آلدو ویدوسونی
آلدو ویدوسونی | Aldo Vidussoni | |
|---|---|
.jpg) ویدسونی در سال ۱۹۴۲ | |
| دبیر حزب ملی فاشیست | |
| دوره مسئولیت ۲۶ دسامبر ۱۹۴۱ – ۱۹ آوریل ۱۹۴۳ | |
| رهبر | بنیتو موسولینی |
| پس از | آدلکی سرنا |
| پیش از | کارلو اسکورتزا |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ۲۱ ژانویهٔ ۱۹۱۴ فولیانو ردیپولیا، پادشاهی ایتالیا |
| درگذشته | ۳۰ نوامبر ۱۹۸۲ (۶۸ سال) کالیاری, جمهوری ایتالیا |
| ملیت | ایتالیایی |
| حزب سیاسی | حزب ملی فاشیست |
| قد | ۱٫۷۲ متر (۵ فوت ۸ اینچ) |
آلدو ویدوسونی (به ایتالیایی: Aldo Vidussoni) (فولیانو، ۲۱ ژانویه ۱۹۱۴ - کالیاری، ۳۰ نوامبر ۱۹۸۲) وکیل و سیاستمدار فاشیست ایتالیایی بود.
پس از تحصیل در رشته حقوق در دانشگاه تریسته، ویدوسونی در ماه مه ۱۹۳۶ به حزب ملی فاشیست (PNF) پیوست. او یک سرباز داوطلب در جنگ دوم ایتالیا-اتیوپی و سپس در جنگ داخلی اسپانیا در کنار فرانسیسکو فرانکو بود. او یک چشم و یک دستش را در جبهه سانتاندر از دست داد و به خاطر شجاعت در نبرد مدال طلا دریافت کرد. شهرت آلدو ویدوسونی او را به یک مهره ارزشمند در رژیم بنیتو موسولینی تبدیل کرد و او به چهره‌ای مهم در سلسله مراتب شرکت‌های دانشگاهی فاشیستی - «گروه فاشیستی دانشگاهی» (GUF) - تبدیل شد. او در آغاز دبیر گروه فاشیستی دانشگاهی استان تریسته (در سال ۱۹۳۸) بود، سپس (۱۹۴۰-۱۹۴۱) بازرس گروه فاشیستی دانشگاهی در انا و در نوامبر-دسامبر ۱۹۴۱، دبیر ملی گروه فاشیستی دانشگاهی شد.
رهبری حزب فاشیست
در ۲۶ دسامبر ۱۹۴۱، در حالی که هنوز کاملاً جوان بود، ویدوسونی به دستور موسولینی به عنوان دبیر ملی فاشیست منصوب شد و جایگزین آدلکی سرنا شد. تجربه سیاسی اندک او و انتقاد مداوم از دیگر رهبران، او را برای این وظیفه نامناسب کرده بود: با وجود جذابیت اولیه‌اش به عنوان یک سرباز نشان‌دار، او به زودی به طور گسترده به عنوان فردی ناکارآمد و حتی "مسخره" تلقی شد.[۱]
طبق خاطرات وزیر امور خارجه و داماد موسولینی، کنت گالئاتسو چانو، ویدوسونی در ۵ ژانویه ۱۹۴۲ با "نقشه‌های وحشیانه برای اسلوونی‌ها" به دیدن او آمد. او می‌خواست همه آنها را بکشد. من به خودم اجازه می‌دهم که بگویم یک میلیون نفر از آنها وجود دارد. او با قاطعیت پاسخ می‌دهد: "مهم نیست؛ ما باید از عسکری‌ها تقلید کنیم و آنها را نابود کنیم!" امیدوارم آرام شود.[۲] ویدوسونی در اوایل سال ۱۹۴۳ به طور ناگهانی با کارلو اسکورتزا، یک اسکادریست بی‌رحم، جایگزین شد.[۱]
پس از کودتای طرفدار متفقین در شورای عالی فاشیسم در اواخر ژوئیه ۱۹۴۳ و آتش‌بس امضا شده توسط دولت پیترو بادولیو در کاسیبیله، ویدوسونی تصمیم گرفت با جمهوری سوسیال ایتالیا که تحت حمایت نازی‌ها بود (که توسط موسولینی در شمال تأسیس و رهبری می‌شد) همراه شود. او به یکی از اعضای برجسته حزب فاشیست جمهوری‌خواه (PNF) که دوباره تأسیس شده بود، تبدیل شد.
پس از جنگ جهانی دوم، آلدو ویدوسونی در ورونا و سپس کالیاری زندگی، و در بیمه کار می‌کرد.
پانویس
- 1 2 Kitchen, Martin (1990). A World in Flames: A Short History of the Second World War in Europe and Asia, 1939–1945. New York: Longman. p. 252. ISBN 0-582-03407-8.
- ↑ The Ciano Diaries 1939–1943: The Complete, Unabridged Diaries of Count Galeazzo Ciano, Italian Minister of Foreign Affairs, 1936–1943 (2000) شابک ۱−۹۳۱۳۱۳−۷۴−۱