کانال لودویگ دوناب ماین
کانال لودویگ-دانوب-ماین ( به زبان آلمانی: Ludwig-Donau-Main-Kanal) که به نام‌های کانال لودویگ[۱] یا در منطقه با عنوان «کانال قدیمی» نیز شناخته می‌شود، در سده‌های نوزدهم و بیستم یک مسیر آبی به طول ۱۷۲٫۴ کیلومتر بین دانوب در نزدیکی کلهایم و رود ماین در نزدیکی بامبرگ بود.
در معنای گسترده‌تر، این کانال که بین سال‌های ۱۸۳۶ و ۱۸۴۶ ساخته شد، بخشی از یک ارتباط کشتیرانی بین دریای شمال در رتردام و دریای سیاه در کنستانتسا محسوب می‌شد. این پروژه بلندپروازانه مهندسی به دلیل عبور از خط تقسیم اصلی آب‌های اروپا، موقعیت ویژه‌ای داشت. صد سد سلولی که بخشی از آن‌ها در رودهای آلت‌مول ساخته شده بودند در مجموع اختلاف ارتفاعی معادل ۲۶۴ متر را پوشش می‌دادند (۸۰ متر صعود از سمت دانوب و ۱۸۴ متر فرود به سمت ماین). جانشین این کانال که در سال ۱۹۵۰ از رده خارج شد، **کانال ماین-دانوب است که بین سال‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۹۲ احداث گردید.
بخش‌هایی از کانال لودویگ-دانوب-ماین بین بایلینگ‌ریس و نورنبرگ، در محدوده تاریخی و با برخی از کارکردهای اصلی، به‌طور گسترده‌ای حفظ شده است. این کانال در سال ۲۰۱۸ از سوی اتاق فدرالی مهندسان آلمان به عنوان نماد تاریخی هنر مهندسی مورد تقدیر قرار گرفت.[۲][۳]
تاریخچه
ایده‌های اولیه و تلاش کارل بزرگ
منطقه آلمان جنوبی در دوران اولیه، سرزمینی بکر و تقریباً غیرقابل نفوذ بود و رودهای آلت‌مولو رگنیتس تنها مسیرهای عبوری برای ساکنان نخستین بودند. نخستین تحقق عملی ایده اتصال کشتیرانی میان رود راین یا ماین و دانوب به دوران امپراتوری فرانکها بازمی‌گردد. بر اساس نظریات رایج، شارلمانی در سال ۷۹۳ دستور ساخت فوسا کارولین یا کانال کارل را داد که آلت‌مول را به رزات سوابی در نزدیکی ترویشتلینگن امروزی متصل می‌کرد. این پروژه که به جای سدهای سلولی از سد و غلتک استفاده می‌کرد، مدت کوتاهی پس از ساخت رها شد، اگرچه نظریاتی نیز درباره استفاده طولانی‌تر از آن وجود دارد. در سده‌های کم‌جمعیت پس از آن، پروژه مشابهی پیگیری نشد.[۴]
احیای ایده در سده‌های هفدهم و هجدهم
پس از جنگ سی‌ساله، ایده ایجاد چنین آبراهی دوباره مطرح شد. در سال ۱۶۵۶، اِبِرهارد وازِربِرگ فون امریش طرحی به شاهزاده اسقف اعظم آیششتت، مارکوارت دوم شنک فون کاستلارائه داد. سپس در سال ۱۶۸۸، *یوهان یوآخیم بِچِر، نظریه‌پرداز اقتصادی، در کتاب خود مزایای اتصال راین و دانوب را برشمرد. در سده هجدهم نیز پیشنهادهای مختلفی مانند طرح کریستوف زیپِل و گئورگ تساخاریاس هاس در ۱۷۲۰ و تصویر یوهان گئورگ اِکهارت[۵] در ۱۷۲۹ برای احیای کانال کارل ارائه شدند که حتی شامل طرح‌هایی ابتدایی از آسانسور کشتی بودند.[۶]
مطالعات و برنامه‌ریزی نهایی در آستانه تحقق
با آغاز انقلاب صنعتی در سده نوزدهم، بررسی‌های فنی دقیق‌تری صورت گرفت. در سال ۱۸۰۱، حقوقدان نورنبرگی میشائل گئورگ رِگنِت مسیر کانالی را در منطقه کانال لودویگ آینده پیشنهاد کرد. در سال ۱۸۰۶ نیز کارل فریدریش فون ویه‌بِکینگ پس از بازدید از محل اتصال رود آلت‌مول به رود روت را بهینه‌ترین راهکار تشخیص داد. با این حال، وقوع جنگ‌های ناپلئونی باعث به تعویق افتادن تمامی این پروژه‌ها شد تا اینکه زمینه برای ساخت کانال لودویگ در دهه‌های بعد فراهم آمد.[۷]
جستارها و پاورقی
- ↑ Ludwigskanal
- ↑ وبگاه اصلی کانال.
- ↑ Stefan M. Holzer: Der Ludwig-Donau-Main-Kanal. Bundesingenieurkammer Berlin 2018. ISBN 978-3-941867-31-4.
- ↑ Ralf Molkenthin: . LIT Verlag, Münster 2006, ISBN 3-8258-9003-1, S. 54–81.
- ↑ Johann Georg Eckardt
- ↑ Heinz Zirnbauer: . GAA-Verlag, Nürnberg 1962.
- ↑ «Ausstellungskatalog 1972» (PDF).
پیوند به بیرون
- "Ludwig-Donau-Main-Kanal". Ludwig-Donau-Main-Kanal (in German). Retrieved 2020-07-03.
- بنیانگذاریهای ۱۸۴۶ (میلادی) در آلمان
- دانوب
- کانال کشتی
- کانالها در آلمان
- مقالههای خرد ترابری آبی