کورانه به استناد اسناد قدیمی حسین آباد نام داشت. در زمان جنگ جهانی دوم و اقامت روسها در نزدیکی این روستا، نام گورانه به زبان افتاد. گورانه نام رود و منطقه ای در شوروی سابق بود که روسها به دلیل شباهت زیاد به حسین آباد، از نام گورانه استفاده می کردند. به تدریج گورانه به کورانه تغییر یافت.
قدیمی ترین جای کورانه قنات آن است که حدود ۱۳۰۰ سال قدمت دارد.
گبران قلعه نیز مکانی تاریخی در شمال شرق روستاست ولی پیشینه ی آن مشخص نیست.
اقوام
اقوام گوناگون در کورانه سکونت دارند. حدود ۶۰ درصد کورانه بومی هستند و به زبان ترکی سخن میگویند. ۴۰ درصد غیربومی نیز از الموت، قزوین و روستاهای اطراف به آن مهاجرت کرده اند، تعدادی نیز از چند استان دیگر به کورانه آمده اند.
وضعیت اقتصادی
بطور کلی مشاغل تجاری، کشاورزی و صنعتی در کورانه شاخص هستند. حدود ۱۰۰ واحد تجاری، ۳۰ واحد صنعتی و بیش از ۴۰۰ هکتار زمین و باغ کشاورزی در کورانه وجود دارد.
وضعیت طبیعی
کورانه ارتفاعی بین ۱۳۴۰ تا ۱۳۶۰ متر از سطح دریا دارد. وضعیت آن بین دشتی تا نیمه کوهپایه ای متغیر است. اطراف کورانه باغ و ویلا و شهرک های ویلایی فراوانی وجود دارد. محصولات کشاورزی مهم عبارتند از: گندم، ذرت، گیلاس، گردو، بادام، انگور، سیب و آلبالو. منابع آبی شامل یک رود فصلی، یک قنات و کانال آبرسانی میشود.
مشکلات معیشتی
کورانه با وجود موقعیت ممتاز زندگی دارای چند مشکل است که عبارتند از:
۱ـ گرانی بی رویه مسکن در تمام سطح روستا
۲ـ کمبود آب برای کشاورزی
۳ـ برخی حرکات و صداهای آزاردهنده ی رهگذران به ویژه در شبها و تعطیلات
۴ـ اوقافی بودن بیشتر اراضی کورانه
مسکن ملی کورانه
مسکن ملی کورانه در بخش شرقی آن و نزدیک به باغستان سنتی در حال پیگیری و شروع ساخت می باشد.
جمعیت
این روستا در دهستان اقبال شرقی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایراندر سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۲۰۳۶ نفر (۶۳۰ خانوار) بودهاست. رشد جمعیت آن طی ۱۰ سال برابر پنجاه درصد بوده، که میانگین سالانه ۵ درصد می باشد
