گلاستر جاولین

گلاستر جاولین
اطلاعات کلی
نوعجنگنده شبانه هواگرد رهگیر
کارخانه سازندهشرکت هواپیماسازی گلاستر
کاربر اصلینیروی هوایی سلطنتی
تعداد ساخته‌شده۴۳۶
تاریخچه
تاریخ معرفی۲۹ فوریه ۱۹۵۶
نخستین پرواز۲۶ نوامبر ۱۹۵۱
بازنشستهآوریل ۱۹۶۸
نسخه‌های دیگرگلاستر پی-۳۷۰

گلاستر جاولین (انگلیسی: Gloster Javelin)یک هواپیمای رهگیر دو موتوره مناسب برای همه شرایط آب و هوایی است که توسط شرکت هواپیماسازی گلاستر طراحی و تولید شده است. این هواپیما از اواسط دهه ۱۹۵۰ تا اواخر دهه ۱۹۶۰ توسط نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا به خدمت گرفته شد و آخرین طرح هواپیمایی بود که نام گلاستر را بر خود داشت.

توسعه

پس از جنگ جهانی دوم، بریتانیا تهدیدی از جانب بمب‌افکن‌های استراتژیک جت و سلاح‌های اتمی را شناسایی کرد و بنابراین تأکید زیادی بر توسعه برتری هوایی از طریق ادامه پیشرفت فناوری جنگنده‌های خود، حتی پس از پایان جنگ، داشت. برنامه‌ریزی اولیه بر این فرض استوار بود که حداقل ده سال تا جنگ دیگری فاصله است و توسعه عمدتاً به پروژه‌های روی کاغذ محدود می‌شد. چندین رویداد در اواخر دهه ۱۹۴۰ منجر به جابجایی این جدول زمانی شد. [۱]

در سال ۱۹۴۷، وزارت هوانوردی درخواستی مبنی بر نیاز به یک جنگنده شبانه با عملکرد بالا تحت مشخصات F.44/46 صادر کرد. این طرح، طرحی دو سرنشینه را می‌طلبید که بتواند هواپیماهای دشمن را در ارتفاع حداقل ۴۰ هزار پایی رهگیری کند. همچنین باید در این ارتفاع به حداکثر سرعت ۵۲۵ گره (۹۷۳ کیلومتر در ساعت، ۶۰۵ مایل در ساعت) برسد، بتواند صعود سریع انجام دهد و ظرف ده دقیقه پس از فشار دادن دکمه استارت توسط خلبان، به ارتفاع ۴۵۰۰۰ پا برسد.[۲]در ۱۳ آوریل ۱۹۴۹، وزارت تدارکات به دو تولیدکننده هواپیما، گلاستر و دی هاویلند، دستورالعمل‌هایی صادر کرد تا هر کدام چهار نمونه اولیه قابل پرواز از طرح‌های رقیب خود برای برآورده کردن این الزام، و همچنین یک بدنه برای هر کدام از آنها، بسازند. این هواپیماهای نمونه اولیه ، گلاستر GA.5، طراحی شده توسط ریچارد واکر، و دی هاویلند سی ویسکین بودند که دومی این مزیت را داشت که برای نیروی دریایی سلطنتی نیز در دست بررسی بود.[۳] توسعه این موشک به دلیل اقدامات سیاسی برای کاهش هزینه‌ها، زمانی که تعداد نمونه‌های اولیه موشک جاولین به دو عدد کاهش یافت، به‌طور قابل توجهی به تعویق افتاد. وقتی مشخص شد که دو نفر برای انجام تمام مراحل توسعه پرواز کافی نیستند، تصمیم عوض شد. تأخیر در برنامه توسعه منجر به وضعیت غیرمعمولی شد که در آن اولین فروند تولیدی جاولین (XA544) ظرف دو روز از پنجمین نمونه اولیه هواپیما (WT836) پرواز کرد.[۴]

مدل‌ها

در مجموع ۴۳۵ هواپیما توسط گلاستر (۳۰۲ فروند ساخته شده) و آرمسترانگ-ویتورث (۱۳۳ فروند ساخته شده) ساخته شد؛ هر دو شرکت در آن زمان بخشی از گروه هاوکر سیدلی بودند.

FAW 1
نسخه اولیه با موتورهای آرمسترونگ سیدلی سافایر Sa.6 با هر یک ۸۰۰۰ پوند (35.6 kN فشار)، رادار AI.17 بریتانیا، چهار توپ ADEN 30 mm در بال و هواپیما دم الکتریکی. نام FAW 1، گاهی اوقات FAW.1 یا F (AW) Mk 1 برای "مبارز، همه آب و هوا Mark 1" است. اولین بار در ۲۵ ژوئیه ۱۹۵۴ پرواز کرد، چهل هواپیما در هوکلکوت ساخته شد، عمدتاً برای آزمایشات استفاده می‌شد و اولین هواپیما به اسکادرون ۴۶ در RAF Odiham تحویل داده شد.
FAW 2
رادار AI.17 را با رادار Westinghouse AN/APQ-43 ساخته شده در ایالات متحده جایگزین کرد (که در سرویس RAF به عنوان AI.22 شناخته می‌شود)، دم هیدرولیک کار می‌کند؛ ۳۰ تولید شده است.[۵]
T3
نسخه دو کنترل آموزش بدون رادار، پردهٔ پرتاب شده مربی بهبود دید آموزگار هواپیما عقب تمام حرکت، فوزالژ طولانی شده برای تعویض تغییر مرکز گرانشی، اضافه کردن سوخت داخلی اضافی. چهار توپ نگه داشته شده؛ ۲۲ هواپیما تولید و یک نمونه اولیه.[۶]
FAW 4
مشابه FAW 1 با اضافه کردن ژنراتورهای گرد و غبار در بال‌ها برای بهبود ویژگی‌های ایستال، و همچنین یک هواپیما عقب حرکت می‌کند. مجهز به رادار اصلی AI.17 از FAW.1. 50 تولید شده است.[۷]
FAW 5
بر اساس FAW 4، با ساختار بال اصلاح شده که شامل مخازن سوخت اضافی، تهیه ستون‌های موشک (هیچگاه نصب نشده) است؛ ۶۴ تولید شده است.
FAW 6
رادار آمریکایی FAW 2 را با جناح اصلاح شده FAW.5 ترکیب کرد ۳۳ تولید شده اسنوب با رادار AI.22 نصب شده است.
FAW 7
موتورهای Sa.7 جدید با هر یک از ۱۱٬۰۰۰ پوند (48.9 kN)، راننده، فوسال عقب گسترش یافته معرفی شدند. با دو تا ۳۰ میلی‌متر آدن و چهار موشک هوا به هوا "فیرستریک" مسلح شده FAW 7s که دو اسکادرو را مجهز می‌کردند تنها با چهار توپ آدن مسلح بودند؛ ۱۴۲ تولید شد. رادار AI-17 نصب شده
FAW 8
موتورهای Sa.7R با گرمایش مجدد به ارتفاع فشار به ۱۲٫۳۰۰ پوند (۵۴٫۷ کلو نایت) در بالای ۲۰٬۰۰۰ فوت (۶٬۱۰۰ متر) ارتفاعات ارتفاعی پایین‌تر، محدودیت پمپ سوخت باعث از دست دادن فشار سرد شد. لبه جدید "پاش" بال و استباق خودکار برای بهتر مدیریت. "اسنوب" با رادار "آئل ۲۲" نصب شده
FAW 9
در مجموع 118 FAW ۷ با بال و موتورهای تجدیدپذیر شده از Mk 8 بازسازی شده است. ۴۴ نفر از این دستگاه‌ها با سونوپ‌های سوختگیری به عنوان FAW 9F/R مجهز بودند. رادار AI-17 نصب شده
FAW 9R
"R" برای "Range" است در مجموع ۴۰ از 44 FAW 9F/R برای حمل مخازن سوخت زیر بال بازسازی شدند.
دو افسر نیروی دریایی ایالات متحده در حال پیاده شدن ازیک فروند جاولین در پایگاه هوایی سلطنتی داکسفورد، ۱۹۵۹

منابع

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ گلاستر جاولین موجود است.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.