‌شود. با این حال، این مقاومت هر بار با نیازهای داستان در تضاد است و اغلب با اکراه، او در نهایت تن‌تن را دنبال می‌کند.^[۴۲] کابوس او در تن‌تن در تبت به‌ویژه در این زمینه قابل توجه است.^[۵۲] کاپیتان که در رأس گروه اعزامی از کاتماندو حرکت می‌کند، در نهایت زیر فشار خستگی و الکل به خواب می‌رود. خواب او، که به شکل یک «ترکیب سورئال»^[۵۳] ساخته شده، تصویری از شخصیتی ارائه می‌دهد که ماجراجویی را تحمل می‌کند.^[۵۲] اولین فریم، تمام ناتوانی او را نشان می‌دهد: او زیر آفتاب سوزان قدم می‌زند، با کت صورتی و کفش‌های ورنی سیاه که پاهایش را اذیت می‌کنند. این پوشش مضحک، همراه با گیتاری که به جای کوله‌پشتی حمل می‌کند، او را «یک دلقک مسخره» نشان می‌دهد و بی‌اهمیتی‌اش را برجسته می‌کند. وجود تابلو «ورود ممنوع» در سمت راست تصویر، اراده تن‌تن برای پیش رفتن به هر قیمتی را نشان می‌دهد که در تضاد با خواست کاپیتان است.^[۵۲]

پروفسور تورنسل در کنار او قرار دارد، اما در آخرین فریم اندازه دو شخصیت جابه‌جا می‌شود: کاپیتان به شکل یک دانش‌آموز با لباس دریانوردی نشان داده می‌شود تا وضعیت ضعیف و کم‌توان خود را نشان دهد.^[۵۲] این نتیجه‌گیری روی صفحه شطرنج رخ می‌دهد که چیزی جز نقطه شروع رنج کاپیتان نیست: در آغاز کتاب، هنگام بازی شطرنج، تن‌تن در خواب پیام کمک چانگ را دریافت می‌کند، پیامی که محرک ماجراجویی و منشأ تصمیم‌گیری غیرقابل بازدارنده قهرمانِ داستان است.^[۵۲] صحنه همچنین دو حادثه قبلی کاپیتان در این ماجرا را یادآوری می‌کند: تنها مهره روی صفحه شطرنج شبیه گاو مقدسی است که او در خیابان‌های دهلی نو سوار می‌شود، و پروفسور تورنسل که با چترش به او ضربه می‌زند، شبیه حمالی است که او را در خیابان‌های کاتماندو تنبیه می‌کند.^[۵۲]

جستارنویس و نویسندهٔ فرانسوی ژان-ماری آپوستولیدس تفسیر دیگری از این خواب ارائه می‌دهد. او ضربه چتر پروفسور در صحنه پایانی را نماد خواست پدر (تورنسل) برای کنترل یا سرکوب پسر (هادوک) می‌داند. به گفته او، کاپیتان در این بخش کل تاریخ رابطه‌اش با پروفسور را دوباره تجربه می‌کند: ابتدا پروفسور در نخستین دیدار شخصیت کم‌اهمیتی بود، اما در نهایت به دلیل نبوغش مورد تحسین قرار می‌گیرد. بنابراین این خواب نشان‌دهنده احساس گناه کاپیتان از تلاش برای رقابت با شخصیت پدر است.^[۵۴]

هادوک شخصیتی تکانشی و تندخو است که اجازه می‌دهد شور و هیجان یا دل‌سردی‌اش بر او غلبه کند. به گفته ژان-ماری آپوستولیدس، هیجان و شور کاپیتان یادآور شخصیت «پانورژ» در گارگانتوا و پانتاگروئل است و راهبان تبتی وقتی او را «رعد غران» می‌نامند، اشتباه نمی‌کنند.^[۵۵] پیر استرکس نیز او را وارث «بزرگان پرحرف و پرنوش» فرانسوا رابله می‌داند، مانند گرانگوزیه، گارگامل و گارگانتوا.^[۵۶]

کاپیتان قدرت صدای خود را از جد خود، شوالیه فرانسوا دو هادوک، به ارث برده است، همان‌طور که مجسمه‌ای با دهان گشاد که او را نشان می‌دهد و در جزیره‌ای که گمان می‌رود گنج راکام قرمز در آن پنهان است یافت شده، گواهی می‌دهد.^[۵۶] عصبانیت متعدد او، هادوک را به نگاتیو تن‌تن تبدیل می‌کند و در عین حال محرک ماجراهایش است، همان‌طور که فیلسوف فرانسوی لورانس دوویلار می‌گوید: «اگر هادوک عمل و واکنش نشان می‌دهد، شورش می‌کند و سرپیچی می‌کند، در عوض تن‌تن فکر می‌کند، استدلال می‌کند و می‌فهمد. یکی تماماً شور و شوق است، دیگری تجسم آرامش و هوشمندی، یکی ماجراجو و دیگری حکیم است.»^[۵۷] به گفته منتقد ادبی فرانسوا ریویر، خشم کاپیتان عمدتاً به این دلیل بروز می‌کند که او «تجسم یک لذت‌گرای منزوی است که مدام در مسیر لذت‌ها و تفریحاتش با مزاحمت‌ها و وقایع ناخوشایند روبه‌رو می‌شود.»^[۴] با این حال، هرچقدر با خشم سخن می‌گوید، نارضایتی او به سرعت فروکش می‌کند. قلب مهربانش نمایان می‌شود و شخصیتی که پیر آسولین او را «کاملاً انسانی و بدون غرور» می‌نامد آشکار می‌گردد.^[۲]

کاپیتان هادوک هم قربانی و هم زندانی شخصیت خود است. چسبی که در ماجرای تورنسل به انگشتانش می‌چسبد، «نماد این جبر درونی» است.^[۵۷] خبرنگار کریستف باربیه، که هادوک را «مردی که گرفتار اعمال خود شده» می‌داند، معتقد است این چسب زخم، «تجلی مشهود پشیمانی، [...] مجازات کوچک برای گناهان کوچک» است و عمل ناپسند هر انسان را که مدتی پنهان می‌ماند ولی در نهایت او را گرفتار می‌کند، نشان می‌دهد. به همین دلیل است که عبارت «چسب زخم کاپیتان هادوک» وارد زبان رایج شده است.^[۵۸][۵۹]

به گفته لورانس دویلار، خشم‌های بی‌شمار کاپیتان نشان‌دهنده انکار واقعیت است، در «آمیزه‌ای از شکوه و تمسخر» که با این حال در خدمت روایت داستان است. هادوک به واسطه ناهماهنگی مداومش، هادوک موتور محرک ماجراست: «او با آتش خشم خود و آشفتگی‌هایی که این خشم برمی‌انگیزد، باعث می‌شود رویدادها به وقوع بپیوندند و گره‌های داستانی شکل بگیرند.»^[۵۷]

همچون دیگر شخصیت‌های این مجموعه، کاپیتان هادوک زبان مخصوص به خود را دارد. در حالی که دوپونت و دوپونط مرتکب لغزش‌های زبانی می‌شوند و بیانکا کاستافیوره نمی‌تواند از اشتباه در تلفظ نام‌های اطرافیانش جلوگیری کند، هادوک ناسزا می‌گوید.^[۶۰] خشم او همیشه به صورت یک سلسله از دشنام‌ها ظاهر می‌شود. فحش‌های کاپیتان به شهرت او کمک زیادی کرده‌اند، به‌طوری‌که برخی از آن‌ها وارد زبان محاوره‌ای روزمره شده‌اند.^[۶۱] مجموعه واژگان او بسیار متنوع است و برای هرژه منبعی بی‌پایان از خلق لحظه‌های کمدی است. فحش‌های کلاسیکی مانند «رذل» یا «راهزن» در کنار نام‌های حیوانات و پرندگان، از جمله میمون‌ها، مانند «انتر»، «ماکاک» یا «کپوچین» قرار دارند. نویسنده گاهی به ساخت‌های طولانی‌تر روی می‌آورد، مانند «دیکتاتورِ ناشیِ نارگیلی»، ولی همچنین از زبان‌های علمی با واژگانی از لاتین یا یونانی باستان، مانند «اولیبریوس»، «آمفیتروئون» یا «آناکلوتون»،^[پ] یا از واژگان نظامی، مانند عبارت مشهور «باشی-بوزوق»،^[۶۱] که ۲۱ بار از آن استفاده می‌کند،^[۶۵] بهره می‌برد. دو عبارت مورد علاقه‌اش، «رعد و برقِ لعنتیِ برست!» و «میلیاردها هزار دریچهٔ کشتی!»، که همزمان در ستاره اسرارآمیز ظاهر می‌شوند، به‌قدری با شخصیت او گره خورده‌اند که عبارت دوم به لقبی بدل می‌شود که عبدالله جوان به او می‌دهد.^[۶۱] سیریل موزگووین، نویسنده فرهنگ‌نامهٔ شخصیت‌های ماجراهای تن‌تن، ۱۶۶ بار استفاده از عبارت «میلیاردها هزار دریچهٔ کشتی!» و ۱۴۴ بار «رعد و برقِ لعنتیِ برست!» را ثبت کرده است.^[۶۶]

برای هرژه، دشنام تنها مسئله انتخاب واژه‌ها نیست، بلکه به زمینه بیان نیز بستگی دارد. صدا و لحن نقش حیاتی دارند و تنها در دهان کاپیتان است که این واژه‌ها به خشونت تبدیل می‌شوند. او به‌ویژه از واژه «خوک خاکی» مثال می‌آورد: «لحن مناسب را چاشنی‌اش کنید، آن‌وقت حریف دیگر قد راست نخواهد کرد!»^[۶۷] به‌علاوه، بیشتر فحش‌ها از واژگانِ فاخر استفاده می‌کنند که قدرت آن‌ها را دوچندان می‌کند، زیرا فرد مورد هدف از معنای آن‌ها سر درنمی‌آورد.^[۶۷] همان‌طور که منتقد پیر استرکس اشاره می‌کند، «بنابراین، قالب و محتوا به‌طور جدایی‌ناپذیری همچون یک پرتابه‌ی واحد شلیک می‌شوند که دشمن را بر اساس دو سطحِ غیرممکن‌شده‌ی ارتباط، فلج کرده یا به فرار وامی‌دارد.»^[۶۷]

منابع الهام این دشنام‌ها نیز بسیار متنوع هستند. نویسنده و کتاب‌فروش پاریسی، امیل برامی، اشاره کرده است که از ۳۵ دشنامی که هادوک در اولین حضور خود در خرچنگ پنجه‌طلایی بیان می‌کند، ۱۴ مورد در جزوه ضدیهودی «چیزهای بی‌اهمیت برای یک قتل‌عام» نوشته لویی-فردینان سلین آمده‌اند که از سال ۱۹۴۵ از دایرهٔ فروش خارج شده است،^[۶۸] نویسنده‌ای که از طرف یکی از دوستان هرژه، روبر پوله، مورد تحسین قرار گرفته بود و ممکن است خود هرژه نیز آن را خوانده باشد.^[۱۳] خود هرژه اعتراف کرده که از یک ماجرای شخصی الهام گرفته است، زمانی که یک فروشنده سالاد مشتری‌ای را که از عدم تازگی محصولاتش شکایت کرده بود، «پیمان صلح» نامید.^[۶۹] واقعیت این است که هنگامی که نخستین بار کاپیتان هادوک معرفی شد، درست پیش از جنگ جهانی دوم، رفتار و لحن حرف زدن او یک مشکل اخلاقی برای هرژه ایجاد کرد. به عنوان یک ملوان، لازم بود هادوک بددهن باشد. با این حال، هرژه می‌بایست به‌منظور چاپ اثر خود در مجلهٔ کودکان لو پتی ونتیم وابسته به کلیسای کاتولیک حد اعتدال را حفظ می‌کرد، که این امر او را مجبور می‌ساخت از هیچ گونه فحش رایجی استفاده نکند. بنا بر گزارش‌ها، راه حل زمانی به دست آمد که هرژه از موقعیتی که در سال ۱۹۳۳ درگیر آن شده بود، مدت کوتاهی پس از «پیمان چهار قدرت»، کمال استفاده را برد. هرژه سعی کرد در بحث بین یک مغازه‌دار و مشتری میانجیگری کند، اما قبل از اینکه قادر به این کار باشد، مغازه‌دار آنقدر عصبانی شد که برای لحظه‌ای آرامش خود را از دست داد و مشتری خود را «پیمان صلح» خطاب کرد.^[۹] این عبارتِ بی‌معنا که حین عصبانیت ادا شده بود، همان راه حلی بود که هرژه به دنبال آن بود: چه می‌شد اگر کاپیتان از کلمات عجیب‌وغریب یا دشواری استفاده می‌کرد که به خودی خود توهین‌آمیز نبودند، اما آن‌ها را طوری ادا می‌کرد که گویی دشنام‌های قلابی مایه‌دار هستند…؟

این ایده به سرعت توسعه یافت و کاپیتان در نخستین صحنه بروز خشم خود، به سمت گروهی از بربرهای بادیه‌نشین حمله‌ور می‌شود و عباراتی مانند «هیدرومدوز» (نوعی عروس دریایی)، «تروگلوتید» (غارنشین) و «اکتوپلاسم» را فریاد می‌زند. (بربرها فوراً پا فرار می‌گذارند، که البته دلیل واقعی‌اش ورود مئاریست‌ها (پلیس‌های شترسوار در صحرای بزرگ آفریقا) به صحنه است که از پشت سر کاپیتان ظاهر می‌شوند). این ترفند استفاده از فحش‌های دروغین موفقیت‌آمیز بود و نقطه اتکایی در کتاب‌های آینده شد. در نتیجه هرژه به‌طور فعال شروع به جمع‌آوری کلمات مغلق یا به‌ظاهر ناسزاگونه نمود تا هنگام حملات عصبی بعدی کاپیتان از آنها استفاده کند و حتی گاهی برای الهام گرفتن، در فرهنگ‌های لغت جستجو می‌کرد.^[۹] اما در یک مورد، این طرح نتیجهٔ عکس داد. در یک حالت عصبانیت خاص، هرژه، واژۀ پنوموتوراکس را (یک اورژانس پزشکی ناشی از جمع‌شدگی شدید ریه‌ها در قفسه سینه) به‌عنوان نوعی ناسزا در دهان کاپیتان گذاشت. یک هفته پس از انتشار این صحنه در مجله تن‌تن، هرژه نامه‌ای دریافت کرد که ظاهراً از پدری بود که پسرش از طرفداران سرسخت تن‌تن و همچنین یک بیمار مبتلا به سل شدید بود که دچار جمع‌شدگی شدید ریه‌ها شده بود. بر اساس مفاد این نامه، این پسر از این که کتاب مورد علاقه‌اش، بیماری او را مسخره کرده، ناراحت شده بود. البته مدتی بعد معلوم شد که این نامه جعلی است و توسط دوست و همکار هرژه، ژاک فان ملکبکه طراحی و نوشته شده بود.^[۹][۵]

پیر آسولین به تأثیر یک سنت ادبی اشاره می‌کند که توسط برخی از نویسندگان ضدیهودی اوایل قرن بیستم پیش برده می‌شد و همچنین به تأثیر پل رمی، برادر هرژه، یک نظامی که «به زبان بی‌پردهٔ سربازانِ خشن سخن می‌گفت»، اشاره می‌کند.^[۶۹] خود هرژه نیز در مصاحبه‌ای که در سال ۱۹۶۰ انجام داد، به کتاب سدوم و عموره از مارسل پروست اشاره کرد.^[۷۰]

در شماره تابستانی سال ۲۰۰۴ مجلهٔ لیر، بنوآ پیترس و آلبر آلگو، دو زندگینامه‌نویس هرژه، تردید خود را دربارهٔ تحقیقات امیل برامی بیان کرده‌اند، دومی معتقد است که برامی برخی از دشنام‌های کاپیتان را تغییر داده تا آن‌ها را شبیه دشنام‌های سلین کند.^[۶۸] نام سلین هیچ‌گاه در مکاتبات میان هرژه و روبرت پوله ظاهر نشده است.^[۷۱]

در مجموعه‌های مختلف، کاپیتان هادوک روابطی تنش‌زا با حیوانات دارد: از جمله مثال‌ها می‌توان به سقوط او از اسب در هفت گوی بلورین، تحمل تف کردن یک لاما در معبد خورشید، کشیده شدن به یک رودیو توسط یک گاو مقدس هندی در تن‌تن در تبت و در نهایت گاز گرفته شدن چندین بار توسط یک طوطی در جواهرات کاستافیوره اشاره کرد.^[۷۲] از سوی دیگر، ارتباطی که او با میلو برقرار می‌کند، در کنار همدلی، دارای نوعی رقابت نیز هست. از زمان ورود کاپیتان به مجموعه، او به شریک ویژه تن‌تن تبدیل می‌شود و میلو را به حاشیه می‌برد.^[۳۳] مقاله‌نویس ژان-ماری آپوستولیدس این دو شخصیت را به هم نزدیک می‌کند: «هادوک از میلو، میل به لذت بردن از نعمت‌های دنیوی، میل به آسایش و استراحت، عشوه‌گری‌های گاه‌به‌گاه، بدخلقی و بدقلقی، وجدان آشفته و گرفتار از احساس گناه و البته میل به مشروبت الکلی را به ارث می‌برد.^[۷۳]»

علاوه بر این، این دو شخصیت در درون خود دو موجودی را حمل می‌کنند که همیشه در حال مبارزه هستند، همان‌طور که سیولین بوریون اشاره می‌کند: «یک هادوک خوب وجود دارد، درستکار، غیرمست، با بال‌های فرشته و انگشتان پای صورتی مانند انگشتان پای خدای خوب، و یک هادوک بد وجود دارد، دوشاخ و دم‌دار. یک میلو خوب و یک میلو بد. نکته قابل توجه این است که این چهار نفر همیشه دربارهٔ الکل با یکدیگر در حال نبرد هستند.»^[۷۲]

پیوند میان انسان و حیوان در صحنه‌ای که در آغاز هفت گوی بلورین ظاهر می‌شود، به اوج خود می‌رسد. در پشت صحنه یک سالن موسیقی، هادوک و تن‌تن تلاش می‌کنند تا قبل از نمایش برونو شعبده‌باز به صندلی‌های خود بازگردند. با گم کردن مسیر ورودی سالن اصلی، آن‌ها بیشتر به درون دالان‌ها و اتاق‌های پشت صحنه می‌روند، در حالی که کاپیتان یک سری فاجعه‌ها به بار می‌آورد و در نهایت، سرش به شکل یک سر گاو درمی‌آید که او را شبیه مینوتور می‌کند و بدین ترتیب به مرحله‌ای از پسرفت به وضعیت حیوانی می‌رسد، همان‌طور که ژان-ماری آپوستولیدس بیان کرده است.^[۷۴] به گفتهٔ سیولین بوریون، این صحنه که به مرز سوررئالیسم می‌رسد، شخصیت کاپیتان را آشکار می‌سازد، مانند دیوار آجری که او به شدت به آن برخورد می‌کند و درب غلطی را باز می‌کند که به کافه ختم می‌شود، که اشاره‌ای است به الکلی بودن او که از آن رهایی ندارد. تبدیل‌شدن او به مینوتور، هادوک را وادار به دویدن دیوانه‌وار می‌کند که ویژگی‌های اصلی شخصیت او را برجسته می‌کند: خشونت، تکانشی بودن و فقدان کنترل در هر دو حالت خشم و مستی.^[۷۲]

ماهیت حیوانی کاپیتان در تمام طول مجموعه مورد بحث و پرسشگری است. ژان-ماری آپوستولیدس در پژوهش خود، «دگردیسی‌های تن‌تن»، یتی در تن‌تن در تبت را به‌عنوان دوقلوی پنهانی کاپیتان هادوک معرفی می‌کند که او نیز همان ولعِ دهانی و اشتهای سیری‌ناپذیری برای غذا را دارد.^[۷۵] تیری گرونستن، تاریخ‌نگار کمیک، این نظر را تأیید کرده و می‌گوید که این دو شخصیت ویژگی‌های مشترک زیادی دارند: علاوه بر موهای فراوان و تمایل شدید به الکل، ظاهرِ خشن (برای کاپیتان) یا تهدیدآمیز آن‌ها (برای یتی)، انسانیتی عمیق را پنهان کرده است. آن‌ها همچنین دو موجود پرصدا هستند: اگر یتی با فریادهای وحشیانه ابراز وجود می‌کند، کاپیتان نیز «مدام انفجارهای صوتی ایجاد می‌کند که گاه پیامدهای ویرانگری به دنبال دارند.»^[۷۶]

اعتیاد به الکل جزو لاینفک شخصیت کاپیتان است و همان‌طور که پیر آسولین تأکید می‌کند، این وابستگی «گرایش‌های افسردگی او را، چه در جهت استیصال و چه در جهت سرخوشی، تشدید می‌کند.»^[۷۷] وقتی او با تن‌تن ملاقات می‌کند، هادوک یک دائم‌الخمر است و از ناخدا بودن فقط نام آن را یدک می‌کشد: معاونش (آلن) او را در مستی دائمی نگه می‌دارد تا دیگر فرمانده کشتی نباشد. و وقتی تن‌تن با یادآوری «مادر پیرش» از او می‌خواهد که به خودش بیاید، زیر گریه می‌زند.^[۷۸] در ادامه داستان، مستی او باعث وقوع چند فاجعه می‌شود، اما با هدایت تن‌تن، کم‌کم کنترل اعتیادش را به دست می‌گیرد. با این حال، اگرچه کاپیتان در تلاش برای کسب احترام پیشین است، اما موفق نمی‌شود وابستگی‌اش را کاملاً کنار بگذارد. در آخرین صفحه، او در رادیو سخنرانی‌ای دربارهٔ «الکل، دشمن دریانوردان» ایراد می‌کند، اما برخلاف تمام عاداتش، پس از نوشیدن یک لیوان آب، سخنانش را قطع کرده و حالش بد می‌شود.^[۷۹]

در ستاره اسرارآمیز، خواننده درمی‌یابد که او اخیراً به عنوان رئیس افتخاری «اتحادیه دریانوردان ضدالکل» انتخاب شده است،^{[h ۲]} اما کاپیتان صندوق‌های ویسکی را وارد کشتی‌اش می‌کند و زمانی که دوست قدیمی‌اش، ناخدا چستر، به او پیشنهاد می‌دهد، نمی‌تواند از اضافه کردن این نوشیدنی به آب معدنی خود خودداری کند.^[۸۰] زمانی هم که خود را مجبور به ننوشیدن مشروب می‌کند، هادوک بلافاصله چهره‌ای درهم‌شکسته پیدا می‌کند که نشان‌دهنده دشواری او در مقاومت در برابر وسوسه است.^[۸۱]

اگرچه کاپیتان ترجیح می‌دهد ویسکی بنوشد و آن را روزانه مصرف می‌کند،^[۸۲] او همچنین رام،^{[h ۳][h ۴][h ۵][h ۶]} شراب قرمز،^{[h ۷]} شراب سفید^{[h ۸]} یا شراب گُلی (رُزه)،^{[h ۹]} شراب پورت،^{[h ۱۰]} شامپاین،^{[h ۱۱][h ۱۲][h ۱۳]} کوکتل،^{[h ۱۴]} پیسکو^{[h ۱۵]} و آگواردینته^{[h ۱۶]} می‌نوشد.

برخی از صحنه‌ها همان‌طور که نشانه‌شناس، پیر فرنو-دروئل، ملاحظه می‌کند، استعاری هستند. در گنج‌های راکام، هنگامی که کاپیتان به نوبه خود تصمیم می‌گیرد لاشه کشتی اسب شاخدار را کاوش کند، یک بطری رام از آن بالا می‌آورد و بلافاصله می‌نوشد. او که مست شده، بدون بستن کلاه غواصی‌اش دوباره خود را به آب می‌اندازد، که این کار تأثیر آنی در پراندن مستی از سرش و بازگشت هوشیاری‌اش دارد. وقتی توسط دوستانش به روی عرشه کشتی بازگردانده می‌شود، بدون توجه به اینکه لباس غواصی‌اش پر از آب شده، روی یک نیمکت می‌نشیند: آب همچون فواره‌ای از لباس به بیرون می‌جهد، گویی هرژه می‌خواسته است عبارت «مثل یک مَشک لبریز» را که به دلیل میل وافر کاپیتان به او نسبت می‌دهند، به صورت تحت‌اللفظی به تصویر بکشد.^[۸۳]

تمایل غیرقابل کنترل هادوک به الکل گاهی به یک وسواس فکری تبدیل می‌شود؛ مانند ابتدای کتاب هفت گوی بلورین، هنگامی که او تلاش می‌کند شعبده‌بازیِ برونو را که شامل تبدیل آب به شراب است، بازسازی کند. او چندین شب متوالی به تماشای نمایش می‌نشیند به این امید که شگرد شعبده‌باز را کشف کند و بتواند نیازهای الکلی خود را برای همیشه تأمین نماید. با این حال، او در همان کتاب پس از آنکه مقابل پرتره نقاشی‌شده پروفسور تورنسل دچار توهم می‌شود، با صرف‌نظر کردن خودخواسته از لیوان ویسکی‌اش، توانایی تسلط بر خویش را نشان می‌دهد.^[۸۴] اما در بیشتر مواقع، کاپیتان به تنهایی قادر به رعایت اعتدال نیست. در ماجرای سفر به ماه، در حالی که مصرف الکل در موشک ممنوع است، هادوک مخفیانه مقداری الکل با خود می‌برد،^[۸۲] همان‌طور که در تمام سفرهایش چنین می‌کند، اما در ابتدا موفق به نوشیدن آن نمی‌شود: تحت تأثیر بی‌وزنی، محتوای لیوان به شکل گلوله‌ای درآمده و می‌گریزد.^[۸۴] در آخرین کتاب تکمیل‌شده از این مجموعه، یعنی تن‌تن و پیکاروها که نشان‌دهنده «واکاوی» دنیای تن‌تن و «قداست‌زدایی» از شخصیت‌های آن است،^[۸۵] وابستگی او سرانجام با قرص‌های «استاپ‌الکل» درمان می‌شود؛ دارویی که توسط پروفسور تورنسل ساخته شده و او بدون اطلاع کاپیتان، آن را به وی می‌خوراند.^[۸۶]

در نهایت، الکل گاهی میل مهارناپذیری برای آواز خواندن در کاپیتان ایجاد می‌کند. به این ترتیب، در خرچنگ پنجه‌طلایی، او پیش از دکلمه کردن اولین جمله از شعر «چوپان مولزون» اثر اینیاس بارون («من پادشاه کوهستانم»)، ترانه «بچه‌های نیروی دریایی» را که برگرفته از فیلم کاپیتان کرادوک است، سر می‌دهد.^[۸۷] در اسب شاخدار، او بخشی از ترانه رمان جزیره گنج نوشته رابرت لویی استیونسن («و یو-هو-هو! و یک بطری رام») را بازخوانی می‌کند؛ سپس در روی ماه قدم گذاشتیم، در حالی که با قصد جدی برای بازگشت به مولینسار از موشک خارج شده است، ترانه «ما به والپارایسو خواهیم رفت» را که از آثار استاندارد دریانوردان است، می‌خواند.^[۸۸] در تن‌تن در تبت، هنگامی که پیاده‌روی طولانی خود را با تن‌تن برای یافتن چانگ جوان که مفقود شده آغاز می‌کند، جرعه‌ای بزرگ از ویسکی می‌نوشد و پس از تجدید قوا، آهنگ «هنگ سامبر و موز» را که یک مارش میهن‌پرستانه فرانسوی است، با صدای بلند فریاد می‌زند.^{[h ۱۷]}

اعتیاد به الکل تنها وابستگی کاپیتان هادوک نیست، چرا که مصرف دخانیات او نیز بیش از حد است. او در تمام ماجراجویی‌ها پیپ می‌کشد، اما در کتاب هفت گوی بلورین گاهی سیگار معمولی و در همان کتاب و همچنین در سرزمین طلای سیاه، سیگار برگ نیز می‌کشد.^[۸۹]

این وابستگی بدون پیامد بر سلامتی او نیست. در سال ۲۰۱۶، مطالعه‌ای که توسط گروهی از دانشمندان دربارهٔ مشکلات سلامتی او انجام شد، نشان داد که از میان دوازده مورد سوختگی که هادوک در طول حضورهای مختلفش در این مجموعه متحمل شده، ده مورد مربوط به استعمال دخانیات است.^[۹۰][۹۱]

ژان-ماری آپوستولیدس، جستارنویس و پژوهشگر فرانسوی و استاد دانشگاه استنفورد، بر این باور است که می‌توان در مصرف شامپاین در ماجراهای تن‌تن، «یکی از آن فعالیت‌هایی دانست که در ناخودآگاه معادل میل جنسی‌اند». او معتقد است که شکل کشیده بطری و کفی که هنگام باز شدن از آن بیرون می‌جهد، آن را به یک نماد آشکار فالیک (آلت تناسلی مردانه) تبدیل می‌کند.^[۱۱۶] در خرچنگ پنجه‌طلایی، هنگام عبور از صحرا، به نظر می‌رسد یک فانتزی همجنس‌خواهانه در کاپیتان شکل می‌گیرد. زمانی که او در آستانه فرسودگی کامل قرار دارد، ناخودآگاهش رها شده و تصویر تن‌تن را با تصویر یک بطری شامپاین پیوند می‌زند. او که دچار یک تکانه مهارناپذیر شده، به سمت همراه جوان خود هجوم می‌برد تا سر او را از تنش جدا کند (درپوش بطری را باز کند)؛ عملی که می‌تواند به عنوان تلاشی برای تجاوز دیده شود. با این حال، این اقدام با مداخله میلو که با استخوانی به کاپیتان ضربه می‌زند، متوقف می‌شود.^[۱۱۷]

به گفته ژان-ماری آپوستولیدس، شراب قرمزی که سپس در رؤیای تن‌تن ظاهر می‌شود، «گویی پاسخی به فراخوان فانتزی کاپیتان است». به نظر می‌رسد قهرمان جوان، میل جنسی دوست خود را به شکلی خشونت‌آمیزتر به خود می‌گیرد. او خود را زندانی یک بطری شراب بورگونی تصور می‌کند که هادوک با چشمانی از حدقه درآمده روی آن خم شده است. پیچِ بطری‌بازکنی که او در دست دارد می‌تواند نشان‌دهنده تهدید به یک دخول خونین باشد، در حالی که میل کاپیتان در نگاهش منعکس می‌شود، چشمانش مانند یک «نعوظ بصری واقعی» به بطری تبدیل شده‌اند.^[۱۱۸]

همان‌طور که پیر استرکس، منتقد هنری و متخصص داستان‌های مصور تأکید می‌کند، در نگاه اول هیچ چیز پیونددهنده هادوک با کاستافیوره نیست، اما او معتقد است که این دو شخصیت با فریادهای خود مکمل یکدیگرند و بدین ترتیب یک «زوج متناقض» را تشکیل می‌دهند.^[۱۱۹] اگر کاپیتان دائماً از حضور کاستافیوره و آشفتگی صوتی همراه او برآشفته می‌شود، به گفته کریستینا آلوارز، استاد ادبیات، این امر پیش از هر چیز نشانه یک میل جنسی سرکوب‌شده است: «هادوک تمام وقت خود را صرف اجتناب از این زن، فرار از لذت‌جویی از او، و جستجوی تنهایی و سکوت می‌کند. واکنش‌های عصبیِ هادوک، مانعی در برابر قدرت ویرانگر صدای آژیرگونه، و به بیان دیگر، در برابر میل جنسی، که عاطفه‌ای بنیادین است. اما واکنش‌های عصبی ضمن ایجاد مانع، نشان‌دهنده آسیب‌پذیری، استیصال و ناتوانی در برابر زنی هستند که قدرت صوتی مخرب و سمی‌اش، کاپیتان را با وابستگی خودش به سمی دیگر، یعنی الکل که در برابر آن بسیار آسیب‌پذیر است، روبرو می‌کند. [...] کاستافیوره همان چیزی است که همه امیال هادوک را برمی‌انگیزد و در خود متمرکز می‌کند؛ او دقیقاً نمادی از آن چیزی است که ژاک لاکان در سمینار هفتم، «چیز» (the Thing) می‌نامد: هسته سختی از لذت عظیم و تحمل‌ناپذیر که سوژه در برابر آن از خود دفاع می‌کند تا تکانه از اصل لذت جدا نشود.»^[۱۲۰]

اولین ملاقات حضوری بین کاپیتان و بیانکا کاستافیوره در ماجرای تورنسل رخ می‌دهد. تن‌تن و هادوک که می‌کوشند از دست سربازان بوردوریاییِ تعقیب‌کننده بگریزند، به اتاق گریم این آوازخوان پناه می‌برند و تن‌تن مسئولیت معرفی را بر عهده می‌گیرد. بر اساس تحلیل نیکولا روویر، منتقد داستان‌های مصور، این صحنه شامل تعدادی نماد و کنایه شهوانی است. هادوک چنان مجذوب هیبت آوازخوان می‌شود که حتی در تلفظ نام خودش تپق می‌زند و آن را به «هادادا» تغییر می‌دهد. برای نیکولا روویر، اگر این اصطلاح یادآور روش کودکانه برای درخواست اسب‌سواری («آ-دادا») باشد، می‌توان آن را به عنوان یک دعوت جنسی نیز تعبیر کرد. به نظر می‌رسد این فرضیه با سخنان کاستافیوره تأیید می‌شود که با درک این اشاره، او را با نام «موسیو پادوک» خطاب می‌کند. از این لحظه به بعد، آوازخوان ثابت می‌کند که قادر به تلفظ صحیح نام کاپیتان نیست و این وضعیت در آلبوم بیست و یکم، جواهرات کاستافیوره، به اوج خود می‌رسد؛ جایی که شانزده مورد نام اشتباه ثبت شده است که برخی از آن‌ها را می‌توان به عنوان پیام‌های شهوانی پنهان خواند.^[۱۲۱]

این ماجراجویی از آن جهت نگران‌کننده‌تر است که شامل چندین صحنه است که ابهام بین دو شخصیت را تقویت می‌کند. در باغ قصر، وقتی کاستافیوره گلی را به سمت کاپیتان می‌گیرد تا بو کند، زنبوری که در گل پنهان شده بود نوک بینی هادوک را نیش می‌زند که بلافاصله ارغوانی و متورم می‌شود. تیری وانگفلنِ مورخ معتقد است که این صحنه «بر اساس همسان‌سازی رایج بینی با اندام جنسی مردانه بنا شده است؛ موضوعی که به‌ویژه در تصویر کاستافیوره در حال خارج کردن نیش از ضمیمه صورت کاپیتان با ظرافتی شبیه به نوازش، و سپس پوشاندن آن با گلبرگ‌های مچاله شده رز (که به دلیل معنای نام او در ایتالیایی، به ناچار به خودِ او اشاره دارد) بسیار شفاف و گویا است». او می‌افزاید که «تغییر رنگ از سفیدیِ نام کوچک (بیانکا) به قرمزی گلبرگ‌ها حتی می‌تواند بیانگر یک پرده‌برداری یا ازاله بکارت، به معنای دقیق کلمه باشد.»^[۱۲۲]

پیش‌تر در همین آلبوم، کابوس کاپیتان، آشفتگی درونی او را آشکار می‌کند.^[۱۲۳] او خود را نشسته در ردیف اول یک تئاتر تصور می‌کند که در حال تماشای رسیتال یک طوطی است که لباس کاستافیوره را به تن دارد و آهنگ مشهور «جواهرات» او را اجرا می‌کند. کاپیتان که در میان طوطی‌هایی با لباس فراک و نگاه‌های ملامت‌گر کاملاً برهنه است، از شدت سردرگمی سرخ شده است. برای نیکولا روویر، چهره سرخ او می‌تواند نماد شرم از نعوظ باشد.^[۱۲۱] ژان-ماری آپوستولیدس، معتقد است که نگاه طوطی‌ها وقاحت کاپیتان را برای برهنه ظاهر شدن در چنین موقعیتی محکوم می‌کند. این پرندگان، مانند قاضی‌ها، به او نشان می‌دهند که هرگونه میل جنسی باید سرکوب شود. او همچنین ملاحظه می‌کند که تخت‌خواب کاپیتان به گونه‌ای ترسیم شده که گویی در کنار آوازخوان قرار دارد، و این صحنه‌پردازی را همزمان به عنوان یک شب عروسی و همچنین اخته شدن مرد توسط فریاد وحشتناک آوازخوان تفسیر می‌کند. زنانگیِ اخته‌کننده در کالبد طوطی‌ای تجسم یافته که پیش از این انگشت کاپیتان را گاز گرفته بود. بدین ترتیب، برای ژان-ماری آپوستولیدس، این کابوس بیانگر اضطراب عمیق کاپیتان است: آوازخوان به یک اخته‌کننده تبدیل می‌شود، «زنی که نزدیک شدن به او ممنوع است، چرا که گویی تنها مختص به پدر یا نیاکان است.»^[۱۲۴][ت]