گریز این
انجمن محترم گریز این، که به‌طور معمول با نام گریز این شناخته می‌شود، یکی از چهار کانون وکلای مشاور (انجمن‌های حرفه‌ای برای وکلای مدافع مرافعه و قضات) در لندن است. برای اینکه فردی به عنوان وکیل مرافعه (بارسیتر) در انگلستان و ولز پذیرفته شود (به اصطلاح به کانون وکلا فراخوانده شود)، باید به یکی از این چهار کانون تعلق داشته باشد. این کانون که در تقاطع خیابان‌های های هولبورن و گریز این رود در لندن مرکزی واقع شده است، یک انجمن تخصصی به‌شمار می‌رود و دفاتر کاری و برخی اقامتگاه‌های مسکونی را برای وکلای مرافعه فراهم می‌کند. اداره این کانون بر عهده یک شورای حاکم به نام «پِنسیون» (Pension) است که از استادان کرسی (یا «بِنچرها») تشکیل شده و توسط خزانه‌دار اداره می‌شود که برای یک دوره یک‌ساله انتخاب می‌گردد. این کانون به خاطر باغ‌هایش (معروف به «واکس» یا قدمگاه‌ها) که حداقل از سال ۱۵۹۷ وجود داشته‌اند، مشهور است.
گریز این ادعایی دربارهٔ یک تاریخ تأسیس مشخص ندارد؛ هیچ‌یک از کانون‌های وکلای مشاور ادعا نمی‌کنند که از دیگری قدیمی‌تر هستند. کارمندان حقوقی و کارآموزان آن‌ها حداقل از سال ۱۳۷۰ در محل فعلی مستقر بوده‌اند و سوابق مکتوب آن‌ها به سال ۱۳۸۱ بازمی‌گردد. در طول سده‌های پانزدهم و شانزدهم، این کانون از نظر اندازه رشد کرد و در طول سلطنت الیزابت یکم به اوج خود رسید. این کانون خانه بسیاری از وکلای مرافعه و سیاستمداران برجسته، از جمله فرانسیس بیکن بود. خود ملکه الیزابت نیز حامی آن بود. در نتیجه تلاش‌های اعضای برجسته‌ای مانند ویلیام سسیل و گیلبرت جرارد، گریز این از نظر تعداد به بزرگ‌ترین کانون در میان این چهار کانون تبدیل شد و بیش از ۲۰۰ وکیل مرافعه به عنوان عضو در آن ثبت شدند. در این دوره، کانون نمایش‌های ماسک (نمایش‌های بالماسکه مجلل) و جشن‌های شادی برپا می‌کرد. گمان می‌رود نمایش‌نامه کمدی اشتباهات اثر ویلیام شکسپیر برای نخستین بار در تالار گریز این اجرا شده باشد.
این کانون در طول سلطنت جیمز ششم و یکم (۱۶۲۵–۱۶۰۳) و آغاز سلطنت چارلز یکم به شکوفایی خود ادامه داد؛ به طوری که سالانه نام بیش از ۱۰۰ دانشجو برای ورود به آن ثبت می‌شد. وقوع نخستین جنگ داخلی انگلستان در سال ۱۶۴۲ در دوران پادشاهی چارلز اول، سیستم‌های آموزش حقوقی و حاکمیت را در «کانون‌های وکلای مشاور» مختل کرد و تمامی فراخوان‌ها به کانون وکلا و پذیرش‌های جدید را به تعطیلی کشاند؛ ضربه‌ای که گریز این هرگز نتوانست به‌طور کامل از آن کمر راست کند. روند افول دارایی‌ها و رونق کانون پس از بازگردانی پادشاهی انگلستان نیز ادامه یافت، دورانی که شاهد پایان یافتن روش سنتی آموزش حقوق در آن زمان بود. گریز این که امروزه به رونق بیشتری دست یافته، اکنون کوچک‌ترین کانون در میان کانون‌های وکلای مشاور (Inns of Court) به‌شمار می‌رود.
نقش
گریز این و سه کانون دیگر، تنها نهادهایی هستند که به لحاظ قانونی اجازه دارند یک وکیل مدافع مرافعه را به کانون وکلا فراخوانده (پذیرش کنند) و به او اجازه وکالت در انگلستان و ولز را بدهند.[۱] اگرچه این کانون در گذشته یک نهاد انضباطی و آموزشی مستقل بود، اما امروزه این وظایف میان هر چهار کانون تقسیم شده است؛ به طوری که هیئت استانداردهای کانون وکلا (بخشی از شورای عمومی کانون وکلا) به عنوان نهاد انضباطی عمل می‌کند و «صندوق آموزشی کانون‌های وکلای مشاور و وکلای مرافعه» آموزش‌ها را ارائه می‌دهد. این کانون همچنان یک انجمن دانشگاهی، خودگردان و ثبت‌نشده از اعضای خود باقی مانده است که در محدوده خود کتابخانه، سالن غذاخوری، اقامتگاه‌های مسکونی، دفاتر کاری (دفاتر وکلای مرافعه) و یک کلیسای کوچک را فراهم می‌آورد. اعضای کانون وکلای سایر کانون‌ها نیز می‌توانند تا حدودی از این امکانات استفاده کنند.[۲][۳]
تاریخچه
در طول سده دوازدهم و اوایل سده سیزدهم، حقوق در سیتی لندن و در درجه اول توسط روحانیون آموزش داده می‌شد. سپس دو رویداد رخ داد که به نقش کلیسا در آموزش حقوق پایان داد: نخست، یک فرمان پاپ که روحانیون را از تدریس کامن لا منع کرد و آن‌ها را تنها به تدریس قانون کلیسایی محدود ساخت؛[۴][۵] و دوم، فرمانی از سوی هنری سوم در ۲ دسامبر ۱۲۳۴ مبنی بر اینکه هیچ مؤسسه آموزش حقوقی نباید در سیتی لندن وجود داشته باشد.[۶] از آن پس، کامن لا به جای روحانیون، توسط افراد غیرروحانی تمرین و تدریس شد و این حقوقدانان به دهکده هوبرن، درست در خارج از محدوده سیتی لندن و در نزدیکی دادگاه‌های حقوقی تالار وست‌مینستر مهاجرت کردند.[۴]
منابع
- ↑ "Gray's Inn – About Us". Gray's Inn. Archived from the original on 18 June 2009. Retrieved 27 August 2009.
- ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نامestateوارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نامhsوارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - 1 2 Watt (1928), p. 133.
- ↑ Bellot (1902), p. 32.
- ↑ Douthwaite (1886), p. 2.
پیوند به بیرون
- آموزش حرفه‌ای در لندن
- تاریخ میدلسکس (انگلستان)
- زمینهای کریکت منحلشده در انگلستان
- ساختمانها و سازههای بازسازیشده در بریتانیا
- قانون انگلستان
- کانون وکلای انگلستان و ولز
- ورزشگاههای لندن
- ورزشگاههای منحلشده در لندن