تالار وست‌مینستر

نمای داخلی تالار

تالار وست‌مینستر یک تالار بزرگ قرون‌وسطایی است که بخشی از کاخ وست‌مینستر در لندن را تشکیل می‌دهد. این تالار در سال ۱۰۹۷ برای ویلیام دوم ساخته شد و در آن زمان یکی از بزرگ‌ترین تالارهای اروپا بود. این بنا به‌ویژه به‌خاطر سقف تیرهای چکشی خود شهرت دارد، سقفی که در سال ۱۳۹۳ برای ریچارد دوم سفارش داده شد و توسط نجار سلطنتی، هیو هرلند، ساخته شد. در همان زمان، بقیهٔ تالار نیز توسط معمار ارشد هنری یول بازسازی شد. این تالار از آتش‌سوزی سال ۱۸۳۴ و بمباران در جنگ جهانی دوم جان سالم به در برد و با وجود بازسازی‌های گوناگون، ساختار قرون‌وسطایی و بسیاری از ویژگی‌های خود را حفظ کرده است.

این تالار در طول تاریخ خود کارکردهای تشریفاتی و اداری گوناگونی داشته است. از سدهٔ دوازدهم تا نوزدهم میلادی، محل استقرار دادگاه‌های دادگاه مسند قضای پادشاهی (انگلستان)، دادگاه کیفری انگلستان و ولز و دادگاه عرایض عامه (انگلستان) بود. این تالار صحنهٔ محاکمات مهم دولتی از جمله محاکمهٔ تامس مور، گای فاکس و چارلز یکم نیز بوده است. ضیافت‌ها و سرگرمی‌های سلطنتی در این تالار برگزار می‌شدند و آخرین ضیافت تاج‌گذاری فرمانروای بریتانیا مربوط به جرج چهارم در سال ۱۸۲۱ بود. از سدهٔ بیستم به بعد، این تالار محل برگزاری مراسم به نمایش گذاشتن پیکر در تشییع‌جنازه‌های رسمی بریتانیا بوده است. همچنین برای سخنرانی‌های ویژهٔ پارلمان خطاب به پادشاه استفاده می‌شود و در موارد نادر، محل خطابه‌های مشترک به دو مجلس مجلس بریتانیا است.

تاریخ اولیه

تالار وست‌مینستر در سال ۱۸۰۹

تالار وست‌مینستر که قدیمی‌ترین بنای باقی‌مانده در کاخ وست‌مینستر است، به‌عنوان یک تالار بزرگ برای ویلیام دوم ساخته شد. شالودهٔ آن در سال ۱۰۹۷ ریخته شد و ساخت آن تا سال ۱۰۹۹ به پایان رسید. در آن زمان این تالار بزرگ‌ترین تالار انگلستان و احتمالاً اروپا بود.[۱] در دوران اولیهٔ خود، این تالار عمدتاً برای جشن‌ها و ضیافت‌ها استفاده می‌شد. ویلیام دوم پس از اتمام ساخت تالار در سال ۱۰۹۹، جشن پنطیکاست را در آن برگزار کرد. نخستین ضیافت‌های تاج‌گذاری مربوط به هنری پادشاه جوان در سال ۱۱۷۰ و ریچارد یکم در سال ۱۱۸۹ بودند. هنگامی که شورای بزرگ پادشاه تشکیل جلسه می‌داد و نیز به مناسبت رویدادهای مهم دیگر، ضیافت‌هایی برگزار می‌شد. هنری سوم تنها پادشاهی بود که برای فقرا در این تالار ضیافت برپا کرد.[۲]: 13  شورای بزرگ پادشاه معمولاً هنگام حضور در وست‌مینستر در تالاری کوچک‌تر تشکیل جلسه می‌داد، اما تالار بزرگ محل نمایش قدرت بود، مانند زمانی که در سال ۱۳۳۷ جنگ علیه فرانسه اعلام شد.[۲]:14

در سال ۱۲۱۵، منشور کبیر اعلام کرد که دعاوی عمومی باید در مکانی ثابت رسیدگی شوند که معمولاً همان تالار وست‌مینستر بود. دادگاه مسند قضای پادشاهی (انگلستان) و دادگاه عرایض عامه (انگلستان) به‌عنوان دادگاه‌های جداگانه تأسیس شدند؛ دادگاه نخست تا اوایل سدهٔ پانزدهم همچنان همراه پادشاه سفر می‌کرد، تا اینکه در تالار وست‌مینستر به دادگاه عرایض عامه پیوست.[۲]:42-43 این تالار همچنین برای محاکمات دولتی استفاده می‌شد: محاکمهٔ ویلیام والاس در سال ۱۳۰۵ در آنجا برگزار شد.[۲]:53 تا پایان سدهٔ سیزدهم، بازرگانان کالاهای خود را از غرفه‌ها و دکه‌های داخل تالار می‌فروختند.[۲]:50

در سال ۱۳۸۵ میلادی، ریچارد دوم ساخت مجسمه‌های سیزده پادشاه، از ادوارد خستو تا خودش، را برای تالار سفارش داد. شش عدد از این مجسمه‌ها در طاقچه‌های دیوار جنوبی نصب شدند و از آن زمان همچنان در همان‌جا باقی مانده‌اند.[۲]:17 در سال ۱۳۹۳ سقف نو و بازسازی‌هایی سفارش داده شد. این کار زیر نظر نجار هیو هرلند و معماران هنری یول و والتر والتون انجام شد.[۲]:18 دیوارهای تالار بازسازی و یک قرنیز، یعنی یک string-course با کنده‌کاری‌هایی از نشان‌های پادشاه مانند گوزن سفید، پتکانه، پنجره‌های توری‌کاری و پشت‌بند معلق افزوده شد. چوب بلوط برای سقف جدید تیرهای چکشی از جنگل‌های سلطنتی در همپشر، ساری (انگلستان) و هرتفوردشر بریده و با کاروان‌های اسب به وست‌مینستر آورده شد، که بخش پایانی مسیر از طریق آب طی می‌شد. تیرهای چکشی با بیست‌وشش فرشتهٔ کنده‌کاری‌شده تزیین شدند.[۲]:19-20 دو برج و یک نوک‌تیزه به نمای شمالی افزوده شد، اما این کار هنگامی که ریچارد دوم در سال ۱۳۹۸ در تالار وست‌مینستر از سلطنت خلع شد ناتمام ماند؛ این کار توسط هنری چهارم، که در همین تالار تاج‌گذاری شد، ادامه یافت.[۲]:24

تودورها و استوارت‌ها

ضیافت‌ها و جشن‌های سلطنتی در دوران اولیهٔ دودمان تودور همچنان در تالار وست‌مینستر برگزار می‌شدند. هنگامی که کاترین آراگون برای ازدواج با آرتور، شاهزاده ولز به انگلستان رسید، سرگرمی‌های پرزرق‌وبرقی موسوم به "disguisings" در تالار برگزار شد که با نیزه‌بازی در نیو پلیس یارد همراه بود. آخرین ضیافتی که، به‌جز ضیافت‌های تاج‌گذاری، در این تالار برگزار شد، در کریسمس سال ۱۵۴۹ بود.[۲]:29

این تالار همچنان میزبان دادگاه مسند قضای پادشاهی و دادگاه عرایض عامه بود. دادگاه کیفری انگلستان و ولز نیز هنگامی که در سدهٔ پانزدهم به دادگاهی مستقل تبدیل شد، به آن‌ها پیوست. دادگاه مسند قضای پادشاهی و دادگاه چنسری در گوشه‌های مقابل انتهای جنوبی تالار می‌نشستند، در حالی که دادگاه عرایض عامه در انتهای شمالی مستقر بود.[۲]:42-43 از جمله محاکمات دولتی برگزارشده در تالار می‌توان به محاکمهٔ تامس مور (۱۵۳۵)، جان فیشر (۱۵۳۵)، گای فاکس (۱۶۰۶)، توماس ونتورث، ارل اول استرافورد (۱۶۴۱)، چارلز یکم (۱۶۴۹) و هفت اسقف (۱۶۸۸) اشاره کرد.[۲]:53-57 در سدهٔ هفدهم هنوز مغازه‌هایی در تالار وجود داشت؛ ساموئل پیپس در خاطرات خود در دههٔ ۱۶۶۰ به خرید کتاب و اقلام پوشاک از آنجا اشاره کرده است.[۲]:50-51

سده‌های هجدهم و نوزدهم

تالار وست‌مینستر در سال ۱۷۹۸
نقاشی
ضیافت تاج‌گذاری جرج چهارم در سال ۱۸۲۱

بازسازی‌های انجام‌شده در دههٔ ۱۷۴۰ شامل نصب پایه‌های نگه‌دارنده در داخل تالار برای تقویت سقف و جایگزینی سرب سقف با سنگ‌لوح وست‌مورلند بود. مغازه‌ها در سال ۱۷۸۰ از تالار برچیده شدند، دیوارها بازسازی شدند و کف تالار برای کاهش رطوبت و سیل‌گرفتگی بالا آورده شد. در سال‌های ۱۸۱۹ تا ۱۸۲۲، معمار سر جان سوان نمای رو به زوال شمالی را، طبق دستورالعملی که سبک تالار ریچارد دوم را حفظ می‌کرد، بازسازی کرد.[۲]:53-7 در سال ۱۷۳۹، یک پرده‌دیوار به سبک معماری گوتیک، به طراحی ویلیام کنت، برای محصور کردن دادگاه‌های مسند قضای پادشاهی و چنسری ساخته شد که بعدها سقف‌پوش شدند، در حالی که در سال ۱۷۴۰ دادگاه عرایض عامه به دادگاهی جدید در غرب تالار منتقل شد. در سال ۱۸۲۶، دادگاه‌های مسند قضای پادشاهی و چنسری به دادگاه‌های جدیدی که سوان در غرب تالار ساخته بود منتقل شدند و تالار به‌عنوان اتاق انتظار مورد استفاده قرار گرفت.[۲]:44-45 در سال ۱۸۸۲، دادگاه‌ها به ساختمان جدید دادگاه‌های عالی سلطنتی در استرند، لندن منتقل شدند و ساختمان‌های قدیمی تخریب شدند.[۲]:45

از جمله محاکمات دولتی برگزارشده در تالار در طول سدهٔ هجدهم می‌توان به محاکمهٔ هنری سچورل (۱۷۱۰)، لردهای اسکاتلندی درگیر در قیام یعقوبی ۱۷۱۵ (۱۷۱۶) و قیام یعقوبی ۱۷۴۵ (۱۷۴۶–۱۷۴۷)، لارنس شرلی، ارل چهارم فررز (۱۷۶۰) و همچنین محاکمهٔ الیزابت پیرپونت، دوشس کینگستون‌آپون‌هال به اتهام چندهمسری (۱۷۷۶) اشاره کرد. استیضاح وارن هیستینگز در سال‌های ۱۷۸۸ تا ۱۷۹۵ در این تالار رسیدگی شد و استیضاح هنری دندس، ویسکونت اول ملویل در سال ۱۸۰۶.[۲]:57-59 آخرین ضیافت تاج‌گذاری مربوط به جرج چهارم در سال ۱۸۲۱ بود. جانشین او، ویلیام چهارم، این رسم را بیش از حد پرهزینه دانست و هیچ‌یک از پادشاهان بعدی آن را احیا نکردند.[۲]:34-35

در ۱۶ اکتبر ۱۸۳۴، کاخ وست‌مینستر تا حد زیادی در آتش‌سوزی سال ۱۸۳۴ که در اثر بی‌احتیاطی در سوزاندن چوب‌های شمارشگر در کورهٔ گرمایشیِ زیر تالار مجلس اعیان بریتانیا آغاز شده بود، ویران شد. آتش‌سوزی در طول عصر و شب توسط خودروهای آتش‌نشانی محلی و شرکت‌های بیمه، و همچنین شرکت آتش‌نشانی خصوصی لندن به رهبری جیمز بریدوود، با کمک صدها داوطلب، مهار شد. بریدوود بر نجات تالار متمرکز شد؛ تالاری که هرچند به لطف دیوارهای سنگی ضخیمش محافظت می‌شد، به‌دلیل سقف چوبی آسیب‌پذیر بود، و در نهایت تقریباً سالم از آتش جان به در برد.[۳] هنگامی که چارلز بری کاخ ویران‌شدهٔ وست‌مینستر را بازسازی می‌کرد، تغییراتی را در انتهای جنوبی تالار اعمال کرد.[۲]:64-65

سده‌های بیستم و بیست‌ویکم

نمای خیابانی تالار وست‌مینستر، ۲۰۲۳

این تالار در طول سده‌های بیستم و بیست‌ویکم همچنان برای مقاصد تشریفاتی استفاده شده است. مناسبت‌های سلطنتی‌ای وجود داشته که در آن‌ها دو مجلس پارلمان خطابه‌هایی به پادشاه ارائه کرده‌اند، برای نمونه در جشن جوبیلی نقره‌ای الیزابت دوم (۱۹۷۷)، جوبیلی طلایی الیزابت دوم (۲۰۰۲)، جوبیلی الماسی الیزابت دوم (۲۰۱۲) و به سلطنت رسیدن چارلز سوم (۲۰۲۲).[۴] همچنین خطابه‌هایی به مناسبت سالگردهای مهم ایراد شده‌اند، برای نمونه سیصدمین سالگرد انقلاب شکوهمند (۱۹۸۸) و پنجاهمین سالگرد پایان جنگ جهانی دوم در اروپا (۱۹۹۵).[۲]:81 دعوت از یک رهبر خارجی برای سخنرانی خطاب به هر دو مجلس پارلمان در تالار وست‌مینستر امتیازی کمیاب به شمار می‌رود. از جنگ جهانی دوم تاکنون، تنها رهبرانی که چنین کاری کرده‌اند عبارت‌اند از رئیس‌جمهور فرانسه شارل دو گل در سال ۱۹۶۰، رئیس‌جمهور آفریقای جنوبی نلسون ماندلا در سال ۱۹۹۶، پاپ بندیکت شانزدهم در سال ۲۰۱۰، رئیس‌جمهور آمریکا باراک اوباما در سال ۲۰۱۱، رهبر اپوزیسیون میانمار آنگ سان سو چی در سال ۲۰۱۲، و رئیس‌جمهور اوکراین ولودیمیر زلنسکی در سال ۲۰۲۳.[۴] اگرچه آخرین ضیافت تاج‌گذاری مربوط به جرج چهارم در سال ۱۸۲۱ بود، ناهارهایی پس از تاج‌گذاری‌های سال‌های ۱۹۱۱، ۱۹۳۷ و ۱۹۵۳ در این تالار برگزار شد.[۲]:35

جرج پنجم در حال به نمایش گذاشتن پیکر در تالار، سال ۱۹۳۶

نخستین مراسم به نمایش گذاشتن پیکر در تالار وست‌مینستر مربوط به ویلیام اوارت گلادستون در سال ۱۸۹۸ بود.[۲]:57-59 این تالار همچنان برای این مراسم استفاده می‌شد، معمولاً برای پادشاهان و همسران آنان، اما همچنین برای قربانیان کشتی هوایی آر۱۰۱ در سال ۱۹۳۰ و برای وینستون چرچیل در سال ۱۹۶۵، هنگامی که برآورد می‌شود یک میلیون نفر برای ادای احترام حاضر شدند.[۲]:75-76 هنگامی که پیکر الیزابت دوم در سپتامبر ۲۰۲۲ به نمایش گذاشته شد، حدود ۲۵۰٬۰۰۰ نفر از کنار تابوت او عبور کردند که موجب فرسایش کف سنگ یورک‌استون شد.[۵]

یادبود جنگ پارلمانی، یا یادبود فرشتهٔ ثبت، در سال ۱۹۲۱ توسط سر برترام مک‌کنال طراحی شد و زیر پنجرهٔ شیشه‌رنگی در ایوان سنت استفان در انتهای جنوبی تالار قرار دارد. این یادبود بر روی هشت تابلو نام اعضای هر دو مجلس، کارکنان پارلمان و پسران آنان را که هنگام خدمت در جنگ جهانی اول کشته شدند نمایش می‌دهد. پنجرهٔ بالای آن که در سال ۱۹۵۲ نصب شد، یادآور اعضای هر دو مجلس و کارکنان پارلمانی است که در جنگ جهانی دوم جان باختند.[۶] در سال ۲۰۱۲، یک پنجرهٔ شیشه‌رنگی جدید به یادبود جوبیلی الماسی الیزابت دوم روبه‌روی این پنجره، در انتهای دیگر تالار نصب شد.[۷]

بازسازی گسترده‌ای از سقف چوبی توسط سر فرانک بینز پس از کشف سوسک مرگ در چوب‌های سقف در سال ۱۹۱۳ انجام شد.[۲]:77-79 در شب ۱۰ مهٔ ۱۹۴۱، در اوج بلیتز، کاخ وست‌مینستر با بمب‌های آتش‌زا مورد اصابت قرار گرفت. سیاستمدار اسکاتلندی والتر الیوت به‌طور تصادفی در نزدیکی محل حضور داشت و به آتش‌نشانان دستور داد به‌جای تالار مجلس عوام بریتانیا که سقف آن نیز در آتش بود، نجات تالار قرون‌وسطایی را در اولویت قرار دهند، و با تبر دری را به‌سوی تالار شکست تا شیلنگ‌های آب را به داخل ببرند.[۸][۲]:72

حق رأی زنان در این تالار با نمایشگاهی در سال ۱۹۷۸ به مناسبت پنجاهمین سالگرد قانون حق رأی برابر نمایندگان مردم ۱۹۲۸ گرامی داشته شده،[۲]:81 و نیز با نصب اثر شیشه‌ای New Dawn اثر مری برانسون در سال ۲۰۱۶، که میزان روشنایی آن بر اساس سطح جزر و مد رود تیمز تغییر می‌کند.[۹]

پس از اصلاحاتی در سال ۱۹۹۹، مجلس عوام از Grand Committee Room کنار تالار وست‌مینستر به‌عنوان اتاق مناظرهٔ اضافی استفاده کرده است، جایی که اعضای مجلس بدون سِمت می‌توانند موضوعات مورد علاقهٔ خود را مطرح کرده و پاسخی از یک وزیر دولت دریافت کنند. اگرچه این اتاق بخشی از تالار نیست، این مناظرات معمولاً با عنوان «مناظرات تالار وست‌مینستر» شناخته می‌شوند.[۱۰]

معماری

یکی از کنسول‌های فرشته‌ای که سقف را نگه می‌دارند

این تالار به‌خاطر سقف تیرهای چکشی خود که در سال ۱۳۹۳ توسط ریچارد دوم سفارش داده شد، شهرت دارد. این سقف توسط نجار سلطنتی، هیو هرلند، ساخته شده و «بزرگ‌ترین آفرینش معماری چوبی قرون‌وسطا» توصیف شده است که فضایی عظیم و یکپارچه با سکویی در انتها ایجاد می‌کند. معمار ارشد ریچارد، هنری یول، ابعاد اصلی را حفظ کرد و دیوارها را بازسازی کرد، با پانزده مجسمهٔ اندازهٔ طبیعی از پادشاهان در طاقچه‌ها.[۲]:17-19 بازسازی توسط پادشاه هنری سوم در سال ۱۲۴۵ آغاز شده بود، اما تا زمان ریچارد بیش از یک سده متوقف مانده بود. در میان بازسازی‌های ریچارد، تکرار نشان مورد علاقه‌اش دیده می‌شود - یک گوزن سفید در حال استراحت و در زنجیر - که هشتادوسه بار تکرار شده، بدون آنکه هیچ‌کدام دقیقاً کپی دیگری باشد.[۱۱] جان هاروی (تاریخ‌نگار معماری)، تاریخ‌نگار معماری، این سقف را «بزرگ‌ترین اثر هنری سرتاسر قرون‌وسطای اروپا» نامیده است.[۱۲]

مساحت کف تالار حدود ۱٬۵۴۷ مترمربع (۱٬۸۵۰ یارد مربع) است و سقف آن یکی از بزرگ‌ترین سقف‌های بدون ستون قرون‌وسطایی اروپاست.[۱] چوب بلوط برای سقف از جنگل‌های سلطنتی در همپشر؛ پارک‌هایی در هرتفوردشر؛ املاک ویلیام کروزیر در استوک دابرنون، که بیش از ۶۰۰ اصله بلوط از ساری (انگلستان) تأمین کرد؛ و منابع دیگر تهیه شد. این چوب‌ها در نزدیکی فارنهام، ساری، در فاصلهٔ ۳۵ مایل (حدود ۵۶ کیلومتر) آن‌سوتر جمع‌آوری و با واگن و بارج به لندن آورده شدند.[۲]:19-20 طرح سقف اصلی نامعلوم است. گمان می‌رود تا پیش از سدهٔ سیزدهم یا چهاردهم، نجاران نمی‌توانستند سقفی به‌طور قابل‌توجهی پهن‌تر از طول چوب موجود بسازند، با این حال هیچ نشانه‌ای از ستون‌های نگه‌دارنده یافت نشده است.[۱]

جستارهای وابسته

  • سنت مری آندرکرافت

منابع

  1. 1 2 3 "The Palace of Westminster" (PDF). House of Commons Information Office. May 2009. Archived (PDF) from the original on 25 October 2016. Retrieved 5 August 2010.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 Gerhold, Dorian (1999). Westminster Hall. London: James & James (Publishers) Ltd. ISBN 0-907-383-890.
  3. ↑ الگو:HistoryofParliament
  4. 1 2 "Addresses to both Houses of Parliament". Hansard Society. 14 July 2025.
  5. ↑ Jones, Tim (29 November 2022). "Mourners filing past the Queen's coffin wore out the stone floor of Westminster Hall". Sky News. Archived from the original on 1 December 2022.
  6. ↑ "Recording Angel memorial, Westminster Hall". UK Parliament. Retrieved 17 October 2025.
  7. ↑ "Queen tribute window unveiled in Parliament". BBC. 20 March 2012.
  8. ↑ "Forgotten Scottish hero who saved Westminster Hall from destruction". The Times. 2 March 2024.
  9. ↑ "Online Exhibition: New Dawn". UK Parliament. Retrieved 17 October 2025.
  10. ↑ "Westminster Hall debates". House of Commons. Retrieved 17 October 2025.
  11. ↑ Bouell, Charles (1914). Fox Davies, Arthur Charles (ed.). The Handbook to English Heraldry (11th ed.). London: Reeves & Turner. p. 28.
  12. ↑ "The medieval marvel few people know". BBC. 3 May 2017.

پیوند به بیرون

الگو:Parliamentary Estate

الگو:Royal palaces in the United Kingdom

الگو:Parliament Square

This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.