کارخانه چینی سازی نیمفنبورگ

نمایی از کارخانه چینی سازی نیمفنبورگ در مونیخ

کارخانه چینی‌سازی نیمفنبورگ (که قبلاً با نام Porzellanmanufaktur Nymphenburg شناخته می‌شد) در سال ۱۷۴۷ تأسیس شد و چینی‌هایی با کیفیت هنری بالا تولید می‌کند. پس از به قدرت رسیدن شاهزاده انتخابگر ماکسیمیلیان سوم جوزف در سال ۱۷۴۵، تأسیس کارخانه‌ها را برای بهبود امور مالی دولت ترویج کرد. از سال ۱۷۴۷، سال ازدواج او با ماریا آنا از ساکسونی، تلاش‌هایی برای تولید چینی انجام شد و در پایان سال، کاخ نودیک در منطقه آئو مونیخ در اختیار کارخانه قرار گرفت. با حمایت او، یوهان نیدرمایر، سفالگر مونیخی، سرانجام موفق به تولید یک مجسمه چینی شد. در ۳ نوامبر ۱۷۵۴، فرانتس آنتون بوستلی به عنوان سازنده مجسمه استخدام شد، تقریباً زمانی که تولید چینی سرانجام به نتیجه دلخواه رسید. در سال ۱۷۵۵، این کارخانه اولین سفارش خود را دریافت کرد. در سال ۱۷۵۶، برای اولین بار امکان رنگ‌آمیزی چینی فراهم شد.

تاریخچه

کارخانه چینی‌سازی نیمفنبورگ در سال ۱۷۵۸ تحت نظر حقوقدان و کارآفرین، زیگموند گراف فون هایمهاوزن، به عنوان یک شرکت تجاری بازسازی شد و در سال ۱۷۶۱ به ساختمان‌هایی که توسط جوزف افنر در ضلع شمالی محوطه کاخ، روبروی کاخ نیمفنبورگ ساخته شده بودند، منتقل شد، جایی که کارخانه تا به امروز آنجا باقی مانده است. کانال نیمفنبورگ-بیدرشتاین که از میان محوطه کارخانه عبور می‌کند، از آن زمان تاکنون، تجهیزات مکانیکی ساختمان‌های پشتی را که بیشتر آنها مربوط به دوره‌های قبلی هستند، به کار گرفته است.

پس از بوستلی، هنرمندان بزرگ چینی‌سازی دیگری مانند دومینیک اولیکزک پدر و یوهان پیتر ملکیور نیز به این کار پرداختند. به عنوان مبنایی برای تحقیقات بیشتر، اکنون نام بیش

از آثار هنری این کارخانه

از ۶۰۰ هنرمند و کارگر چینی‌سازی از تمام دوره‌ها تا سال ۱۹۴۵ و از جمله آن، ثبت شده است. در سال ۱۷۶۵، ۱۸۷ نفر در نیمفنبورگ کار می‌کردند: تولید به اوج خود رسید. یکی از حامیان بزرگ این کارخانه، لودویگ اول بود که قطعات زیادی را سفارش داد. سرویس‌های رومیزی با کپی‌هایی از نقاشی‌های معروف یا با مناظر باواریایی به سبک دوران باستان، به ویژه محبوب بودند. در سال ۱۸۱۰، آنتون آئور مأمور شد تا نقاشی‌هایی را از گالری سلطنتی به یک سرویس چینی نقاشی کند. در سال ۱۸۱۵، کریستین ماتیاس آدلر به عنوان نقاش ارشد جانشین او شد؛ پسر آئور، ماکسیمیلیان جوزف آئور، نیز به عنوان نقاش ظروف چینی کار می‌کرد. در سال ۱۸۲۲، فریدریش فون گارتنر به عنوان مدیر هنری کارخانه منصوب شد.

افول

در اواسط قرن نوزدهم، وضعیت اقتصادی کارخانه به سرعت رو به وخامت گذاشت و منجر به توقف کامل تولید هنری در سال ۱۸۵۶

Serval katt - Hallwylska museet - 87169

و تصمیم به خصوصی‌سازی کارخانه شد. در ۲۲ فوریه ۱۸۶۲، پس از سال‌ها فعالیت با ضرر، کارخانه چینی نیمفنبورگ به فردیناند اسکاتزنیوفسکی(۱۸۳۷–۱۸۹۲) و کارل آرنتساجاره داده شد.

تمرکز به سمت محصولاتی برای بخش‌های فنی، پزشکی و بهداشتی تغییر یافت. طیف وسیعی از ظروف غذاخوری مرغوب برای امکان انجام سفارش مجدد حفظ شد. با تأمین ظروف چینی مقاوم برای هتل‌ها یا صومعه‌ها، که در زمان لودویگ اول دوباره برقرار شده بودند، بازار جدیدی گشوده شد. بیمارستان‌ها، مسافرخانه‌ها، هتل‌ها و واحدهای نظامی نیز این کالاها را سفارش دادند. از اواخر دهه ۱۸۷۰ به بعد، تقاضا برای درب‌های آبجو و کاسه‌های پیپ افزایش یافت. یکی از مدهای تقریباً فراموش‌شده، چسباندن مدال‌های چینی به سنگ قبرها در قرن نوزدهم بود. این کارخانه طیف گسترده‌ای از محصولات خود را به تمام دنیای آلمانی‌زبان عرضه می‌کرد. از اکتبر ۱۸۸۷، اسکاتزنیوفسکی به تنهایی به اداره این کارخانه ادامه داد.

عصر طلایی دوم

جعبه انفیه

در سال ۱۸۸۸، آلبرت باومل، تاجری اهل تئوسینگ در نزدیکی کارلسباد، این کارخانه را با هدف احیای هنر چینی قرن هجدهم اجاره کرد. برای این منظور، باید متخصصان متخصص استخدام می‌شدند. ترکیب صحیح یک ماده اولیه ظریف و بی‌عیب و نقص و همچنین یک پالت رنگی منحصر به فرد باید پیدا می‌شد. همچنین باومل بود که بوستلی را «دوباره کشف» کرد. جستجو و خرید ظروف و مجسمه‌های چینی قدیمی ساخت کارخانه چینی نیمفنبورگ پیش‌نیاز بازسازی مدل‌های منحصر به فرد بود. برخی از پیکره‌ها تنها چند دهه بعد قابل دستیابی بودند: «چهار فصل» اثر دومینیک اولیتچک در سال ۱۹۰۹ و «خواب آشفته» اثر فرانتس آنتون بوستلی تنها در سال ۱۹۱۱.

این از افتخارات آلبرت باومل است که سلیقه عمومی اواخر قرن نوزدهم را که به تجمل بیش از حد گرایش داشت، با ظرافت کم‌اهمیت قرن هجدهم مقایسه کرد.

اشیاء هنری سبک یوگنداستیل

برای جلوگیری از تکیه صرف بر طرح‌های تاریخی، هنرمندان برجسته معاصر استخدام شدند. در آغاز قرن بیستم، این هدف محقق شد و در کنار کپی‌های تاریخی، ظروف غذاخوری مجلل با طرحهای مدرن نیز در حال توسعه بودند. در سال ۱۹۰۶، مجسمه‌ساز جوزف واکرل مدیر هنری کارخانه شد.

این کارخانه با همکاری معماران و هنرمندان تزئینی، اشیایی را برای تزئینات نما و طراحی داخلی خلق کرد. بیشتر آنها در جنگ جهانی دوم نابود شدند، اما نقش برجسته‌های رنگارنگ ماجولیکا بر اساس طرحی از یوزف واکرل از سال ۱۹۰۹ هنوز هم در کاخ آرکو-زینبرگ سابق در میدان ویتلزباخر یافت می‌شوند. محصولات ماجولیکا مقاوم در برابر سرما برای استفاده در فضای باز، مانند آنهایی که برای آلاچیق پارک نمایشگاه مونیخ، حیاط تزئینی باغ گیاه‌شناسی مونیخ و ورودی اصلی باغ وحش مونیخ استفاده می‌شوند، از مجسمه‌های باغ قرن هجدهم الهام گرفته و طیف محصولات را گسترش دادند.

تئودور کرنر، مانند ویلی تسوگل، مجسمه‌های حیوانات قابل توجهی خلق کرد. از سال ۱۹۳۲ به بعد، ولفگانگ فون ورسین الگوهای ظروف غذاخوری آدونیس، هلیوس و لوتوس را طراحی کرد.

پس از مرگ آلبرت باومل در سال ۱۹۲۹، سه پسرش، فریتز باومل (۱۸۸۷–۱۹۶۹)، آلفرد باومل (۱۸۹۲–۱۹۷۱) و کورت باومل (۱۸۹۹–۱۹۷۹)، مدیریت کارخانه را به دست گرفتند. پس از مرگ دو برادرش، کورت باومل به تنهایی به اداره شرکت ادامه داد.

دوران نازی‌ها

پاول لودویگ تروست تا زمان مرگش در سال ۱۹۳۴، معمار مورد علاقه آدولف هیتلر بود. سفارش‌های او که برای آنها مدل‌های موجود را انتخاب و دکوراسیون را طراحی

یک جفت قندان

می‌کرد، از اهمیت اقتصادی قابل توجهی برای کارخانه چینی نیمفنبورگ برخوردار بودند. به عنوان مثال، کابین‌های درجه یک کشتی‌های اقیانوس‌پیما آلمان شمالی لوید با چینی نیمفنبورگ مبله شده بودند. در سال ۱۹۲۹، تروست سالن‌های فروش کارخانه چینی نیمفنبورگ در مرکز شهر در اودئونزپلاتز را بازسازی کرد. پس از مرگ او، همسرش، گردی تروست، طراح داخلی، به اداره استودیوی او ادامه داد. او نقش کلیدی در طراحی داخلی اقامتگاه‌های آدولف هیتلر داشت. از سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۷، او مجموعه‌های گسترده‌ای از ظروف غذاخوری را از این کارخانه برای اقامتگاه‌های مختلف هیتلر، از جمله برگهوف در اوبرسالزبرگ، سفارش داد. ظروف غذاخوری واگن غذاخوری قطار ویژه پیشوا، دفتر صدراعظم رایش جدید و ساختمان پیشوا در مونیخ نیز از نیمفنبورگ می‌آمد. دیگر نازی‌های عالی‌رتبه، مانند سازمان گاولایتر، آدولف واگنر، نیز از این کارخانه کالا خریداری می‌کردند و بدین ترتیب، این کارخانه به تأمین‌کنندهٔ نیازهای نخبگان سیاسی رایش سوم تبدیل شد.

ویرانی‌های جنگ در جنگ جهانی دوم

پس از شروع جنگ، این کارخانه اقلامی را برای صنعت لاستیک تولید می‌کرد، از جمله سرهای کلاه غواصی، قالب‌های دستی برای دستکش‌های لاستیکی، مدل‌هایی برای تولید کاندوم و موارد دیگر. تا پایان سال ۱۹۴۱، تقریباً ۸۰ درصد از تولید شامل این اقلام بود که به عنوان اقلام ضروری برای تلاش‌های جنگی طبقه‌بندی می‌شدند. این کارخانه به عنوان یک تأمین‌کننده جنگ، هدف حملات بمباران قرار گرفت. تخریب اصلی در شب ۹ و ۱۰ مارس ۱۹۴۳ رخ داد و بمباران‌های بعدی در سال‌های بعد خسارات بیشتری به بار آورد. بخش بزرگی از طرحهای قدیمی نیز نابود شد. فروشگاه شهر در گوشه خیابان اودئونزپلاتز و خیابان برینِر نیز به شدت آسیب دید.

آغازهای جدید در سال ۱۹۴۵

باارزش‌ترین مدل‌ها، قالب‌ها و ظروف چینی عتیقه در انبار بادنبرگ در پارک کاخ نیمفنبورگ نگهداری می‌شدند. اگرچه خود بادنبرگ مورد اصابت بمب قرار گرفت، اما انبار آسیبی ندید. پس از مدت کوتاهی، خانواده باومل موفق شدند تولید را در شرایط دشوار از سر بگیرند. در ابتدا، مشتریان اصلی اعضای نیروهای اشغالگر آمریکایی بودند.

دوران پس از جنگ

نیمته یک دختر خانم

از سال ۱۹۷۵ تا ۲۰۱۱، این کارخانه توسط ایالت آزاد باواریا به صندوق غرامت ویتلزباخ اجاره داده شد، در حالی که ساختمان‌های تاریخی در ضلع شمالی محوطه کاخ توسط سازمان اداره کاخهای باواریا به این کارخانه اجاره داده شد.

در اول اکتبر ۲۰۱۱، شرکت Schloss Kaltenberg – Königliche Holding und Lizenz KG به همراه شریک مدیریتی خود، لویتپولد پرنس باواریا، این شرکت را به عنوان اجاره در اختیار گرفت. از آوریل ۲۰۱۲، نام رسمی شرکت Königliche Porzellan Manufaktur Nymphenburg GmbH & Co. KG بوده است.

این کارخانه در حال حاضر نزدیک به ۵۰ نفر را استخدامی دارد و تولید کاملاً با دست انجام می‌شود. بخش‌های تراشکاری، نقاشی، پخت و طلاکاری عمدتاً توسط کارمندانی با آموزش هنری که سه سال آموزش داخلی را پشت سر گذاشته‌اند، اداره می‌شوند. این کارخانه تقریباً تمام الگوهای بایگانی تاریخی را در اختیار دارد و بر اساس این الگوها، مجموعه‌های کامل یا قطعات گمشده را به صورت سفارشی تولید می‌کند. بنا به درخواست، طرح‌های قدیمی نیز می‌توانند تولید شوند.

علاوه بر این، ظروف غذاخوری و اشیاء تزئینی مدرن تا اشیا هنری با طرح‌هایی از طراحان و هنرمندان معاصر تولید می‌شوند. در قرن بیست و یکم، این افراد شامل کنستانتین گرچیچ، هلا جونگریوس، کیکی اسمیت، یوپ ون لیشوت، اولاف نیکولای و کارستن هولر بودند. مجسمه‌های کلاسیک کمدیا دلارته با لباس‌های باروک خود با همکاری طراحان مد مانند کریستین لاکروا و ویوین وست‌وود به سبک مد روز بازطراحی شدند. افراد مشهوری مانند کیت ماس و دیمین هرست نیز مجسمه‌هایی از خود یا آثار هنری خود را سفارش دادند.

پیوند به بیرون

• وبگاه رسمی
• Museum of Nymphenburg Porcelain – Bavarian Administration of State-Owned Palaces, Gardens and Lakes

الگو:Porcelain