کاخ گوتورف

کاخ گوتورف
کاخ گوتورف
Schloss Gottorf
	نمای اصلی قلعه گوتورف در شهر شلزویگ
	موقعیت در آلمان و ایالت شلزویگ هولشتاین کاخ گوتورف (شلسویگ-هولشتاین)
اطلاعات کلی
وضعیت	حفظ شده (موزه)
سبک معماری	باروک و رنسانس
موقعیت	شلسویگ، شلزویگ هولشتاین، آلمان
مختصات	۵۴°۳۰′۴۲″ شمالی ۹°۳۲′۲۹″ شرقی / ۵۴٫۵۱۱۶۷°شمالی ۹٫۵۴۱۳۹°شرقی
مستاجرین کنونی	موزه ایالتی هنر و تاریخ فرهنگی و موزه باستان‌شناسی
آغاز ساخت	۱۱۶۱
پایان	۱۷۰۳
تاریخ نوسازی	۱۹۴۷–۱۹۹۶
مشتری	اسقف اوکو
مالک	بنیاد موزه‌های ایالتی شلزویگ هولشتاین
طراحی و ساخت
معمار	نیکودموس تسین جوان
وبگاه
	schloss-gottorf.de

کاخ گوتورف (به آلمانی: Schloss Gottorf) یکی از مهم‌ترین و ارزشمندترین بناهای غیرمذهبی و تاریخی در ایالت شلزویگ هولشتاین واقع در شمال آلمان است که بر روی جزیره‌ای در مدخل باریک دریای بالتیک (اشلای) در شهر شلسویگ بنا شده است ^[۱]. این عمارت باشکوه که تاریخچه‌ای افزون بر هشتصد سال دارد، در طول سده‌های متمادی دستخوش تغییرات ساختاری فراوانی شده و معماری آن از یک دژ نظامی میان‌سده‌ای به یک دژ مستحکم دوره رنسانس و در نهایت به یک کاخ مجلل باروک تبدیل گشته است. قلعه گوتورف برای چندین سده خاستگاه اصلی و اقامتگاه اجدادی دودمان هولشتاین-گوتورپ بود و به عنوان یکی از کانون‌های برجسته قدرت دیپلماتیک، هنر و فرهنگ در شمال اروپا به شمار می‌رفت^[۲].

بنای نخستین این دژ در حدود سال ۱۱۶۱ میلادی به دستور اسقف اوکو پایه‌گذاری شد و بعدها در سال ۱۳۴۰ میلادی به کنت‌های هولشتاین از خاندان شاونبورگ واگذار گردید ^[۳]۔ پس از به قدرت رسیدن خاندان اولدنبورگ، این قلعه به اقامتگاه اصلی شاهزادگان تبدیل شد و در دوران حکومت دوک فریدریش سوم (میان سال‌های ۱۶۱۶ تا ۱۶۵۹ میلادی)، به اوج شکوفایی فرهنگی خود رسید. نمای باروک کنونی بخش جنوبی کاخ بین سال‌های ۱۶۹۷ تا ۱۷۰۳ میلادی توسط معمار نامدار سوئدی، نیکودموس تسین جوان طراحی و اجرا شد ^[۴]۔ پس از جنگ بزرگ شمالی و تصرف منطقه توسط پادشاهی دانمارک، این بنا کاربری مسکونی خود را از دست داد و در سده‌های نوزدهم و بیستم میلادی به عنوان پادگان نظامی مورد استفاده قرار گرفت. امروزه این مجموعه تاریخی به طور کامل بازسازی شده است و به عنوان مقر اصلی موزه‌های ایالتی شلزویگ-هولشتاین، از مجموعه‌های بی‌نظیری در زمینه‌های هنری، باستان‌شناسی و مومیایی‌های مشهور مرداب میزبانی می‌کند^[۵].

یادداشتها

منابع

↑ Klose, Olaf (1968). Handbuch der historischen Stätten Deutschlands: Schleswig-Holstein und Hamburg (in German). Kröner. p. 112. ISBN 978-3520271020.
↑ Lohmeier, Dieter (2000). Die Fürsten von Schorndorf und Gottorf: Kunst und Kultur an einem norddeutschen Hof (in German). Boydell & Brewer. p. 82. ISBN 978-3804209121.
↑ Lafrenz, Deert (2015). Castles and Palaces in Schleswig-Holstein (in English). Boyens Buchverlag. p. 84. ISBN 978-3804214156.
↑ Tessin, Nicodemus (2002). Nicodemus Tessin the Younger: Sources, Works, Collections (in English). Nationalmuseum. p. 145. ISBN 978-9171006707.
↑ Müller-Wille, Michael (2002). Schloss Gottorf und seine Museen: Ein Führer durch die archäologischen Sammlungen (in German). Stiftung Schleswig-Holsteinische Landesmuseen. p. 45. ISBN 978-3529018763.

[1] Klose, Olaf (1968). Handbuch der historischen Stätten Deutschlands: Schleswig-Holstein und Hamburg (in German). Kröner. p. 112. ISBN 978-3520271020.

[2] Lohmeier, Dieter (2000). Die Fürsten von Schorndorf und Gottorf: Kunst und Kultur an einem norddeutschen Hof (in German). Boydell & Brewer. p. 82. ISBN 978-3804209121.

[3] Lafrenz, Deert (2015). Castles and Palaces in Schleswig-Holstein (in English). Boyens Buchverlag. p. 84. ISBN 978-3804214156.

[4] Tessin, Nicodemus (2002). Nicodemus Tessin the Younger: Sources, Works, Collections (in English). Nationalmuseum. p. 145. ISBN 978-9171006707.

[5] Müller-Wille, Michael (2002). Schloss Gottorf und seine Museen: Ein Führer durch die archäologischen Sammlungen (in German). Stiftung Schleswig-Holsteinische Landesmuseen. p. 45. ISBN 978-3529018763.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]