گویدو گوینیزلی
گویدو گوینیزلی | |
|---|---|
| زادهٔ | ۱ ژانویهٔ ۱۲۳۰ |
| درگذشت | ۱ ژانویهٔ ۱۲۷۶ |
گویدو گوینیزلی (انگلیسی: Guido Guinizelli; ۱ ژانویهٔ ۱۲۳۰ – ۱ ژانویهٔ ۱۲۷۶) شاعر عاشقانه‌سرا، و نویسنده ایتالیایی بود و پدر دولچه استیل نوو محسوب می‌شود. او اولین کسی بود که به این سبک جدید شعر نوشت و بنابراین "ایپسو فکتو" بنیانگذار آن محسوب می‌شود. او در بولونیا ایتالیا متولد شد و بعداً از آنجا تبعید شد. گمان می‌رود که او در ورونا، ایتالیا درگذشته است.
زندگی
هویت دقیق او نامشخص است، اما ممکن است گوئیدو دی گوینیزلو دی ماگنانو باشد که در سال ۱۲۷۴ به همراه لامبرتازی گیبلین‌ها از بولونیا تبعید شد و حدود دو سال بعد در مونسلیچه درگذشت. او با گیتون د آرتزو مکاتبه داشت، که او را با احترام «کارو پدر میو» خطاب می‌کرد و در عوض او را «فیگلیو دیلِتُزو» صدا می‌زدند. با فرض اینکه غزل مورد بحث واقعاً خطاب به اوست، بعدها توسط گوئیدو به «خطای لایدی» متهم شد که می‌خواست با استفاده از ایده‌ها و اصطلاحات فلسفه طبیعی از بانوی خود ستایش کند. بوناگیونتا اوربیکیانی همچنین او را متهم کرد که با واردات فلسفی خود، شعر عاشقانه را مبهم کرده است. اما اینها دقیقاً دلایلی بودند که دانته او را تحسین می‌کرد و با گذشت زمان، این تحسین بیشتر می‌شد.
شعر
پنج کانزونی و پانزده سونت وجود دارد که قطعاً از اوست، به علاوه قطعاتی از دو شعر دیگر. شعر گینیزلی را می‌توان به طور خلاصه به عنوان آشتی بین الوهیت و عشق زمینی با درون‌نگری عمیق روانشناختی توصیف کرد. آثار اصلی او عبارتند از «در قلب مهربان عشق جاودانه است» (در قلب مهربان عشق ساکن است)، که پیتر درونک آن را «شاید تأثیرگذارترین ترانه عاشقانه قرن سیزدهم» می‌داند.
«در قلب مهربان عشق جاودانه است» بر وحدت عشق والا و «نجابت» حقیقی تأکید دارد:
در قلب مهربان عشق او را پناه می‌دهد،
همانطور که پرندگان در سایه سبز بیشه.
قبل از قلب مهربان، در طرح طبیعت،
عشق نبود، و قلب مهربان عشق نبود— ترجمه دانته گابریل روزتی
این، و روشی که گویدو شور و عقل را برای خلق شعری فلسفی از عشق ترکیب کرد، عمیقاً دانته را تحت تأثیر قرار داد، که چندین بار از این قطعه شعر نقل قول و آن را تکرار می‌کند. مضامین اصلی دولچه استیل نوو را می‌توان در شعر گوئینیزلی یافت: زیبایی فرشته‌وار زنان معشوق، مقایسه اشراف با خورشید و استفاده فراوان از اصطلاحاتی مانند «cor gentil» و «Amore». ابیات جفری چاسر در «ترویلوس و کرسیدا» «لذت عشق، ای نیک‌اندیش، | در نجیبانه‌ترین لحظات، می‌توان به ترمیم عشق پرداخت» (III.4-5) به نظر می‌رسد پژواک روشنی از آغاز شعر باشد.
غزل‌ها نیز مضامینی را به نمایش می‌گذارند که در کاوالکانتی و دانته دوباره ظاهر می‌شوند، مانند سلام نجات‌بخش بانو («سالوتو»)، استفاده از تصاویر طبیعی برای ستایش او (یادآور غزل غزل‌های سلیمان)، و ایده عشق به عنوان اشتیاقی که همه چیز را پیش از خود حمل می‌کند، اگرچه شعری مانند «Vedut'ho la lucente stella diana» در واقع سبک‌های جدید و قدیمی را با هم ترکیب می‌کند.
نقش در «کمدی الهی» دانته
برزخ یازدهم
گوییدو گوینیزلی دو بار در برزخ یازدهم دانته آلیگیری ظاهر می‌شود. در ابتدا، او به طور خلاصه در برزخ یازدهم، زمانی که دانته با هنرمند بزرگ ایتالیایی، ادریسی دا گوبیو، در تراس غرور روبرو می‌شود، ذکر می‌شود. اودریسی ضمن بحث در مورد ماهیت زودگذر شهرت و شناخت، به گوئیدو گوینیزلی و جانشین او، گوئیدو کاوالکانتی (حدود ۱۲۵۰–۱۳۰۰) اشاره می‌کند:
بنابراین یک گوئیدو شکوه زبان ما را از دیگری گرفته است، و شاید او متولد شود
که یکی و سپس دیگری را از لانه بیرون خواهد راند.
— برزخ XI. 97-99
برزخ XXVI
در برزخ XXVI، دانته از طریق تراس شهوت سفر می‌کند، جایی که سرانجام گوئیدو گوینیزلی را ملاقات می‌کند. گوئیدو مانند سایر سایه‌های این تراس، در شعله‌های آتش فرو می‌رود تا از آرزوهای سوزان خود در حالی که زنده است توبه کند. وقتی گویدو هویت خود را فاش می‌کند، دانته از احترام و احترامی که برای شاعر قائل است، روایت می‌کند:
وقتی نامش را گفت و فهمیدم که او برای من و دیگران، بهتر از من، که همیشهاز قافیه‌های شیرین و دلنشین عشق استفاده کرد
— Purgatorio XXVI. 97-99
در این قطعه، دانته به تأثیر گینیزلی بر شعر ایتالیایی و سبک Dolce Stil Novo اشاره می‌کند.
منابع
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Guido Guinizelli». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱ سپتامبر ۲۰۲۵.
پیوند به بیرون
- درگذشتگان ۱۲۷۶ (میلادی)
- زادگان دهه ۱۲۲۰ (میلادی)
- شاعران اهل ایتالیا
- شاعران مرد اهل ایتالیا
- شاعران سده ۱۳ (میلادی) اهل ایتالیا