گونتر پی. واگنر

گونتر پی. واگنر
Wagner in 2008
زادهٔ۲۸ مهٔ ۱۹۵۴ ‏(۷۲ سال)
وین
ملیتاتریش
محل تحصیلدانشگاه وین
جوایزبورسیه مک‌آرتور (1992)
A.O. Kovalevsky Medal (2016)
Daniel Giraud Elliot Medal (2018)
پیشینه علمی
شاخه(ها)زیست‌شناسی فرگشتی، زیست‌شناسی تکوینی فرگشتی
استاد راهنماRupert Riedl

گونتر پی. واگنر (انگلیسی: Günter P. Wagner; ۲۸ مهٔ ۱۹۵۴ – ) دانشمند در زمینه زیست‌شناسی فرگشتی اهل اتریش بود.

وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون بورسیه مک‌آرتور و جایزه هومبولت شده است.

تحصیلات و آموزش

واگنر پس از تحصیل در مقطع کارشناسی در رشته مهندسی شیمی، جانورشناسی و منطق ریاضی را در دانشگاه وین، اتریش آموخت. در دوران تحصیلات تکمیلی، با جانورشناس وینی Rupert Riedl و شیمیدان نظری پیتر شوستر همکاری کرد و در سال ۱۹۷۹ دکترای خود را در ژنتیک جمعیت نظری به پایان رساند. واگنر پژوهش پسادکترای خود را در انجمن ماکس پلانک در گوتینگن و توبینگن، و همچنین در دانشگاه گوتینگن گذراند.

واگنر در سال ۱۹۸۵ به‌عنوان استادیار در بخش زیست‌شناسی نظری دانشگاه وین کار خود را آغاز کرد. در سال ۱۹۹۱ به دانشگاه ییل رفت و به‌عنوان استاد تمام زیست‌شناسی مشغول به کار شد. او همچنین از سال‌های ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۲ و سپس از ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۸ نخستین رئیس بخش بوم‌شناسی و فرگشت دانشگاه ییل بود.

پژوهش‌ها

محور کار واگنر بر فرگشت صفات پیچیده متمرکز است. پژوهش‌های او هم از ابزارهای نظری ژنتیک جمعیت و هم از رویکردهای آزمایشگاهی در زیست‌شناسی تکوینی فرگشتی بهره می‌گیرد. واگنر سهم قابل توجهی در درک کنونی از فرگشت‌پذیری موجودات پیچیده، پیدایش صفات جدید و ماژولاریته داشته است.

ژنتیک جمعیت

کارهای اولیه واگنر بر ژنتیک جمعیت ریاضی متمرکز بود. او همراه با ریاضیدان Reinhard Bürger در دانشگاه وین، در نظریه تعادل جهش-گزینش و فرگشت تعدیل‌کننده‌های غالبیت سهیم شد. بعدها واگنر توجه خود را به مسائل فرگشت ویژگی‌های تغییرپذیری مانند کانالیزه‌شدن (ژنتیک) و ماژولاریته معطوف کرد. او تمایز مهمی میان گوناگونی ژنتیکی به‌عنوان تفاوت‌های واقعی موجود میان افراد، و تمایل به تغییر که از طریق نرخ جهش و واریانس جهشی سنجیده می‌شود، مطرح کرد. واگنر نخستین مدل ریاضی برای فرگشت کانالیزه‌شدن ژنتیکی را منتشر کرد[۱] و از این رهگذر در احیای مطالعات کانالیزه‌شدن در اواسط دهه ۱۹۹۰ نقش داشت. پژوهش‌های اخیر او بر اندازه‌گیری اپیستازی، فرگشت فرگشت‌پذیری و ارتباط آن با فرگشت معماری ژنتیکی متمرکز است.[۲]

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ Wagner, G. P. , G. Booth, and H. Bagheri-Chaichian. 1997. "A population genetic theory of canalization". Evolution 51:329–347.
  2. ↑ Wagner, G. P. , J. P. Kenney-Hunt, M. Pavlicev, J. R. Peck, D. Waxman, and J. M. Cheverud. 2008. "Pleiotropic scaling of gene effects and the 'cost of complexity.'" Nature 452:470-472.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.