کریستین کابرول

کریستین کابرول
نام هنگام تولدکریستین امیل کابرول
زادهٔ۱۶ سپتامبر ۱۹۲۵
شزی سور مارن، فرانسه
درگذشت۱۶ ژوئن ۲۰۱۷ (۹۱ سال)
منطقه ۱۳ پاریس، فرانسه
ملیتفرانسوی
تحصیلاتبیمارستان پیتیه-سالپتریر
پیشه‌ها
شناخته‌شده
برای		نخستین

جراحی دریچهٔ قلب

مخالفت با تبلیغات دخانیات (۱۹۹۸)
حرفه پزشکی
مؤسسه‌هابیمارستان پیتیه-سالپتریر
تخصصپیوند عضو
جوایز

کریستین امیل کابرول (فرانسوی: Christian Emile Cabrol‎؛ ‏ ۱۶ سپتامبر ۱۹۲۵ – ۱۶ ژوئن ۲۰۱۷) مؤلف، استاد دانشگاه و جراح قلب اهل فرانسه بود که بیش از هر چیز به خاطر انجام اولین پیوند قلب اروپا در بیمارستان پیتیه-سالپتریر در سال ۱۹۶۸ شناخته می‌شود.

کابرول در منطقه شزی سور مارن در دپارتمان ان در شمال فرانسه به دنیا آمد. او در آغاز جنگ جهانی دوم به نیروهای مقاومت فرانسه پیوست و پس از جنگ، برای تحصیل در رشته پزشکی وارد بیمارستان سالپتری‌یر شد. پایان‌نامه او دربارهٔ آناتومی ریه در دو جلد منتشر شد و پس از آن، دورهٔ فلوشیپ خود را نزد سی. والتون لیلهای، از پیشگامان جراحی قلب باز، در دانشگاه مینه‌سوتا گذراند.

او در ۲۷ آوریل ۱۹۶۸، نخستین پیوند قلب فرانسه و اروپا را انجام داد. در سال ۱۹۸۲، او اولین پیوند همزمان قلب و ریه اروپا را انجام داد و چهار سال بعد، اولین قلب مصنوعی کامل جارویک (TAH) در اروپا را به عنوان راهکار موقت (دوره گذار) تا زمان پیوند اصلی، در بدن بیمار ایمپلنت کرد. او در طول دوران حرفه‌ای جراحی خود، همچنین پیشگام تکنیک‌هایی در جراحی دریچه‌ای قلب، از جمله آنولوپلاستی دریچه سه‌لتی بود.

او در میان انتصاب‌ها و پست‌های افتخاری متعددش، از زمان تأسیس «انجمن بین‌المللی پیوند قلب و ریه» (ISHLT) در سال ۱۹۸۱ با آن همکاری داشت و ده سال بعد به ریاست آن رسید. در سال ۱۹۸۹، او به یک فعال پویا در زمینه اهدای عضو در سازمان فرانس ترنسپلنت تبدیل شد و متعاقباً «انجمن توسعه و نوآوری در کاردیولوژی» را مشترکاً بنیان‌گذاری کرد. کابرول از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۹ به عنوان نماینده فرانسه در پارلمان اروپا حضور داشت و وابسته به حزب تجمع برای جمهوری بود. او به پاس خدماتش موفق به دریفت نشان کوماندور (فرمانده) لژیون دونور شد و همچنین نشان ملی لیاقت را دریافت کرد.

دوران جوانی

کریستین کابرول در ۱۶ سپتامبر ۱۹۲۵ در منطقه شزی سور مارن دپارتمان ان در شمال فرانسه، در خانواده‌ای متولد شد که از نسل چوپانان سون بودند.[۱] پدرش کشاورز بود که زنبورداری می‌کرد و تاکستان داشت.[۲] کابرول در کودکی، پدربزرگ پدری‌اش را که پزشک بود در ویزیت‌های خانگی همراهی می‌کرد، که در نهایت همین امر الهام‌بخش او برای تحصیل در رشته پزشکی شد.[۳][۴] پدربزرگ مادری او نیز در یکی از تاکستان‌های شامپانی درخت انگور می‌کاشت.[۱][۲]

او در مدرسه شِزی[۱] در شهر کوچکی به نام شاتو-تیری در شمال شرقی پاریس تحصیل کرد.[۳] پس از آن، برای تحصیل به صورت شبانه‌روزی به کالج سنت لوران برادران ماریست در لنیی سور مرن فرستاده شد[۱] تا اینکه تحصیلاتش با جنگ جهانی دوم متوقف شد. کابرول متعاقباً پس از اشغال پاریس توسط هیتلر در ۱۴ ژوئن ۱۹۴۰، به جنبش مقاومت فرانسه پیوست. او بعداً به همراه ژنرال لکلرک از ارتش فرانسه آزاد که شهر را در ۲۳ اوت ۱۹۴۴ آزاد کرد، وارد پاریس شد.[۳]

آموزش‌های اولیه جراحی

پس از جنگ، کابرول برای تحصیل در رشته پزشکی وارد بیمارستان سالپتریر شد. در سال ۱۹۴۹، او دوره کارورزی خود را آغاز کرد و در سال ۱۹۵۱ به پروفسور گاستون-ژان کوردیه پیوست،[۳] در حالی که هم‌زمان در کنفرانس‌های لنِک نیز شرکت می‌کرد. او در طول چهار سال دوره کارورزی خود، با تعدادی از جراحان نامدار آن زمان کار کرد و از آن‌ها تأثیر پذیرفت، از جمله شارل دوبوست، کوردیه که مشوق جراحی قفسه سینه بود، و رنه کوس که بر پیوند عضو تأکید داشت. موضوع پایان‌نامه او آناتومی ریه بود. کتاب مربوط به ریه راست در سال ۱۹۵۳ و کتاب مربوط به ریه چپ در سال ۱۹۵۵، یعنی زمانی که او مدرک دکترای پزشکی خود را دریافت کرد، منتشر شد.[۱] بعدها، بیمارستان سالپتری‌یر با بیمارستان لا پیتیه ادغام شد تا بیمارستان پیتیه-سالپتریر را تشکیل دهد، یعنی همان جایی که کابرول باقی‌مانده دوران حرفه‌ای جراحی خود را در آن گذراند.[۳]

در سال ۱۹۵۶، او به عنوان پژوهشگر فولبرایت[۵] نزد سی. والتون لیلهای در دانشگاه مینه‌سوتا مشغول به کار شد. او در اینجا با اف. جان لوئیس و کریستیان بارنارد آشنا شد،[۳] بارنارد به‌تازگی از اوون هاردینگ وانگنستین اجازه یافته بود تا رشته خود را از جراحی گوارش به جراحی قلب تغییر دهد،[۶] و همچنین با نورمن شاموی که تا پایان عمر با او دوست باقی ماند.[۷]

جراحی قلب

در حالی که انتظار می‌رفت کابرول به پست خود برای گذراندن دوره آموزشی زیر نظر جراح، جی.سی. رادلر بازگردد، با تصمیم جی.سی. رادلر برای نقل مکان به ژنو، مسیر حرفه‌ای کابرول تغییر کرد.[۱] کابرول در سال ۱۹۶۰ به عنوان جراح قلب به بیمارستان پیتیه-سالپتریر بازگشت[۴] و نمونه‌ای شبیه‌سازی‌شده از آزمایشگاه تجربی لیلهای را بازسازی کرد.[۱] از سال ۱۹۶۴، او مناصب متعدد مشاوره و استادی را عهده‌دار شد، از جمله استادی در دانشکده پزشکی پاریس در سال ۱۹۶۴؛ و سال بعد،[۴] در پی درگذشت کوردیه در سال ۱۹۶۵،[۱] او به عنوان استاد آناتومی منصوب شد و نزدیک به ۳۰ سال این سمت را در اختیار داشت.[۴] او از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۹۰، مدیریت بخش جراحی قلب را بر عهده داشت.[۱]

پیوند قلب

در حالی که رئیس بخش، موریس مرکادیه، در آن زمان به‌طور مصلحت‌آمیزی دور از دسترس و در الجزیره بود،[۱][۵] کابرول با همراهی همسرش به عنوان متخصص بیهوشی[۱] و با دستیاری ژرار ام. گیرودون، نخستین پیوند قلب فرانسه و اروپا را در ۲۷ آوریل ۱۹۶۸ انجام داد. دریافت‌کننده، کلوویس روبلن ۶۶ ساله بود که تصاویر ویدئویی جراحی‌اش نشان می‌دهد قلبی بزرگ، متورم و با کارکرد ضعیف داشت و ۵۲ ساعت زنده ماند.[۳][۷][۸] او بر اثر آمبولی ریه درگذشت.[۵][۹]

برنامه پیوند او یکی از چهار برنامه در سراسر جهان بود که پیوند قلب را در طول دهه ۱۹۷۰ ادامه دادند؛ سه برنامه دیگر عبارت بودند از دانشگاه استنفورد با نورمن شاموی، بیمارستان گروت شور با کریستیان بارنارد و مرکز پزشکی وی‌سی‌یدر ریچموند با ریچارد لوور.[۴] او در این دوران، به یاد می‌آورد که افرادی از جمله سِر ترنس انگلیش، جک کوپلند و مایکل ال. هس از سراسر جهان با او دیدار کردند.[۵]

پیوند هم‌زمان قلب و ریه

در سال ۱۹۸۲، یک سال پس از دیدار با نورمن شاموی و مشاهده موفقیت او در انجام پیوند هم‌زمان قلب و ریه،[۵] کابرول اولین پیوند قلب و ریه اروپا را به همراه ایرج گنج‌بخش انجام داد.[۲] با این حال، فرد دریافت‌کننده بر اثر سیتومگالوویروس درگذشت.[۵]

در پی معرفی داروی سیکلوسپورین، بخش او سالانه حدود ۲۰۰ پیوند انجام می‌داد. همسرش، آنیک، که متخصص بیهوشی بود، پس از جراحی با انجام نمونه‌برداری‌های درون‌ماهیچه قلب (اندومیوکارد)، دریافت‌کنندگان عضو را برای تشخیص نشانه‌های اولیه رد پیوند تحت نظر می‌گرفت و وضعیت آن‌ها را به صورت سرپایی دنبال می‌کرد.[۷]

قلب مصنوعی

پس از تجربه جک کوپلند و ملاقات با خود رابرت جارویک،[۵] کابرول در ۱۰ آوریل ۱۹۸۶ اولین قلب مصنوعی کامل جارویک (TAH) در اروپا را ایمپلنت کرد.[۳][۴][۷] با این حال، محدودیت بودجه توسعه بیشتر را متوقف کرد، تا اینکه روزنامه فرانسوی فیگارو[۵] به این موضوع علاقه‌مند شد و کمک‌هزینه‌ای از سوی ملک حسن دوم، پادشاه مراکش برای انجام فرآیندهای مشابه بعدی دریافت گردید؛ این اقدام بشردوستانه در نتیجه جراحی کابرول روی یکی از اعضای خانواده سلطنتی مراکش در چهار سال قبل صورت گرفت.[۳][۴][۷] او بعدها تعریف کرد که سومین قلب مصنوعی کاملی که ایمپلنت کرد را موفقیت‌آمیز می‌دانست[۵] و تا سال ۱۹۹۰، نزدیک به ۵۰ مورد از این عمل‌ها را به عنوان راهکاری موقت تا زمان انجام پیوند انجام داد.[۱۰]

سایر جراحی‌های قلب و عروق

کابرول پیشگام تکنیک آنولوپلاستی دریچه تریکاسپید، ترمیم آنوریسم‌های آئورت صعودی،[۴][۱۱] جراحی‌های عروق کرونر و سایر دریچه‌های قلب، و نیز درمان فشار خون بالای ریوی ترومبوآمبولیک مزمن بود.[۴] او در نهایت در طول زندگی خود، بیش از ۴۰۰ پیوند قلب و هزاران عمل جراحی قلب انجام داد[۲] و ارتباط خود را با جراحان قلب و عروق متعددی در خارج از کشور از جمله شاموی، بارنارد، ادوارد استینسون، بروس رایتس، استوارت جیمیسون و لیلهای حفظ کرد.[۵]

سایر نقش‌ها

کابرول از زمان تأسیس «انجمن بین‌المللی پیوند قلب و ریه» در سال ۱۹۸۱، با آن همکاری داشت. در سال ۱۹۹۱، او به عنوان هفتمین رئیس این انجمن انتخاب شد،[۷][۱۲] یعنی دو سال پس از آنکه در ۲۵ آوریل ۱۹۸۹ در مونیخ آلمان، نخستین «جایزه پیشگام» را به ولادیمیر دمیخوف اهدا کرد.[۱۳]

او در سال ۱۹۸۹، رئیس سازمان فرانس ترنسپلنت شد؛ سازمانی که در زمینه تشویق به اهدای عضو فعالیت می‌کرد.[۱] او علاوه بر این، به عنوان رئیس افتخاری انجمن پیوند قلب اروپا و رئیس هیئت مدیره مرکز بیمارستانی سنت آن منصوب گردید.[۴]

او بین سال‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۱۵، «انجمن توسعه و نوآوری در کاردیولوژی» را مشترکاً بنیان‌گذاری کرد و بعدها به ریاست آن رسید.[۴]

او هر ساله در گردهمایی فرانسوی‌زبان «ژورنه دو لا پیتیه» که بر پیوند قلب و پشتیبانی مکانیکی گردش خون تمرکز دارد، سخنرانی می‌کرد.[۷]

سیاست

کابرول در سال‌های پایانی زندگی خود، در حمایت از ژاک شیراک[۱] وارد سیاست شد. او در سال ۱۹۸۹ عضو شورای شهرداری پاریس شد و در سال ۱۹۹۳ به مأموریت‌هایی از سوی وزارت امور خارجه فرانسه منصوب گردید.[۴] کابرول از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۹، به عنوان نماینده پارلمان اروپا، نمایندگی فرانسه را در این پارلمان اروپا بر عهده داشت و وابسته به حزب تجمع برای جمهوری بود.[۱۴][۱۵]

او بین سال‌های ۱۹۹۶ و ۱۹۹۹ رئیس «شورای ملی غذا» و همچنین معاون شهردار در امور مربوط به بهداشت مواد غذایی بود.[۴]

در سال ۱۹۹۸، کابرول با مخالفت با تبلیغات تنباکو اظهار داشت: «تنباکو سالانه جان ۵۰۰٬۰۰۰ نفر را در اروپا بر اثر سرطان ریه، بیماری‌های قلبی و سایر بیماری‌های تنفسی می‌گیرد. تبلیغ تنباکو مسبب این نرخ مرگ‌ومیر است. ترغیب به سیگار کشیدن، ترغیب به قتل است.»[۱۶]

خانواده و زندگی شخصی

کابرول در سال ۱۹۵۵ با همکار متخصص بیهوشی خود، آنیک، آشنا شد و با او ازدواج کرد. آن‌ها در سال ۱۹۹۸ از یکدیگر طلاق گرفتند و او سپس با برنژر دوتون،[۳] بازیگری که ۱۴ سال از خودش کوچک‌تر بود و در یک سفر دریایی تفریحی در مدیترانه با او آشنا شده بود، ازدواج کرد.[۱۷]

علاقه شدید او به فیلم‌های وسترن باعث شد تا لقب «بیل»[۱] — برگرفته از بوفالو بیل — را به او بدهند.[۷] او به رانندگی با خودروی سیتروئن قدیمی‌اش در خیابان‌های پاریس معروف بود، اما به دوچرخه‌سواری نیز علاقه داشت که یک بار منجر به تصادف و شکستگی ران او شد. از آنجا که به دلیل بستری بودن و تحت کشش قرار داشتن پا قادر به راه رفتن نبود، هماهنگ کرد تا تختش را به اتاق کارش منتقل کنند. او در دوران نقاهت و در حالی که هنوز نمی‌توانست بدون کمک بایستد، صندلی چرخ‌دار ویژه‌ای را طراحی کرد. این صندلی به او اجازه داد تا بتواند در حالت نشسته به جراحی ادامه دهد؛ نوآوری‌ای که در باقی دوران حرفه‌ای جراحی خود از آن استفاده کرد.[۷] از دیگر سرگرمی‌های او می‌توان به قایق‌رانی بادبانی اشاره کرد.[۱]

درگذشت و میراث

کابرول در ۱۶ ژوئن ۲۰۱۷، در سن ۹۱ سالگی، در همان بیمارستانی که دوران حرفه‌ای قلب و عروق خود را در آن گذرانده بود، درگذشت.[۴] مراسم تشییع جنازه او در ۲۲ ژوئن ۲۰۱۷ در نمازخانه سنت لوئیِ بیمارستان لا پیتیه-سالپتری‌یر برگزار شد.[۱۷]

در فرانسه، تعدادی از خیابان‌ها و مکان‌ها به نام او نام‌گذاری شده‌اند.[۴]

جوایز و انتصاب‌ها

  • عضو آکادمی ملی جراحی در سال ۱۹۷۰[۴]
  • عضو آکادمی ملی پزشکی در سال ۱۹۹۸[۴]
  • عضو انستیتو فرانسه (آکادمی علوم) و آکادمی ملی برزیل در سال ۲۰۰۹[۴]
  • جایزه کلود برنارد از شهرداری پاریس[۴]
  • نشان کوماندور (فرمانده) لژیون دونور[۱۴]
  • نشان ملی لیاقت[۱۴]
  • «جایزه پیشگام» انجمن بین‌المللی پیوند قلب و ریه در سال ۲۰۰۹[۱۸]

منابع

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 Gandjbakhch, Iradj (19 June 2018). "Éloge de M. Christian Cabrol (1925-2017)" (PDF). Bulletin de l'Académie Nationale de Médecine (in French). 202 (5–6): 1259–1264. doi:10.1016/S0001-4079(19)30287-0.
  2. 1 2 3 4 Charpentier, Bernard (2014). "Laudatio to Professor Christian Cabrol honorary member of ESOT". Transplant International. 27 (3): 330–331. doi:10.1111/tri.12268. ISSN 0934-0874. S2CID 71795538.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Hosain, Nazmul; Amin, Farzana; Leprince, Pascal (11 May 2018). "Christian Cabrol MD". European Heart Journal (in English). 39 (19): 1661–1671. doi:10.1093/eurheartj/ehy195. ISSN 0195-668X. PMID 29762702.
  4. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 Herreros, Jesús (2017). "Christian Cabrol: Cardiac Surgeon, University Professor, and Politician". Revista Argentina de Cardiología: 264–265.
  5. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 West, Lori J. (21 April 2014). "ISHLT: The International Society for Heart & Lung Transplantation - Video Interviews - Christian Cabrol". www.ishlt.org. Archived from the original on 26 September 2019. Retrieved 8 January 2019.
  6. ↑ McRae, Donald (2006). Every Second Counts: The Extraordinary Race to Transplant the First Human Heart (in English). Simon and Schuster. p. 317. ISBN 9781416510956.
  7. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Copeland, Jack (September 2017). "Professor Christian Cabrol (1925 to 2017)". The Journal of Heart and Lung Transplantation (in English). 36 (9): 1023–1024. doi:10.1016/j.healun.2017.06.013. ISSN 1053-2498.(نیازمند آبونمان)
  8. ↑ "Madera Tribune 29 April 1968 — California Digital Newspaper Collection". cdnc.ucr.edu. Retrieved 2019-01-10.
  9. ↑ "Madera Tribune 29 April 1968 — California Digital Newspaper Collection". cdnc.ucr.edu. Retrieved 4 January 2019.
  10. ↑ Fox, Renee C.; Swazey, Judith P. (2013). Spare Parts: Organ Replacement in American Society (in English). Transaction Publishers. p. 192. ISBN 9781412851572.
  11. ↑ Athanasiou, Thanos; O'Regan, Declan; Nihoyannopoulos, Petros; Grapsa, Julia; Rasoli, Sonia; Soni, Manish; Kourliouros, Antonios (1 May 2011). "Evolution and Current Applications of the Cabrol Procedure and Its Modifications". The Annals of Thoracic Surgery (in English). 91 (5): 1636–1641. doi:10.1016/j.athoracsur.2011.01.061. ISSN 0003-4975. PMID 21444065.
  12. ↑ "ISHLT: The International Society for Heart & Lung Transplantation - Past Presidents". www.ishlt.org. Archived from the original on 1 April 2019. Retrieved 3 January 2019.
  13. ↑ Konstantinov, Igor E. (2009). "At the Cutting Edge of the Impossible". Texas Heart Institute Journal. 36 (5): 453–458. ISSN 0730-2347. PMC 2763473. PMID 19876428.
  14. 1 2 3 "Mort de Christian Cabrol, qui a réalisé la première greffe cardiaque en Europe". Le Monde (in French). 16 June 2017. Retrieved 16 June 2017.
  15. ↑ "Portrait of Christian E.A. CABROL MEP". Multimedia Centre (in British English). Retrieved 5 January 2019.
  16. ↑ O'Sullivan, Kevin (13 May 1998). "European Parliament set to approve ban on tobacco advertising". The Irish Times (in English). Retrieved 5 January 2019.
  17. 1 2 "Mort du Professeur Cabrol: L'adieu de Mireille Darc à travers la voix d'Alain Delon". parismatch.com (in French). 1 July 2017. Retrieved 6 January 2019.
  18. ↑ "ISHLT Pioneer Award 2009" (PDF). 2009. Archived from the original (PDF) on 5 ژانویه 2019. Retrieved 5 January 2019.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.