کوارتتهای زهی پایانی (بتهوون)
کوارتتهای زهیِ پایانی کوارتتهای زهیِ پایانیِ لودویگ فان بتهوون (۱۷۷۰–۱۸۲۷) به شش اثر در این فرم گفته میشود که آهنگساز آنها را در اواخر زندگیاش، یعنی در سالهای ۱۸۲۵ و ۱۸۲۶، تصنیف کرده است. این کوارتتهای زهی عبارتند از:
- اُپوس ۱۲۷: شماره ۱۲ در می بِمُل ماژور (۱۸۲۵)
- اپوس ۱۳۰: شماره ۱۳ در سی بِمُل ماژور (۱۸۲۵)
- اپوس ۱۳۱: شماره ۱۴ در دو دیِز مینور (۱۸۲۶)
- اپوس ۱۳۲: شماره ۱۵ در لا مینور (۱۸۲۵)
- اپوس ۱۳۳: فوگِ بزرگ در سی بِمُل ماژور (۱۸۲۶؛ در اصل موومان پایانی (فینالهٔ) کوارتت زهیِ شماره ۱۳، اپوس ۱۳۰ است. همچنین، خودِ بتهوون، نسخهٔ ویژهٔ پیانو چهاردست آن را با عنوان اپوس ۱۳۴ ساخته است)
- اپوس ۱۳۵: شماره ۱۶ در فا ماژور (۱۸۲۶)
این شش اثر آخرین کوارتتهای کاملِ بتهوون هستند. هرچند که موسیقیدانان و مخاطبانِ روزگارِ بتهوون آنها را چندان به رسمیت نمیشناختند، اکنون نهتنها پذیرفته و مقبولاند، بلکه از بزرگترین و فاخرترین آثار موسیقی بهشمار میروند و بسیاری از آهنگسازان از این آثار الهام گرفتهاند.
جستارهای وابسته
منابع
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Late string quartets (Beethoven)». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۱ دسامبر ۲۰۱۸.