ژیلبر دوران

ژیلبر دوران
زادهٔ۱ مهٔ ۱۹۲۱
شامبری، فرانسه
درگذشت۷ دسامبر ۲۰۱۲ (۹۱ سال)
موی، فرانسه
ملیتفرانسوی
دورهفلسفه معاصر
حیطهفلسفه غرب
محل کاردانشگاه گرونوبل آلپ
علایق اصلی
انسان‌شناسی، نماد، روان‌شناسی عمقی، تاریخ ادیان و مذاهب

ژیلبر دوران (فرانسوی: Gilbert Durand‎؛ ‏ فرانسوی: [dyʁɑ̃]؛ ‏ ۱ مهٔ ۱۹۲۱ – ۷ دسامبر ۲۰۱۲) فیلسوف، جامعه‌شناس، انسان‌شناس و استاد دانشگاه اهل فرانسه بود که به دلیل آثارش در زمینه انگاره، انسان‌شناسی نمادین[۱] و اسطوره‌شناسی[۲] شناخته می‌شود.

به گفته دوران، تخیل و عقل می‌توانند مکمل یکدیگر باشند. او از جایگاه تصویر دفاع کرد؛ امری که به‌طور سنتی در اندیشه غربی، به‌ویژه در فلسفه فرانسوی، بی‌ارزش شمرده می‌شد. او مدافع رویکردی چندرشته‌ای بود.

او برای طبقه‌بندی نمادها و کهن‌الگوها، میان دو نظام قائل به تمایز شد: نظام روزانه و نظام شبانه.

زندگی‌نامه

او در طول جنگ جهانی دوم به نیروهای مقاومت فرانسه در ورکور پیوست. او فعالیت حرفه‌ای خود را با تدریس فلسفه در نظام آموزش متوسطه از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۶ آغاز کرد (در فرانسه فلسفه در سطح دبیرستان تدریس می‌شود) و سپس استاد جامعه‌شناسی و انسان‌شناسی در دانشگاه گرنوبل ۲ شد.

ژیلبر دوران به همراه لئون سلیه و پل دشام در سال ۱۹۶۶، بنیان‌گذار و مدیر «مرکز تحقیقات تخیل»[۳] و همچنین عضو محفل «ارانوس» بود. او در سال ۱۹۸۸ مجله علوم انسانی و اجتماعی «دفترهای تخیل» را بنیان نهاد.

او پیرو گاستون باشلار، هانری کربن[۴] و کارل گوستاو یونگ و استادِ میشل مافزولی بود. ژیلبر دوران به شهرتی جهانی دست یافت و مرکز او در حال حاضر هسته مرکزیِ یک شبکه بین‌المللی با بیش از شصت آزمایشگاه است. او در مشهورترین اثر خود، «ساختارهای انسان‌شناختی تخیل» (۱۹۶۰)، مفهوم تأثیرگذار «مسیر انسان‌شناختی» (که گاهی دیالکتیک یا سیر انسان‌شناختی ترجمه می‌شود)[۵] را تدوین کرد که بر اساس آن، یک تأثیر دوسویه (دوسو-یکوا) میان فیزیولوژی و جامعه وجود دارد.[۶][۷]

در سال ۱۹۸۴، ژیلبر دوران بر رساله میشل گوشر با موضوع «شهود آسترولوژیک (نجومی) در تخیل» (دانشگاه گرنوبل ۲) نظارت داشت.

در سال ۱۹۹۱، همایش ویژه‌ای به میزبانی میشل مافزولی به افتخار او در «مرکز فرهنگی بین‌المللی سریزی-لا-سال» برگزار شد. در ۱۴ مارس ۲۰۰۷، در شامبری، دوران به مقام فرمانده لژیون دونور ارتقا یافت که این نشان توسط شخصیتی به انتخاب خودش، یعنی ریمون اوبراک، به نمایندگی از رئیس‌جمهور (طبق رسوم) به او اعطا شد.

دوران در ۷ دسامبر ۲۰۱۲ درگذشت.[۲]

منابع

  1. ↑ Hanegraaff, Wouter J. (2012-01-19). Esotericism and the Academy: Rejected Knowledge in Western Culture (in English). Cambridge University Press. ISBN 978-1-139-50400-3.
    the scholar of symbolic anthropology Gilbert Durand
  2. 1 2 Staff (10 December 2012). "Décès de Gilbert Durand, résistant et anthropologue de l'imaginaire" (in French). Le Soir. Retrieved 11 December 2012.
  3. ↑ Centre de recherche sur l'imaginaire (CRI) بایگانی‌شده در ۲۰۱۲-۰۷-۲۱ توسط Archive.today
  4. ↑ Gilbert Durand, "La pensée d'Henry Corbin et le Temple maçonnique", Travaux de la loge nationale de recherches Villard de Hoonecourt, 3, 1981, pp. 173–182
  5. ↑ Michel Maffesoli (1996) The emotional community : research arguments in The time of the tribes: the decline of individualism in mass society p. 23, 30n. Also published in Gelder, Ken (2005) The subcultures reader
  6. ↑ Les Structures anthropologiques de l'imaginaire (1960) quotation:
    genèse réciproque qui oscille du geste pulsionnel à l'environnement matériel et social, et vice versa
    English translation:
    ..there is a reciprocal genesis which alternates between the drive-motivated gesture and the material and social environment, and vice versa
  7. ↑ Durand (1964) L'Imagination symbolique quotation:
    Le « trajet anthropologique » peut être suivi dans le sens : physiologie -> société, ou au contraire : société -> physiologie. ... il n'ya aucun lien de cause à effet.

برای مطالعهٔ بیشتر

  • Dominique Raynaud, Architectures comparées: essai sur la dynamique des formes, 1998, pp. 11–2.
  • Maffesoli Michel (ed.), La Galaxie de l’imaginaire. Dérive autour de l’œuvre de Gilbert Durand, Paris, Berg international, 1980.
  • Pachter Michèle, Gilbert Durand, Sociétés, vol. 1, no 4, juin 1985.
  • Durand Jean-Pierre & Robert Weil, Sociologie contemporaine, Paris, Vigot, 1993, pp. 212–215.
  • Godinho Helder, « Gilbert Durand » in Thomas Joël (ed.), Introduction aux méthodologies de l'imaginaire, Paris, Ellipses, 1998, pp. 140–149.
  • Cabin Philippe, Une cartographie de l’imaginaire : Entretien avec Gilbert Durand, Sciences humaines, janvier 1999.
  • Patrice Van Eersel, Le retour des dieux. Entretien avec Gilbert Durand, Nouvelles Clés, 30, été 2001, pp. 54-59
  • Bertin Georges, Pour l'Imaginaire, principes et méthodes, Esprit critique, vol. 4 n°2, Février 2002.
  • Xiberras Martine, Pratique de l'imaginaire. Lecture de Gilbert Durand, Laval, Presses de l'Université Laval, 2002.
در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ ژیلبر دوران موجود است.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.