کارلو اسکورتزا
کارلو اسکورتزا | Carlo Scorza | |
|---|---|
 | |
| دبیر حزب ملی فاشیست | |
| دوره مسئولیت ۱۹ آوریل ۱۹۴۳ – ۲۷ ژوئیه ۱۹۴۳ | |
| رهبر | بنیتو موسولینی |
| پس از | آلدو ویدوسونی |
| پیش از | نداشت |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ۱۵ ژوئن ۱۸۹۷ پائولا، ایتالیا |
| درگذشته | ۲۳ دسامبر ۱۹۸۸ (۹۱ سال) |
| حزب سیاسی | گروه‌های رزمی ایتالیایی (۱۹۲۰–۱۹۲۱) حزب ملی فاشیست (۱۹۲۱–۱۹۴۳) |
| تخصص | ارتش سلطنتی ایتالیا افسر، پیراهن سیاهان رهبر، روزنامه‌نگار |
کارلو اسکورتسا (به ایتالیایی: Carlo Scorza) (پائولا، ۱۵ ژوئن ۱۸۹۷ - فلورانس، ۲۳ دسامبر ۱۹۸۸) یکی از اعضای برجسته حزب ملی فاشیست ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. او شهرت خود را در گروه شبه‌نظامی فاشیست ایتالیایی معروف به پیراهن سیاه‌ها به دست آورد و بعداً به مقام دبیر حزب رسید و پس از بنیتو موسولینی، دومین مقام در ایتالیای فاشیستی را به خود اختصاص داد. دوره کوتاه و پر فراز و نشیب او در بهار ۱۹۴۳ آغاز شد و با فروپاشی و انحلال حزب در پایان ژوئیه پایان یافت.
زندگی
اسکورزا که در شهر پائولا زاده شده بود، در جنگ جهانی اول در سپاه برسالیری شرکت کرد و در آنجا به درجه ستوان (Tenente) رسید. پس از جنگ، به حزب ملی فاشیست بنیتو موسولینی پیوست و در اقدامات خشونت‌آمیز علیه کمونیست‌ها و سوسیالیست‌ها در منطقه اطراف لوکا شرکت کرد. پس از شرکت در راهپیمایی به سوی رم در سال ۱۹۲۲، مدت کوتاهی به عنوان روزنامه‌نگار کار کرد، سپس به عنوان فدرال (افسر ارشد حزب ایالتی) استان لوکا منصوب شد.
در سال ۱۹۳۰، اسکورتزا به رهبری سازمان کلیدی جوانان حزب، گروه دانشگاهی فاشیستا، منصوب شد.[۱] سال بعد، او به عنوان عضوی از «هیئت مدیره ملی» (Direttorio) حزب ملی فاشیست منصوب شد. او به شدت با «اقدام کاتولیک» (Azione Cattolica) طرفدار کاتولیک‌ها مخالفت کرد و رفتار او موسولینی را مجبور به اخراج او از هیات مدیره کرد. او در جنگ دوم ایتالیا-اتیوپی و جنگ داخلی اسپانیا شرکت کرد. در سال ۱۹۴۰، فعالیت سیاسی خود را در سطح ملی از سر گرفت.
دبیر حزب ملی فاشیست
در آوریل ۱۹۴۳، اسکورتزا به عنوان دبیر حزب ملی فاشیست منصوب شد و جایگزین آلدو ویدوسونیِ ناکارآمد گردید.[۲] او کاملاً به موسولینی وفادار ماند و با یک درخواست سازش‌ناپذیر - «همه و همه چیز برای جنگ»[۳] - مقام خود را به دست گرفت.
اسکورزا با وجود شور و شوقش، در تلاش‌هایش برای احیای حزب شکست خورد. در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، دینو گراندی، رئیس مجلس زمان جنگ ایتالیا، پیشنهادی برای برکناری موسولینی از سمت خود به شورای عالی فاشیسم ارائه داد. اسکورتزا، که سمت دبیر شورای عالی را نیز بر عهده داشت، به آن رأی منفی داد، اما این پیشنهاد تصویب شد و موسولینی توسط کارابینیری دستگیر شد. پس از آتش‌بس کاسیبیله، اسکورتزا در جمهوری سوسیال ایتالیا که تحت کنترل نازی‌ها بود، دستگیر شد. او به دلیل عدم مقابله با کودتای ضد فاشیستی به خیانت متهم شد، اما در آوریل ۱۹۴۴ توسط دادگاه ویژه تبرئه شد.[۴]
اواخر عمر
در پایان جنگ جهانی دوم، اسکورتزا به آرژانتین گریخت. او به صورت غیابی توسط متفقین محاکمه و به سی سال زندان محکوم شد. بعداً مورد عفو قرار گرفت و در سال ۱۹۵۵ به ایتالیا بازگشت. اسکورزا در ۲۳ دسامبر ۱۹۸۸ در فلورانس درگذشت.[۴]
پانویس
- ↑ Pollard, John F. (2005). The Vatican and Italian Fascism, 1929-32: a study in conflict. Cambridge University Press. p. 135. ISBN 978-0-521-02366-5. Retrieved 12 November 2011.
- ↑ Kitchen, Martin (1990). A World in Flames: A Short History of the Second World War in Europe and Asia, 1939–1945. New York: Longman. p. 252. ISBN 0-582-03407-8.
- ↑ Bosworth, R. J. B. (2007). Mussolini's Italy: Life Under the Fascist Dictatorship, 1915-1945. Penguin. p. 54. ISBN 978-0-14-303856-6. Retrieved 12 November 2011.
- 1 2 "Carlo Scorza, 91, Dies; Wartime Fascist Chief". The New York Times. Reuters. 27 December 1988. Retrieved 7 July 2011.