کامیلو دی کاوور
کامیلو دی کاوور | |
|---|---|
 پرترهٔ کاوور از آنتونیو چیسری، ۱۸۶۱ | |
| نخستین نخستوزیر ایتالیا | |
| پادشاه | ویکتور امانوئل دوم |
| پس از | ۶ ژوئن ۱۸۶۱ |
| پیش از | بتینو ریکاسولی |
| وزیر امور خارجه ایتالیا | |
| نخستوزیر | خودش |
| پس از | ۶ ژوئن ۱۸۶۱ |
| پیش از | بتینو ریکاسولی |
| فرمانده نیروی دریایی | |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | کامیلو پائولو فیلیپو جولیو بنسو، کنت دی کاوور ۱۰ اوت ۱۸۱۰ تورین، امپراتوری اول فرانسه |
| درگذشته | ۶ ژوئن ۱۸۶۱ (۵۰ سال) تورین، پادشاهی ایتالیا |
| ملیت |  ایتالیا |
| حزب سیاسی | حزب لیبرال ایتالیا |
| پیشه | سیاستمدار، بازرگان، اقتصاددان، اشرافی |
کامیلو فیلیپو جولیو بنسو، کنت کاوور، ایزولابلا و لری (ایتالیایی: Camillo Benso Conte di Cavour؛ زاده ۱۰ اوت ۱۸۱۰ – درگذشته ۶ ژوئن ۱۸۶۱) که بیشتر با عنوان کنت کاوور یا بهسادگی کاوور شناخته میشود، سیاستمدار، بازرگان، اقتصاددان و نجیبزادهٔ ایتالیایی بود.
او در ۱۰ اوت ۱۸۱۰ در تورین زاده شد و در همانجا در ۶ ژوئن ۱۸۶۱ درگذشت. کاوور لیبرالی میانهرو و از چهرههای کلیدی وحدت ایتالیا بهشمار میرفت. وی از سال ۱۸۵۰ بهعنوان وزیر و از ۱۸۵۲ تا زمان مرگش (بهجز یک دورهٔ ششماههٔ کنارهگیری) نخستوزیر پادشاهی ساردنی بود. دوران نخستوزیری او جنگ دوم استقلال ایتالیا و کارزارهای جوزپه گاریبالدی برای اتحاد کشور را دربر گرفت. پس از اعلام تأسیس پادشاهی متحد ایتالیا، کاوور بهعنوان نخستین نخستوزیر این کشور منصوب شد؛ اما تنها سه ماه پس از آغاز کار درگذشت و زنده نماند تا حل مسئلهٔ روم و وحدت کامل کشور را پس از تصرف رم در سال ۱۸۷۰ شاهد باشد. سعی او در جهت انصراف پاپ از تشکیل یک حکومت کلیسائی عقیم ماند.
کاوور با شرکت دادن ساردنی در جنگ کریمه در سال ۱۸۵۵ با اینکه شرکت در این جنگ عملاً برای این کشور سودی نداشت موفق شد نظر موافق ناپلئون سوم را برای حمایت از ایتالیا در جنگ علیه اتریش در سال ۱۸۵۹ جلب نماید. او موفق شد که اتحاد بخشی از ایتالیا را به کمک شم دیپلماسی خود تحقق بخشد. کاوور با سیاست مخصوص بهخود توانست مبارزات گاریبالدی را با منافع سیاسی خود تلفیق نموده و از یک درگیری بینالمللی جلوگیری کند.
کاوور در سالهای آغازین فعالیت خود، اصلاحات اقتصادی متعددی را در زادگاهش، ناحیهٔ پیهمونت — که در آن زمان بخشی از پادشاهی ساردنی بود — اجرا کرد و روزنامهٔ سیاسی ایل ریزورجیمنتو را بنیان نهاد. پس از انتخاب به مجلس نمایندگان، بهسرعت در مراتب دولتی پیهمونت ترقی کرد و با ائتلافی از سیاستمداران جناح چپ میانه و راست میانه، نفوذ چشمگیری در مجلس به دست آورد.
او پس از اجرای برنامهای گسترده برای توسعهٔ شبکهٔ راهآهن، در سال ۱۸۵۲ به نخستوزیری رسید. در دوران نخستوزیری، کاوور با موفقیت مسیر پیهمونت را از خلال جنگ کریمه، جنگ دوم استقلال ایتالیا و لشکرکشی هزار نفرهٔ گاریبالدی هدایت کرد و توانست با دیپلماسی ماهرانه، پیهمونت را به قدرتی نوظهور در اروپا بدل سازد که بر ایتالیای تقریباً متحدی فرمان میراند؛ کشوری که پنج برابر بزرگتر از پیهمونتِ پیش از دوران قدرت او بود.
تاریخنگار انگلیسی دنیس مک اسمیت، کاوور را موفقترین پارلمانمدار در تاریخ ایتالیا میداند، هرچند او را چندان دموکراتیک توصیف نمیکند. کاوور اغلب رفتاری دیکتاتورمآبانه داشت، همکاران وزارتی و مجلس را نادیده میگرفت و در انتخابات پارلمانی دخالت میکرد. او همچنین سیاستهایی چون تراسفورمیسمو (تبدیلگرایی سیاسی) و روشهای مشابه را به کار گرفت که بعدها در ایتالیا پس از وحدت نیز ادامه یافت.[۱][۲]
منابع
- Bibliographisches Institut & F. A. Brockhaus AG، ۲۰۰۵
مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Camillo Benso, conte di Cavour». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۲۰ ژانویه ۲۰۰۸.
جستارهای پیوسته
| پادشاهی ایتالیا | .svg.png)
|
|---|---|
| ایتالیا |
|
.svg.png){kind=small}
