گرگ فالکلند

داروین در سفر خود به فالکلند در سال ۱۸۳۴ در کتاب سفر بیگل دربارهٔ Canis antarcticus نوشت:

تنها جانور چهارپای بومی جزیره، روباه بزرگی است شبیه گرگ که هم در فالکلند شرقی و هم در فالکلند غربی یافت می‌شود. هیچ شکی ندارم که گونه‌ای خاص و منحصر به این مجمع‌الجزایر است، چرا که بسیاری از گائوچوها، سرخ‌پوستان و شکارچیان فک که به این جزایر آمده‌اند، همگی تأیید کرده‌اند که چنین جانوری در هیچ‌کجای آمریکای جنوبی وجود ندارد… به‌راحتی وارد چادرها می‌شدند و حتی گوشت را از زیر سر ملوان خوابیده می‌دزدیدند. گائوچوها اغلب آن‌ها را با گوشت در یک دست و چاقو در دست دیگر شکار می‌کردند. تا جایی که من اطلاع دارم، در هیچ‌جای دیگر جهان سابقه ندارد که چنین تکه‌زمین کوچکی، با فاصله‌ای چنین زیاد از قاره، پستانداری این‌چنین ویژه داشته باشد… تعداد آن‌ها به‌سرعت کاهش یافته؛ آن‌ها از نیمهٔ شرقی جزیره رانده شده‌اند… احتمالاً در آینده‌ای نزدیک همانند دودو به فراموشی سپرده خواهند شد.

• 
  نمونۀ تاکسیدرمی در مجموعه موزۀ اوتاگو
• 
  جانورشناسی سفر اچ‌ام‌اس بیگل
• 
  اچ. اسمیت
• 
  اخبار مصور لندن (۱۸۷۳)

هنگامی که داروین در مرحلهٔ پایانی سفر دوم اچ‌ام‌اس بیگل بود، یادداشت‌هایی دربارهٔ تفاوت‌های گونه‌های مرغ مقلد و لاک‌پشت‌های گالاپاگوس و همچنین تفاوت احتمالی میان گرگ‌های فالکلند شرقی و غربی نوشت و گفت:

وقتی این جزایر را در نزدیکی هم می‌بینم، با ذخایری اندک از جانوران و پرندگانی با تفاوت‌های اندک، گمان می‌برم که این‌ها تنها گونه‌هایی متفاوت نیستند، بلکه صرفاً گونه‌هایی با تفاوت‌های جزیره‌به‌جزیره‌اند. تنها مورد مشابهی که می‌شناسم، تفاوت ادعاشدهٔ همیشگی میان روباه‌مانندهای شرق و غرب فالکلند است. اگر این نکات حقیقت داشته باشند، زیست‌شناسی جزایر مجمع‌الجزایری ارزش بررسی بسیار خواهد داشت؛ چرا که این واقعیت‌ها پایه‌های پایداری گونه‌ها را به لرزه درمی‌آورند.

^[۱۵]

او بعدها نوشت که چنین واقعیت‌هایی «به‌نظرم پرتوی بر منشأ گونه‌ها افکندند».^[۱۶]

بررسی دی‌ان‌ای^[۱۷] و مطالعه‌ای در زمینهٔ مقایسهٔ کالبدشناسی مغز^[۱۸] نشان می‌دهند که نزدیک‌ترین خویشاوند زندهٔ گرگ فالکلند، گرگ یال‌دار آمریکای جنوبی است.^[۲] آخرین نیای مشترک این دو گونه حدود ۶ میلیون سال پیش می‌زیسته و احتمالاً بسیار نزدیک به نیای مشترک تمام سگ‌سانان آمریکای جنوبی، یعنی Eucyon یا گونه‌ای بسیار نزدیک به آن بوده است. به‌نظر می‌رسد که تبار گرگ یال‌دار و گرگ فالکلند در آمریکای شمالی از هم جدا شده‌اند؛ چرا که سگ‌سانان تا حدود ۳ میلیون سال پیش و در جریان رویدادی به‌نام جابه‌جایی بزرگ جانوری در قاره آمریکا که به‌واسطهٔ پیدایش باریکه پاناما میان آمریکای شمالی و جنوبی رخ داد، به آمریکای جنوبی راه نیافته بودند. با این حال، هیچ فسیلی از آمریکای شمالی تاکنون به گرگ فالکلند یا نیاکان نزدیکش نسبت داده نشده است.^[۲]

گونهٔ Dusicyon avus که فسیل‌های آن در آمریکای جنوبی تا حدود ۴۰۰ سال پیش یافت می‌شوند، نزدیک‌ترین خویشاوند شناخته‌شدهٔ گرگ فالکلند است.^[۱۹]

از نظر شکل جمجمه و شیوهٔ تغذیه، این جانور شکارگری فرصت‌طلب بوده و بیشتر به شغال شباهت داشته است.^[۲۰]

مسیر رسیدن گرگ فالکلند به این جزایر برای مدت‌ها نامشخص بود، زیرا این جزایر هرگز به قارهٔ آمریکای جنوبی متصل نبوده‌اند^[۲۱] و هیچ پستاندار خشکی‌زی بومی دیگری در آن وجود ندارد.^[۲۲] در هیچ جزیرهٔ اقیانوسی دورافتاده‌ای مانند فالکلند، سگ‌سانان بومی وجود ندارند؛ روباه جزیره در کالیفرنیای آمریکا و روباه داروین در شیلی، در جزایری نزدیک به قاره زندگی می‌کنند.

برتای و دیگر پژوهشگران بر این باورند که نیاکان گرگ فالکلند بعید است که در زمان عصر یخبندان در فالکلند زیسته باشند، بنابراین احتمالاً در ده‌هزار سال گذشته به آن رسیده‌اند و برای رسیدن به آن‌جا مجبور شده‌اند بخشی از اقیانوس اطلس جنوبی را بپیمایند.^[۲۳] خویشاوند نزدیک آن، یعنی Dusicyon avus، تا چند هزار سال پیش در آمریکای جنوبی زیسته است، اما امکان شنا یا رانده‌شدن با الوار شناور در آن فاصله بسیار کم‌احتمال به‌نظر می‌رسد.

مطالعه‌ای در سال ۲۰۲۱ از دانشگاه مین شواهدی ارائه کرد که پیش از عصر اکتشاف، انسان‌هایی از آمریکای جنوبی احتمالاً به فالکلند سفر کرده‌اند. پژوهشگران گمان کردند که نیاکان گرگ ممکن است توسط این بازدیدکنندگان اهلی شده و به جزایر منتقل شده باشند.^[۲۴]

قدیمی‌ترین بقایای شناخته‌شدهٔ گرگ فالکلند مربوط به حدود ۳۳۹۶ تا ۳۷۵۲ سال پیش از امروز است که در مزرعهٔ اسپرینگ پوینت در فالکلند غربی یافت شده‌اند، که تنها مکانی است که تاکنون استخوان‌هایی از این گونه در آن کشف شده است. کمیابی بقایا احتمالاً به‌دلیل خاک اسیدی و پیت‌دار بیشتر مناطق جزایر است که استخوان‌ها را به‌سرعت تجزیه می‌کند.^[۲۴]