کونیگزپلاتس

میدان کونیگزپلاتس (به آلمانی: Königsplatz) میدانی در محله ماکْسْفٌرشتات شهر مونیخ است که بخشی از مجموعه خیابان برینرْشْتراسه، اولین خیابان مجلل این شهر محسوب می‌شود. این میدان به سبک کلاسیسیسم، مرکز زندگی فرهنگی است و به عنوان یکی از آثار اصلی «آتن ایزارِ» لودوویسیانی شناخته می‌شود.

آغاز کار توسط کارل فون فیشر

Richard Wagner München Königlicher Platz

تاریخچه میدان کونیگزپلاتس به شدت با تاریخچه خیابان برینرشتراسه گره خورده است. کارل فون فیشر که به دستور ولیعهد وقت و پادشاه بعدی لودویگ یکم و به همراه فریدریش لودویگ اِسکِل، مسیر سابق فورستن وِگ را از کاخ مونیخ تا کاخ نیمفنبورگ به خیابان مجلل و اصلی برینِرشتراسه گسترش داد، سعی کرد طرح شبکه‌ای خشک ماکسْفٌرشتات را با ایجاد میدان‌هایی در مکان‌هایی که خیابان‌های متقاطع به سمت مسیر شاهزاده‌نشین می‌آمدند، بشکند.

کارل فون فیشر میدان کونیگزپلاتس را بر اساس الگوی آکروپولیس در آتن طراحی کرد. می‌بایست خشکی کلاسیک در میان فضای سبز زنده جای گیرد تا با ایده‌های شهرسازی لودویگ یکم. هماهنگ باشد، که می‌خواست زندگی فرهنگی، آرمان‌های شهروندی، مسیحیت کاتولیک، اداره سلطنتی و ارتش را همگی با هم در بستری از فضای سبز ببیند. از این نظر، میدان کونیگزپلاتس بخشی از یک مجموعه است که با صومعه سنت بونیفاس آغاز می‌شود و از طریق میدان کونیگزپلاتس به موزه‌های پیناکوتک‌ می‌رسد، جایی که هنگ پیاده‌نظام شخصی او در سربازخانه ترک‌ها به یک واحد تبدیل شد.

برای ایجاد میدانی که با معبدها احاطه شده باشد، کارل فون فیشر خیابان برینرشتراسه را گسترش داد. در این طرح، هیچ تقاطع

Luftbild des Königsplatzes in München (Ansicht von Südosten)

خیابانی اساس ایجاد میدان نبود؛ فیشرخیابان‌های متقاطع را به لبه‌های میدان منتقل کرد که در نتیجه میدان را محدود کرده و به فضا استقلال بخشیدند. طرح فیشر در دو طرف طولی، دو بنای معبدی به طول حدود ۲۰۰ متر را دقیقاً در کنار لبه‌های مسکونی میدان پیش‌بینی کرده بود. تقارن خشک این طرح می‌بایست با چمن‌زارها و درختان شکسته می‌شد. اما این مفهوم تنها به صورت جزئی محقق شد.

تکمیل توسط لئو فون کلنزه

بخشی از میدان کونیگزپلاتس.

پس از آنکه لئو فون کلنتسه مأموریت اجرای میدان کونیگزپلاتس را دریافت کرد، مفهوم بنیادین کارل فون فیشر را حفظ نمود. گلیپتوتک او با ساختمان مجموعه‌های باستانی دولتی که گئورگ فریدریش زیبلاند طراحی کرده بود، در ارتباط است. در تقاطع خیابان برینرشتراسه با خیابان سابق آرکیس‌شتراسه، کارل فون فیشر قبلاً ساختمان‌های مسکونی کوچکی ساخته بود که از نظر معماری با ساختار کاخ محور خیابان برینرشتراسه و با ساختمان‌های مستقل در پلان مربعی شکل مطابقت داشت و پایان شرقی میدان کونیگزپلاتس را محقق ساخته بود.

به عنوان پایان‌بندی، پروپیلئن در غرب توسط لئو فون کلنزه ساخته شدند، که در موضوع از پروپیلون، دروازه آکروپولیس آتن پیروی می‌کنند. این بنا یادبود مبارزه‌های آزادی‌خواهی یونان می‌باشد. کلنتسه در پروپیلئن مونیخ نیز در چارچوب کلاسیسیسم، یک قانون‌مندی فرم مختص به خود را محقق کرده که تأثیرات مصری نیز دارد. نقوش سنتوری به موضوع مبارزه استقلال یونان (۱۸۲۹–۱۸۲۱) می‌پردازد و در داخل ساختمان، لوح‌هایی حاوی نام مبارزان استقلال یونان نصب شده‌اند. پروپیلئن از خیابان برینرشتراسه ویژگی پیوسته‌اش را می‌گیرد، مشابه میدان کارولینن‌پلاتس. از آنجایی که در زمان اجرا، محیط اطراف هنوز زمینی آزاد بود، پروپیلئن همزمان عملکرد (نمادین) یک دروازه شهر را بر عهده گرفت. بدین ترتیب، میدان کونیگزپلاتس به نمادی از آرامش شهرسازی تبدیل شد. برای تأثیرگذاری بناها و هماهنگی آن‌ها، شیب‌های جانبی میدان از اهمیت اساسی برخوردارند. این میدان از خیابان مرکزی به سمت ساختمان‌های جانبی به آرامی بالا می‌رود. همین شیب کم برای ایجاد حس مجموعه‌های معبدی باستانی که همواره بر بلندی‌ها و تپه‌ها ساخته می‌شدند، کافی است. میدان کونیگزپلاتس نباید هدف عملی خاصی را برآورده می‌کرد یا به نمایش قدرت می‌پرداخت، بلکه تنها می‌بایست با عصر باستان و زیبایی‌شناسی و آرمان‌هایش، همان‌طور که لودویگ یکم درک می‌کرد، سازگاری می‌داشت.