کوبایاشی تاکیجی

کوبایاشی تاکیجی
نام اصلی	کوبایاشی تاکیجی
زاده	۱۳ اکتبر ۱۹۰۳ اوداته، آکیتا، ژاپن
درگذشته	۲۰ فوریهٔ ۱۹۳۳ (۲۹ سال) توکیو، ژاپن (بر اثر شکنجه)
آرامگاه	قبرستان اوکوساوا، اوتارو، هوکایدو
پیشه	نویسنده
ملیت	ژاپنی
تحصیلات	آکادمی اقتصاد اوتارو
جنبش ادبی	ادبیات پرولتریایی
سال‌های فعالیت	۱۹۲۱-۱۹۳۳
کار(های) برجسته	کشتی کنسرو خرچنگ

کوبایاشی تاکیجی (به ژاپنی: 小林 多喜二، Kobayashi Takiji) نویسندۀ برجستۀ ادبیات پرولتریایی ژاپن، کمونیست ، سوسیالیست و فعال سیاسی بود. او دبیر کل اتحادیۀ نویسندگان پرولتریای ژاپن و عضو حزب کمونیست ژاپن بود. او در ۱۳ اکتبر ۱۹۰۳(سال ۳۶ دوره میجی) متولد شد. در ۴ سالگی همراه خانواده‌اش به استان هوکایدو، شهر اوتارو مهاجرت کرد و در آکادمی اقتصاد اوتارو^{[پ ۱]}(اکنون دانشگاه اقتصاد اوتارو) تحصیل نمود. پس از اشتغال در یک بانک در اوتارو، از طریق آثار نویسندگانی مانند هایاما یوشیکی^{[پ ۲]} و ماکسیم گورکی، به عنوان نویسندۀ پرولتاریایی شناخته و کم کم وارد جنبش کارگری اوتارو شد. در سال ۱۹۲۸، داستان «۱۵ مارس ۱۹۲۸» را که از دستگیری دسته‌جمعی حزب کمونیست در اوتارو الهام گرفته بود، در نشریۀ ادبیات پرولتاریایی «سنکی^{[پ ۳]}» منتشر کرد. سال بعد نیز با انتشار «کشتی کنسرو خرچنگ» مورد تحسین قرار گرفت. همچنین به علت انتشار «صاحبخانۀ غایب» در سال ۱۹۲۹، که مبارزۀ میان دهقانان مستأجر در یک مزرعۀ بزرگ و کارگران اوتارو را به تصویر می‌کشید، از بانک اخراج شد. پس از آن بارها زندانی و به قید وثیقه آزاد شد. سرانجام، در سال ۱۹۳۱ به طور رسمی به حزب کمونیست غیرقانونی آن زمان پیوست. او در سال ۱۹۳۳ توسط پلیس امنیتی^{[پ ۴]} دستگیر و بر اثر شکنجه در ۲۹ سالگی به قتل رسید.

• او در زمان انتخابات عمومی در سال ۱۹۲۸، به کمپین انتخابات یاماموتو کنزو^{[پ ۹]} که از منطقۀ اول هوکایدو کاندید شده بود پیوست و برای انجام سخنرانی در حمایت از وی به روستایی در دامنۀ کوه یوتئی رفت. این تجربۀ او بعدها در یکی از آثارش به نام «سفر به کوچان شرقی^{[پ ۱۰]} »گنجانده شد.
• در پاییز ۱۹۲۸ او «۱۵ مارس ۱۹۲۸» را در نشریۀ «سنکی» منتشر کرد که براساس حادثه ۱۵ مارس بود که در آن ۴۸۴ نفر از اعضای حزب در دوران وزارت سوزوکی کیسابورو^{[پ ۱۱]} تحت پیگرد قضایی قرار گرفتند. گفته می‌شود که به تصویر کشیدن شکنجه توسط پلیس امنیتی در این اثر، پلیس را خشمگین کرده و بعدها به شکنجه و مرگ او توسط این نهاد انجامید؛ هرچند نظام شکنجه در ژاپن به طور رسمی با «لغو قوانین مربوط به شکنجه^{[پ ۱۲]}» در سال ۱۸۷۹(سال ۱۲ دوره میجی) به طور کامل برچیده شده بود.^[۶] همچنین، در ۱۰ آوریل همان سال، وزارت دادگستری و وزارت کشور براساس «قانون حفظ امنیت پلیس»^{[پ ۱۳]}، دستور انحلال حزب کمونیست ژاپن و سازمان‌های وابسته به آن، از جمله حزب کارگر-کشاورز^{[پ ۱۴]}، هیوگی کای و اتحادیۀ جوانان پرولتاریا^{[پ ۱۵]} را صادر کردند.^[۷]
• تاکیجی در سال ۱۹۲۹، در حالی که همچنان در بانک مشغول به کار بود، با نام مستعار گوری‌کی^{[پ ۱۶]} به عنوان روزنامه‌نگار و مسئول بخش ادبی روزنامۀ «زندگی دریانوردان^{[پ ۱۷]}» فعالیت خود را آغاز کرد. در شمارۀ نخست این روزنامه که در ۵ ژانویۀ ۱۹۲۹ منتشر شد، مقاله‌ای با عنوان «ملوانان باید چه بخوانند؟^{[پ ۱۸]}» منتشر کرد؛ در شمارۀ دوم «معرفی اثر مردمانی که کنار دریا زندگی می‌کنند نوشتهٔ هایاما یوشیکی^{[پ ۱۹]}» و در شمارهٔ سوم نیز اثر «اگر نزدیک شوی، می‌بُرم!^{[پ ۲۰]}» را به چاپ رساند. انتشار روزنامه پس از همین سه شماره متوقف شد.^[۸]
• او در ماه مه ۱۹۲۹، اثر «کشتی کنسرو خرچنگ» را در نشریۀ «سنکی» به چاپ رساند که علیرغم سانسور و بنابراین ناقص شدن اثر، بلافاصله به عنوان یکی از چهره‌های برجستۀ ادبیات پرولتاریایی مورد استقبال قرار گرفت.^[۹] در ژوئیۀ همان سال نیز نمایشنامه‌ای با عنوان «شمالِ مدار ۵۰ درجه^{[پ ۲۱]} » توسط گروه تئاتر شین‌تسوکیجی^{[پ ۲۲]} به رهبری هیجی‌کاتا یوشی^{[پ ۲۳]} در تئاتر امپراتوری^{[پ ۲۴]} روی صحنه رفت. در همان زمان، پلیس امنیتی او را تحت نظر گرفتند.
• انتشار آثاری چون «کشتی کنسرو خرچنگ»، «۱۵ مارس ۱۹۲۸» و «صاحبخانۀ غایب» (که در سال ۱۹۲۹ در ماهنامۀ چوئو کورون چاپ شد) سرانجام موجب اخراج او از بانک کشاورزی در ۱۶ نوامبر ۱۹۲۹ شد. ^[۱۰]
• در اکتبر ۱۹۳۱ به حزب کمونیست ژاپن (که در آن زمان غیرقانونی بود) پیوست و در اوایل نوامبر به دیدار شیگا نائویا در نارا رفت.
• در بهار ۱۹۳۲، با تشدید سرکوب «اندیشه‌های خطرناک» فعالیت‌های مخفیانهٔ خود را آغاز کرد. در اواخر اوت همان سال، بر پایهٔ تجربه‌های شخصی‌اش از زندگی مخفی، اثر «زندگی حزبی» را به نگارش درآورد.

تاکیجی در بهار سال ۱۹۳۰ به توکیو نقل مکان کرد و دبیر کل اتحادیه نویسندگان پرولتاریای ژاپن شد. در اواسط ماه مه ۱۹۳۰، به منظور مقابله با ممنوعیت چاپ نشریۀ سنکی، همراه با اگوچی کان^{[پ ۲۵]}، کیشی یاماجی^{[پ ۲۶]} و کاتائوکا تِپِّی^{[پ ۲۷]}، در شهرهای کیوتو، اوساکا، یامادا و ماتسوساکا به سخنرانی پرداخت. در روز ۲۳ مه، در اوساکا به اتهام کمک مالی به حزب کمونیست ژاپن دستگیر شد؛ اما در ۷ ژوئن به طور موقت آزاد گردید.^[۱] با این‌حال، پس از بازگشت به توکیو در ۲۴ ژوئن، دوباره در خانۀ نویسنده‌ای به نام تاتنو نوبویوکی^{[پ ۲۸]} دستگیر شد و در ماه ژوئیه به علت انتشار «کشتی کنسرو خرچنگ» به اهانت به ذات اقدس ملوکانه متهم شد. در ماه اوت براساس قوانین حفظ امنیت عمومی متهم و در زندان تویوتاما^{[پ ۲۹]} زندانی شد. در ۲۲ ژانویه ۱۹۳۱ به قید وثیقه از زندان آزاد شد و پس از آن مدتی را در چشمهٔ آب‌گرم ناناساوا^{[پ ۳۰]} در استان کاناگاوا به انزوا گذراند. در ۶ سپتامبر ۱۹۳۱، در شهر ایسه‌ساکی از بخش ساوا در استان گونما، قرار بود یک نشست ادبی برگزار شود که «اتحادیه سراسری هنرهای پرولتاریای ژاپن^{[پ ۳۱]}» برای آن سخنران اعزام کرده بود. کوبایاشی تاکیجی، مورایاما تومویوشی^{[پ ۳۲]} و ناکانو شیگه‌هارو^{[پ ۳۳]} از جمله سخنرانان این برنامه بودند، اما نیروهای حکومتی پیش از برگزاری جلسه، آنان را دستگیر کردند. در پی این اقدام، مردم ایسه‌ساکی ساختمان ادارهٔ پلیس شهر را محاصره کردند و با اعتراض، اشغال و درگیری، سرانجام پلیس را وادار به مذاکره نمودند. نتیجهٔ این مذاکرات آزادی همهٔ بازداشت‌شدگان بود و حتی یک نفر هم از میان معترضان دستگیر نشد. این رویداد به‌عنوان حادثه‌ای بی‌سابقه و تقریباً غیرقابل تصور در دوران اجرای قوانین حفظ امنیت عمومی، توجه بسیاری را به خود جلب کرد.

در ۲۰ فوریه ۱۹۳۳، تاکیجی به ملاقات یکی از اعضای حزب رفت؛ بی‌خبر از آنکه عضو یاد شده مأمور نفوذی پلیس امنیتی است.^[۱۱] در همان روز، اگوچی کان (که روایت ماجرا را از ایمامورا شنیده بود) دربارهٔ بازجویی‌ای که در ساختمان ادارهٔ پلیس تسوکیجی (واقع در منطقهٔ مرکزی توکیو) انجام شد، مقاله‌ای با عنوان «مرگ نویسنده کوبایاشی تاکیجی» منتشر کرد. بر اساس این روایت، به دستور ناکاگاوا شیگه‌او، رئیس بخش پلیس ویژهٔ ادارهٔ پلیس کلان‌شهری (در آن زمان با درجهٔ بازرس؛ که بعدها به شهردار منطقهٔ تاکی‌نوگاوا و عضو هیئت‌مدیرهٔ شرکت توئی تبدیل شد)، تاکیجی را در سرمای زمستان کاملاً برهنه کردند و ابتدا دو مأمور به نام‌های سودا و یاماگوچی با باتوم‌های ضخیم به او حمله کرده و شروع به ضرب‌وشتم کردند. پس از آن، او را از ادارهٔ پلیس به بیمارستان مائدا در پشت ساختمان پلیس تسوکیجی منتقل کردند و در ساعت ۱۹:۴۵ همان روز، مرگ تاکیجی تأیید و ثبت شد.^[۱۲]