کلیسای جامع وتسلار
| وتسلارر دوم (کلیسای جامع وتسلار) | |
|---|---|
Wetzlarer Dom | |
 نمای غربی و نیمه‌کاره کلیسای جامع وتسلار همراه با برج‌های نامتقارن | |
  موقعیت در آلمان و ایالت هسن  کلیسای جامع وتسلار (هسن) | |
| اطلاعات کلی | |
| وضعیت | حفظ شده (کلیسای اشتراکی: مورد استفاده هم‌زمان پروتستان‌ها و کاتولیک‌ها) |
| سبک معماری | رومانسک و گوتیک[الف] |
| موقعیت | وتسلار، لان-دیل، هسن، آلمان |
| مختصات | ۵۰°۳۳′۲۱″ شمالی ۸°۳۰′۷″ شرقی / ۵۰٫۵۵۵۸۳°شمالی ۸٫۵۰۱۹۴°شرقی |
| مستاجرین کنونی | جامعه کلیسای پروتستان وتسلار و محله کاتولیک سن آنا |
| آغاز ساخت | ۱۲۳۰ (آغاز ساخت بنای گوتیک بر روی پی‌های رومانسک قدیمی) |
| پایان | نیمه‌کاره (عملیات ساختمانی در قرن پانزدهم میلادی برای همیشه متوقف شد) |
| تاریخ نوسازی | ۲۰۱۲–۲۰۱۸ (مرمت و بازسازی گسترده نما و فضای داخلی) |
| مشتری | صومعه مریم مقدس / شهروندان شهر آزاد امپراتوری وتسلار |
| مالک | ایالت هسن (از طریق بنیاد میراث فرهنگی هسن) |
| طراحی و ساخت | |
| معمار | نامشخص (تحت تأثیر معماران سبک فرانکفورت در قرون وسطی) |
| وبگاه | |
کلیسای جامع وتسلار (به آلمانی: Wetzlarer Dom) (که با نام کلیسای جامع بانوی ما نیز شناخته می‌شود)، یکی از نمادهای اصلی شهر وتسلار و در عین حال بزرگ‌ترین بنای مذهبی این شهر است. این بنا که در گذشته یک کلیسای صومعه‌ای بوده و امروزه به عنوان کلیسای محلی فعالیت می‌کند، وقف مریم عذرا شده است. این بنا یک کلیسای جامع (کاتدرال) به معنای واقعی کلمه نیست، زیرا هیچ‌گاه مقر یک اسقف نبوده است. عنوان «دم» (کلیسای جامع) در اواخر قرن هفدهم میلادی و پس از آن رایج شد که کارل کاسپار فون در لاین، اسقف اعظم انتخابگر‌نشین تریر، در سال ۱۶۷۱ م سمت سرپرستی صومعه را نیز بر عهده گرفت. کلیسای جامع وتسلار امروزه قدیمی‌ترین کلیسای هم‌اشتراکی در حوزهٔ کلیسای پروتستان راینلند و یکی از قدیمی‌ترین کلیساها در آلمان است که توسط کاتولیک‌ها و پروتستان‌ها به صورت مشترک مورد استفاده قرار می‌گیرد[۱].
ویژگی‌های ساختمانی و معماری
در سده‌های ۱۳ تا ۱۵ میلادی، مقرر شده بود که بنای رومانسکِ کلیسای جامع وتسلار با یک بنای جانشین به سبک گوتیک جایگزین و توسعه یابد؛ روندی که در آن دوران معمولاً با ساخت بنای جدید در اطراف بنای قدیمیِ هنوز تخریب‌نشده صورت می‌گرفت. ویژگی منحصربه‌فرد کلیسای جامع وتسلار در این است که ساخت‌وساز در این مرحلهٔ انتقالی نیمه‌کاره رها شد و بخش‌های مختلف و درهم‌تنیدهٔ مراحل ساختمانی پیشین تا حدودی دست‌نخورده باقی ماندند[۲].
تاریخچه
نخستین کلیسا و پایه‌گذاری صومعه
در زمان نامشخصی، مردم در بلندی‌های جنوب رودخانهٔ لان سکونت گزیدند. فرض بر این است که در حدود سال ۸۰۰ م یک حیاط بارودار و مستحکم نیز در آنجا وجود داشته است که توسط خاندان روپرتینر (Rupertiner) یا کونرادینر (Konradiner) به عنوان دژ جاده‌ای فرانک‌ها ساخته شده بود. احتمالاً از اواسط قرن نهم میلادی یک کلیسای محلی در این مکان وجود داشته است، زیرا وتسلار بر اساس قانون جدید دکانات تریر، به مقر یک قلمرو مذهبی تبدیل شده بود.
در ۶ اکتبر ۸۹۷ م، گبهارد، کنت منطقهٔ وترائو و دوک بعدی لوتارینگیا (از سال ۹۰۴ م)، یک کلیسا به نام سالواتور (عیسی منجی) را توسط رودولف، اسقف کونرادینیِ وورتسبورگ تقدیس کرد[۳]. این کلیسا به عنوان یک بازیلیکا، شبیه به بازیلیکای اینهارد در نزدیکی میشل‌اشتات بنا شده بود. این سازه دارای پلانی سه شبستانی همراه با کلیساهای کوچک جانبی بود و هر یک از شبستان‌ها به یک آپسید (محراب نیم‌دایره‌ای) ختم می‌شدند. علاوه بر این، این بنا وقف شهدای اولیهٔ مسیحیت، مارسلینوس و پتروس شده بود؛ هرچند مشخص نیست که این وقف پیش از تقدیس به نام سالواتور بوده یا پس از آن صورت گرفته است[۴].
در آغاز قرن دهم میلادی، صومعهٔ مریم مقدس به عنوان یک صومعهٔ همکار پایه‌گذاری شد؛ فرآیندی که دهه‌ها به طول انجامید. در سال ۱۳۸۹ م در دفتر سوگنامهٔ صومعه، از دوک‌های کونرادینی یعنی اودو و هرمان به عنوان بنیان‌گذاران این مکان یاد شده است. اودو احتمالاً از نوادگان مستقیم گبهارد و به احتمال زیاد پسرش، اودوی اول وترائو بوده و هرمان سوم دومین بنیان‌گذار آن به‌شمار می‌رفت. بنای کلیسا بارها بازسازی و بزرگ‌تر شد؛ نخستین بازسازی احتمالاً در حدود سال ۱۰۰۰ م و دومین بازسازی در دوران امپراتور فریدریش بارباروسا رخ داده است[۵][۶].
نگارخانه
.jpg)
سقف کلیسا از داخل.jpg)
یکی از ورودی‌ها
ورودی برج
نمای داخلی
منبر کلیسا
_WLMMH_24629_by_Stepro_IMG_1555.JPG)
ضلع شمالی
صندلی یا نیمکت_WLMMH_24629_by_Stepro_IMG_1570.JPG)
سنگ تعمید
قسمت گروه سرایندگان_WLMMH_24629_by_Stepro_IMG_1589.JPG)
_WLMMH_24629_by_Stepro_IMG_1575.JPG)
یادداشت‌ها und کتاب‌شناسی
- ↑ Romanesque and Gothic architecture
منابع
- ↑ "Wetzlar: von der Siedlung zum kulturellen und wirtschaftlichen Oberzentrum". www.wetzlar.de (in German). Retrieved 2026-09-18.
- ↑ Eduard Sebald: Die Baugeschichte der Stiftskirche St. Marien in Wetzlar, S. 17–18.
- ↑ «Gebhard-2-der Jüngere Graf in der Wetterau + 910». www.manfred-hiebl.de. دریافت‌شده در ۲۰۲۶-۰۹-۱۸.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Eduard Sebald: Der Dom zu Wetzlar, S. 8.
- ↑ Eduard Sebald: Der Dom zu Wetzlar, S. 10–11.
- ↑ Eduard Sebald: Die Baugeschichte der Stiftskirche St. Marien in Wetzlar, S. 30.