کیت بروسو

کیت بروسو
Middle-aged white woman, wearing glasses and a uniform-style jacket and hat, with hands folded in front of her body
عکس کیت بروسو در یک نشریه 1920
زادهٔ۲۴ آوریل ۱۸۶۲
ایپسیلانتی، میشیگان
درگذشت۸ ژوئیه ۱۹۳۸
کالیفرنیا
پیشه(ها)استاد دانشگاه، کارگر جنگی

کیت بروسو (۲۴ آوریل ۱۸۶۲ – ۸ ژوئیه ۱۹۳۸) استاد دانشگاه و پژوهشگر آمریکایی در زمینه بهداشت روان بود و ریاست گروه روان‌شناسی کالج میلز را بر عهده داشت.

اوایل زندگی

کیت بروسو در ۲۴ آوریل ۱۸۶۲ در ایپسیلانتی (میشیگان) به دنیا آمد. او دختر قاضی ژولیوس بروسو (۱۸۳۴–۱۹۰۳) بود که در نیویورک از والدینی فرانسوی-کانادایی متولد شده بود، و کارولین یاکلی (۱۸۳۴–۱۹۰۱) که تبار انگلیسی و آلمانی داشت.[۱] بروسو بزرگ‌ترین فرزند از میان چهار خواهر و برادر بود.[۲]

بروسو تحصیلات خود را در دبیرستان لس‌آنجلس و مدرسه نرمال ایالتی لس‌آنجلس، که بعدها به دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس تبدیل شد، گذراند.[۱] او در ژوئن ۱۸۸۴ به‌عنوان شاگرد اول کلاس فارغ‌التحصیل شد و نخستین دانش‌آموخته ممتاز مدرسه نرمال ایالتی لس‌آنجلس بود.[۳]

او سپس در دانشگاه مینه‌سوتا، دانشگاه کالیفرنیا و دانشکده حقوق دانشگاه شیکاگو تحصیل کرد و مدتی نیز در آلمان و پاریس به تحصیل پرداخت.[۳] در پاریس، او تنها زن در میان ۶۰ دانشجوی کلاس خود بود.[۴] بروسو در سال ۱۹۰۴ از سوربن در پاریس، با درجه دکتری (Ph.D.) و با افتخارات عالی فارغ‌التحصیل شد.[۱]

شغل

عمارت بروسو، بررسی ساختمان‌های تاریخی آمریکا، ۱۹۶۰

بروسو در حدود سال ۱۸۸۲ فعالیت خود را در حرفه تدریس آغاز کرد و در خانه خانوادگی‌شان به تدریس خصوصی زبان فرانسوی پرداخت.[۵] این خانه که با نام عمارت بروسو شناخته می‌شد، حدود سال ۱۸۷۸ توسط پدرش در شماره ۲۳۸ خیابان ساوث بانکر هیل در لس‌آنجلس ساخته شده بود.[۶]

این خانه در فیلم تله پول (محصول مترو گلدوین مایر، ۱۹۶۶) به نمایش درآمد و همچنین برای مدت کوتاهی در فیلم ایستگاه اتوبوس (۱۹۵۶) دیده شد؛ در فیلم دوم، خانه در آن سوی خیابان از پانسیون محل اقامت مریلین مونرو قرار داشت. این ساختمان اندکی پس از فیلم‌برداری تله پول در آنجا تخریب شد.[۷][۸]

در سال ۱۸۹۱، بروسو در مدرسه دولتی لس‌آنجلس به تدریس زبان فرانسه پرداخت و همچنین ادبیات فرانسه را برای لس‌آنجلس تایمز ترجمه کرد.[۹] از سال ۱۸۹۷ تا ۱۹۰۳، بروسو عضو هیئت علمی مدرسهٔ دولتی لس‌آنجلس بود و ریاضیات و روان‌شناسی تدریس می‌کرد. از سال ۱۹۰۷ تا ۱۹۲۸ او استاد روان‌شناسی و در نهایت رئیس دپارتمان روان‌شناسی کالج میلز، اوکلند بود.[۱]

بروسو در سال‌های ۱۹۱۴ و ۱۹۱۵ یک بررسی روان‌شناختی دربارهٔ ساکنان مرکز ایالتی سونوما برای افراد کم‌توان ذهنی انجام داد که بعدها به مرکز رشد و توان‌بخشی سونوما تغییر نام یافت. او در این پژوهش، آزمون‌هایی را بر روی حدود ۱۴۰۰ کودک دارای معلولیت انجام داد.[۱] بروسو همچنین مدیر خدمات روان‌شناختی در مؤسسه روابط خانوادگی در لس‌آنجلس بود.[۱۰] او در سال ۱۹۳۷ مقاله‌ای با عنوان «خدمات روان‌شناختی در مؤسسه روابط خانوادگی لس‌آنجلس» منتشر کرد.[۱۰]

بروسو از سال ۱۹۱۷ تا ۱۹۱۹ در جنگ جهانی اول در ارتش فرانسه به عنوان «مدیر خانه سربازان» خدمت کرد و در جبهه لورن مستقر بود؛ او با ارتش اشغالگر فرانسه در آلمان و مناطق ویران شده شمال فرانسه بود.[۱]

در پایان جنگ، بروسو به توان‌بخشی سربازانی که دچار آسیب‌های روانی شده بودند کمک کرد و به‌عنوان دستیار جراح، دکتر ای. تولوز، در معاینه کارکنان راه‌آهن شهری فعالیت کرد.[۱][۱۱]

در سال ۱۹۲۰، دولت فرانسه مدال یادبود جنگ بزرگ را به بروسو اعطا کرد.[۱]

بروسو نویسندهٔ کتاب «آموزش سیاه‌پوستان در ایالات متحده» (۱۹۰۴) و کتاب «مغول‌گرایی: مطالعه‌ای دربارهٔ ویژگی‌های جسمی و ذهنی کودن‌های مغولی» (۱۹۲۸) بود.[۱] او در کتاب «مغول‌گرایی» استدلال می‌کند که پیشینهٔ آنچه در آن زمان «کودنی مغولی» نامیده می‌شد، را می‌توان در «کرتن پودری» توصیف‌شده توسط ادوارد سگن در کتاب «کودنی و درمان آن به روش فیزیولوژیک» (۱۸۶۶) یافت.

اصطلاح «مغول‌گرایی» بعدها، در سال ۱۹۶۱، پس از آنکه کلمنس ارنست بندا دادخواستی را در مجلهٔ لنست امضا کرد، با اصطلاح نشانگان داون جایگزین شد.[۱۲]

بروسو خزانه‌دار و مدیر انجمن بهداشت روان کالیفرنیای جنوبی بود.[۱۳]

بروسو عضو انجمن آمریکایی پیشرفت علم، انجمن آمریکایی اساتید دانشگاه، انجمن آمریکایی زنان دانشگاهی، لیگ خدمات زنان در خارج از کشور، انجمن روان‌شناسی بهداشت پاریس، انجمن روان‌شناسی آمریکا، آکادمی جرم‌شناسی کالیفرنیای جنوبی، مدرسه انسان‌شناسی پاریس بود.[۱]

زندگی شخصی

کیت بروسو در سال ۱۸۷۷ همراه با خانواده‌اش به کالیفرنیا نقل مکان کرد و در خیابان کول، پلاک ۲۶۱۷، در اوکلند (کالیفرنیا) زندگی می‌کرد.[۱] او در زمان مرگش همراه خواهرش، میبل، در خیابان نورث بیچ‌وود درایو، پلاک ۵۱۳، در لس آنجلس زندگی می‌کرد.[۱۱]

در طول جنگ جهانی اول، بروسو از ادیت وارتون در پروژه‌های امدادرسانی او در دوران جنگ حمایت کرد. در نامه‌ای که وارتون در ۷ اوت ۱۹۱۹ برای بروسو فرستاد، از او بابت ارسال ۱۰۰ فرانک از کالج میلز تشکر کرد. وارتون در این نامه نوشت که «همه کودکان فلاندر ماه گذشته به بلژیک بازگشتند».[۱۴]

بروسو در سال ۱۹۲۸ بازنشسته شد و در ۸ ژوئیه ۱۹۳۸ درگذشت. پیکر او در گورستان اورگرین در لس آنجلس به خاک سپرده شد.[۱۱]

منابع

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Binheim, Max; Elvin, Charles A (1928). Women of the West; a series of biographical sketches of living eminent women in the eleven western states of the United States of America. p. 28. Retrieved August 28, 2017.مالکیت عمومی This article incorporates text from this source, which is in the public domain.
  2. ↑ "21 June 1908". Los Angeles Herald. 35 (263). Retrieved August 16, 2017.
  3. 1 2 The Los Angeles State Normal School: a quarter centennial history, 1882-1907. State Normal School, Los Angeles (Calif.). 1908. p. 29. Retrieved September 4, 2017.
  4. ↑ "24 Jul 1895, Wed". The Los Angeles Times: 8. 1895. Retrieved September 4, 2017.
  5. ↑ "28 Dec 1891, Mon". The Los Angeles Times: 2. 1891. Retrieved September 4, 2017.
  6. ↑ "Image / Brousseau Mansion, Bunker Hill". Calisphere University of California. Retrieved September 4, 2017.
  7. ↑ Dawson, Jim (2012). Los Angeles's Bunker Hill: Pulp Fiction's Mean Streets and Film Noir's Ground Zero!. Arcadia Publishing. p. 140. ISBN 978-1-61423-578-1.
  8. ↑ "Image / Brousseau Mansion, Bunker Hill". Retrieved September 4, 2017.
  9. ↑ "24 Sep 1898, Sat". The Los Angeles Times: 10. 1898. Retrieved September 4, 2017.
  10. 1 2 "Psychological service at the Los Angeles Institute of Family Relations". Retrieved August 28, 2017.
  11. 1 2 3 "09 Jul 1938, Sat". The Los Angeles Times: 32. 1938. Retrieved September 4, 2017.
  12. ↑ Wright, David. "Downs The History of a Disability" (PDF). Oxford University Press. p. 39. Archived from the original (PDF) on September 3, 2017. Retrieved September 3, 2017.
  13. ↑ "15 Feb 1933, Wed". The Los Angeles Times: 19. 1933. Retrieved September 4, 2017.
  14. ↑ Price, A. (2016). The End of the Age of Innocence: Edith Wharton and the First World War. Springer. p. 221. ISBN 978-1-137-05183-7. Retrieved August 16, 2017.