کیکو فوجیموری

کیکو فوجیموری
فوجیموری در سال ۲۰۲۶
رئیس‌جمهور پرو
آغاز به کار
۲۸ ژوئیه ۲۰۲۶
معاون رئیس‌جمهور
  • معاون اول رئیس‌جمهور
    لوئیس گالارتا
  • معاون دوم رئیس‌جمهور
    میکی تورس
جانشینخوزه ماریا بالکازار
بانوی اول پرو
دوره مسئولیت
۲۳ اوت ۱۹۹۴ – ۲۲ نوامبر ۲۰۰۰
رئیس‌جمهورآلبرتو فوجیموری
پس ازسوسانا هیگوچی
پیش ازنیلدا جارا
عضو کنگره
دوره مسئولیت
۲۷ ژوئیه ۲۰۰۶ – ۲۶ ژوئیه ۲۰۱۱
حوزه انتخاباتیلیما
رئیس حزب نیروی مردمی
آغاز به کار
۲۲ ژوئیه ۲۰۰۹
دبیرکل
فهرست را ببینید
  • خایمه یوشی‌یاما
  • خواکین رامیرس
  • خوسه کلیمپر
  • لوس سالگادو
  • لوئیس گالارتا
پس ازاین سمت ایجاد شد
اطلاعات شخصی
زاده
کیکو سوفیا فوجیموری هیگوچی

۲۵ مهٔ ۱۹۷۵ ‏(۵۱ سال)
لیما، پرو
حزب سیاسینیروی مردمی (۲۰۱۰–اکنون)
همسر(ان)مارک بیانِیا (ا. ۲۰۰۴–۲۰۲۲)
فرزندان۲
مادرسوسانا هیگوچی
پدرآلبرتو فوجیموری
خویشاوندان
  • کنجی فوجیموری (برادر)
  • سانتیاگو فوجیموری (عمو)
تحصیلات
امضا

کیکو سوفیا فوجیموری هیگوچی (اسپانیایی: Keiko Sofía Fujimori Higuchi‎؛ زادهٔ ۲۵ مه ۱۹۷۵) سیاستمدار اهل پرو و رئیس‌جمهور منتخب پرو است. او بزرگ‌ترین فرزند آلبرتو فوجیموری، رئیس‌جمهور پیشین پرو و برجسته‌ترین چهرهٔ فوجیموریسم، جنبش سیاسی محافظه‌کار وابسته به پدرش، به‌شمار می‌رود. فوجیموری از سال ۲۰۱۰ رهبری حزب نیروی مردمی را بر عهده دارد. او از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۰ بانوی اول پرو و از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۱ نمایندهٔ لیما در کنگره پرو بود. پس از راه‌یابی به دور دوم و شکست در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۱۱، ۲۰۱۶ و ۲۰۲۱، سرانجام در چهارمین تلاش خود در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۶ به پیروزی رسید و قرار است در ۲۸ ژوئیه ۲۰۲۶ کار خود را به‌عنوان رئیس‌جمهور آغاز کند. او نخستین زنی است که با رأی مردم به ریاست‌جمهوری پرو انتخاب شده است.

فوجیموری در لیما و در خانوادهٔ آلبرتو فوجیموری و سوسانا هیگوچی به دنیا آمد. او در سال ۱۹۹۴ و ۱۹ سالگی، پس از آنکه پدرش در جریان جدایی از همسرش، سوسانا هیگوچی را از مقام بانوی اول کنار گذاشت، این مسئولیت را بر عهده گرفت و تا زمان فروپاشی دولت آلبرتو فوجیموری در سال ۲۰۰۰ در این سمت باقی ماند. او در رشتهٔ مدیریت بازرگانی در دانشگاه‌های استونی بروک و بوستون در ایالات متحده آمریکا تحصیل کرد و سپس تحصیلات خود را در دانشگاه کلمبیا ادامه داد. فوجیموری در سال ۲۰۰۶ وارد سیاست انتخاباتی شد و با کسب رکورد بیشترین آرای یک نامزد، به عضویت کنگره درآمد. در سال ۲۰۱۰ نیز رهبری حزبی را بر عهده گرفت که بعدها به نیروی مردمی تغییر نام داد.

فوجیموری در سه دورهٔ نخست نامزدی خود برای ریاست‌جمهوری، در رقابت‌هایی نزدیک و دوقطبی، به ترتیب از اولانتا هومالا در سال ۲۰۱۱، پدرو پابلو کوچینسکی در سال ۲۰۱۶ و پدرو کاستییو در سال ۲۰۲۱ شکست خورد. از سال ۲۰۱۸، در ارتباط با پروندهٔ فساد اودبرشت تحت پیگرد قضایی قرار گرفت و متهم شد که منابع مالی نامشروع را وارد کارزارهای انتخاباتی خود کرده است. او بیش از یک سال را در بازداشت موقت سپری کرد و در سال ۲۰۲۰ آزاد شد.

پس از شکست نزدیک در دور دوم انتخابات سال ۲۰۲۱، فوجیموری بدون ارائهٔ شواهد معتبر، ادعای وقوع تقلب انتخاباتی را مطرح کرد؛ ادعاهایی که از سوی ناظران بین‌المللی رد شد و برخی تحلیلگران آن را با تلاش‌های دونالد ترامپ برای ابطال نتایج انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۰ ایالات متحده مقایسه کردند. اندکی پیش از آغاز کارزار موفق انتخاباتی او در سال ۲۰۲۶، دومین پروندهٔ فسادش مختومه شد. او در این انتخابات روبرتو سانچز را شکست داد و به ریاست‌جمهوری رسید.

اوایل زندگی و تحصیلات

کیکو سوفیا فوجیموری هیگوچی در ۲۵ مه ۱۹۷۵ در منطقهٔ خسوس ماریا در شهر لیما به دنیا آمد.[۱][۲] او بزرگ‌ترین فرزند آلبرتو فوجیموری و سوسانا هیگوچی است و سه خواهر و برادر کوچک‌تر دارد که از جملهٔ آن‌ها کنجی فوجیموری است؛ کسی که بعدها به عضویت کنگره پرو درآمد.[۳][۴]

زندگی مشترک والدین او همواره با تنش و اختلاف همراه بود و کیکو اغلب میان آن‌ها میانجی‌گری می‌کرد. او و خواهر و برادرهایش در مدرسه کاتولیک کولخیو ساگرادوس کوراسونس رکولتا در لیما تحصیل کردند.[۴][۵] به گفتهٔ زندگی‌نامه‌نویسانش، کیکو در دوران نوجوانی خود احساس می‌کرد باید همواره رضایت پدرش را جلب کند[۶] و برای رفت‌وآمدهای شخصی نیز از وسایل نقلیهٔ ریاست‌جمهوری، از جمله هواپیمای اختصاصی رئیس‌جمهور که از بودجهٔ عمومی تأمین می‌شد، استفاده می‌کرد.[۷]

پدرش، آلبرتو فوجیموری، در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۹۹۰ پرو به ریاست‌جمهوری رسید و تا سال ۲۰۰۰ در این سمت باقی ماند. او پس از کودتای خودساختهٔ ۱۹۹۲ و انحلال کنگره، برنامهٔ طرح سبز را اجرا کرد؛ برنامه‌ای که شامل کنترل رسانه‌ها، اجرای عقیم‌سازی اجباری و استقرار یک اقتصاد نئولیبرال بود.[۸][۹][۱۰] کیکو فوجیموری گفته است که در زمان اجرای برنامهٔ عقیم‌سازی‌های اجباری از وقوع آن‌ها اطلاعی نداشته است.[۱۱]

در سال ۱۹۹۳ و پس از کودتای پدرش، فوجیموری تحصیلات متوسطهٔ خود را به پایان رساند و برای تحصیل در رشتهٔ مدیریت بازرگانی راهی ایالات متحده شد و در دانشگاه استونی بروک ثبت‌نام کرد.[۱۲] بعدها، بازرسان مدعی شدند که هزینهٔ تحصیل او و خواهر و برادرهایش، که در مجموع حدود ۹۱۸ هزار دلار آمریکا بود، توسط ولادیمیرو مونتسینوس، رئیس سازمان اطلاعات و دست راست پدرش، از محل بودجهٔ سازمان اطلاعات ملی پرداخت شده است. دبیر پیشین مونتسینوس نیز ادعا کرد که کیکو شخصاً بخشی از این پول را دریافت کرده بود. همچنین، روزنامهٔ لا پرنسا گزارش داد که یک بنیاد مستقر در پاناما هزینهٔ تحصیل او در دانشگاه بوستون را تأمین کرده است. فوجیموری در مهٔ ۱۹۹۷ از دانشگاه بوستون فارغ‌التحصیل شد.[۲]

کتاب‌شناسی

  • Caballero, Víctor (2019). Mototaxi: auge y caída de Fuerza Popular [Mototaxi: The Rise and Fall of Popular Force] (in Spanish) (Primera edición ed.). Lima, Perú: Ediciones B. ISBN 978-612-47587-7-5.
  • Caballero, Víctor (25 May 2026). Señora K. La ofensiva final: El último intento de Keiko Fujimori por llegar al poder [Madame K. The Final Offensive: Keiko Fujimori's Last Bid for Power] (in Spanish). EDICIONES B. ISBN 978-612-4468-45-2.
  • Godoy Mejía, José Alejandro (2022). Los herederos de Fujimori: el legado de el último dictador [Fujimori's Heirs: The Legacy of the Last Dictator] (in Spanish) (Primera edición ed.). Lima, Perú: Debate. ISBN 978-612-5068-04-0.
  • Hurtado, Veronica (23 December 2024). "La retórica del fraude: consecuencias para la democracia en las elecciones peruanas de 2016 y 2021" [The Fraud Rhetoric: Implications for Democracy in the 2016 and 2021 Peruvian Elections]. Revista Elecciones (in Spanish). 23 (28): 139–176. doi:10.53557/Elecciones.2024.v23n28.05.
  • Meléndez, Carlos (28 June 2026). "Petit comité". El Comercio (in Spanish). Lima. ISSN 1605-3052. Retrieved 29 June 2026.
  • Palacios, Rosa María (21 June 2026). "¿Quo Vadis Keiko Fujimori?". La República (in Spanish). Lima, Peru.
  • Reid, Michael (15 June 2026). "Keiko Fujimori's Defining Choice in Peru". Americas Quarterly (in American English). Retrieved 15 June 2026.
  • Sifuentes, Marco (2019). K.O. P.P.K: caída pública y vida secreta de Pedro Pablo Kuczynski [K.O. P.P.K: The Public Downfall and Secret Life of Pedro Pablo Kuczynski]. Memoria Perú (in Spanish). Jonathan Castro (Primera edición ed.). Magdalena del Mar, Lima, Perú: Planeta. ISBN 978-612-319-439-0.
  • Sosa, Paolo (2016). "¿El despertar de la Fuerza Popular? Keiko Fujimori y el partido de las paradojas" [Does the Popular Force awaken? Keiko Fujimori and the Party of Paradoxes]. In Meléndez Guerrero, Carlos (ed.). Anticandidatos 2016: el thriller político de las elecciones 2016 (Primera edición ed.). Lima, Perú: Planeta. p. 15-42. ISBN 978-612-319-066-8.
  • Vásquez de Velasco, Valerie; Lira, Ariana; Llanos, Beatriz; Huertas, Mabel (2020). Señora K: ni víctima, ni heroína [Madame K: Neither victim nor heroine]. Colección Segunda vuelta (in Spanish) (Primera edición ed.). Lima: Página Once. ISBN 978-612-48188-6-8.
  • Zapata, Antonio (29 June 2026). "El 28 de julio del 2026" [On July 28th 2026]. Epicentro TV (in Spanish).

منابع

  1. ↑ Salvador, Susana (28 January 2016). "Keiko quer afastar a sombra do apelido Fujimori e chegar à presidência". dn.pt (in Portuguese). Diário de Notícias. Archived from the original on 29 January 2016. Retrieved 20 September 2020.
  2. 1 2 "Keiko Sofía Fujimori Higuchi". Jurado Nacional de Elecciones (Perú) (in Spanish). Infogob. Archived from the original on 4 October 2020. Retrieved 20 September 2020.
  3. ↑ "Alberto Fujimori profile: Deeply divisive Peruvian leader". BBC News (in British English). 20 February 2020. Archived from the original on 25 January 2021. Retrieved 11 February 2021.
  4. 1 2 Crespo, Silvia (14 April 2016). "Memorias de una Recoletana". Caretas (in Spanish). Archived from the original on 21 April 2016. Retrieved 23 December 2017.
  5. ↑ Vásquez de Velasco et al. 2020, p. 15.
  6. ↑ Vásquez de Velasco et al. 2020, p. 21.
  7. ↑ Vásquez de Velasco et al. 2020, pp. 29–31.
  8. ↑ Schulte-Bockholt, Alfredo (2006). "Chapter 5: Elites, Cocaine, and Power in Colombia and Peru". The politics of organized crime and the organized crime of politics: a study in criminal power. Lexington Books. pp. 114–118. ISBN 978-0-7391-1358-5. important members of the officer corps, particularly within the army, had been contemplating a military coup and the establishment of an authoritarian regime, or a so-called directed democracy. The project was known as 'Plan Verde', the Green Plan. … Fujimori essentially adopted the Green Plan and the military became a partner in the regime. … The self-coup, of April 5, 1992, dissolved the Congress and the country's constitution and allowed for the implementation of the most important components of the Green Plan
  9. ↑ Burt, Jo-Marie (September–October 1998). "Unsettled accounts: militarization and memory in postwar Peru". NACLA Report on the Americas. 32 (2). Taylor & Francis: 35–41. doi:10.1080/10714839.1998.11725657. the military's growing frustration over the limitations placed upon its counterinsurgency operations by democratic institutions, coupled with the growing inability of civilian politicians to deal with the spiraling economic crisis and the expansion of the Shining Path, prompted a group of military officers to devise a coup plan in the late 1980s. The plan called for the dissolution of Peru's civilian government, military control over the state, and total elimination of armed opposition groups. The plan, developed in a series of documents known as the "Plan Verde", outlined a strategy for carrying out a military coup in which the armed forces would govern for 15 to 20 years and radically restructure state-society relations along neoliberal lines.
  10. ↑ Gaussens, Pierre (2020). "The forced serilization of indigenous population in Mexico in the 1990s". Canadian Journal of Bioethics. 3 (3): 180+. doi:10.7202/1073797ar. S2CID 234586692. a government plan, developed by the Peruvian army between 1989 and 1990s to deal with the Shining Path insurrection, later known as the 'Green Plan', whose (unpublished) text expresses in explicit terms a genocidal intention
  11. ↑ Marty Makary (2024). Blind Spots: When Medicine Gets It Wrong, and What It Means for Our Health. Bonnier Group. When his daughter Keiko Fujimori ran for president in 2026, it was a major issue for her campaign. Tens of thousands of women demonstrated in protest. She claims she was unaware of the sterilization campaign and believed in reparations payment for these women, but she failed to convince the people and lost the election....We must never underestimate the potential for medical paternalism to escalate to crimes against humanity.
  12. ↑ "Keiko Fujimori pagaba estudios al "cash"" (in Spanish). La República. 30 May 2009. Archived from the original on 12 April 2018. Retrieved 22 February 2021.

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ کیکو فوجیموری موجود است.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.