گیتار پدال استیل
گیتار پدال استیل (به انگلیسی: pedal steel guitar) یا گیتار استیل پدالی سازی زهی است که به صورت افقی روی یک قاب نصب شده و در حالت نشسته نواخته می‌شود. نوازنده معمولاً با دست راست به سیم‌ها ضربه می‌زند و با دست چپ یک میله استیل را در امتداد سیم‌ها حرکت می‌دهد. این ساز محفظه رزونانس ندارد؛ صدای آن توسط یک پیکاپ الکتریکی به یک آمپلی‌فایر منتقل می‌شود. مانند تمام گیتارهای استیل، پدال استیل می‌تواند گلیساندوی نرم (نت‌های کشویی) و ویبراتوی کنترل‌شده، تکنیک‌های بیانی مشابه صدای آواز انسان، تولید کند.
آنچه پدال استیل را از گیتارهای استیل قبلی متمایز می‌کند، مجموعه‌ای از پدال‌های پایی و اهرم‌های زانویی است که زیر و بمی سیم‌های انتخاب شده را بالا یا پایین می‌برند. این مکانیزم در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ در ایالات متحده توسعه داده شد تا قابلیت‌های هارمونیک این ساز را گسترش دهد. این گیتار به نوازندگان اجازه می‌داد تا آکوردها و صداسازی‌هایی را ایجاد کنند که قبلاً روی گیتار استیل در دسترس نبودند، و پدال‌های آن صداهای متمایزی را ایجاد می‌کردند که در نیمه دوم قرن بیستم به عنصر تعیین‌کننده موسیقی کانتری تبدیل شدند.
اولین آهنگ شمارهٔ ۱ کانتری بیلبورد که از پدال استیل استفاده کرد، آهنگ «آهسته» اثر وب پیرس در سال ۱۹۵۴ بود که در آن باد ایزاکس تکنیک جدیدی را برای فشار دادن پدال برای تغییر زیر و بمی صدا در یک آکورد، در حالی که نت‌های موجود در آن هنوز به صدا درمی‌آیند، نشان داد. محبوبیت این موتیف هارمونیک منحصر به فرد، نوازندگان گیتار لپ استیل را بر آن داشت تا به سازهای مجهز به پدال روی آورند.
نوآوری‌های بادی امونز، جیمی دی، زین بک، پل بیگسبی و دیگران، بسیاری از اصول و قواعد مکانیکی و کوک‌سازیِ رایج در گیتار پدال استیل امروزی را پایه‌گذاری کردند. اگرچه پدال استیل بیشتر با موسیقی کانتری مرتبط است، اما در ژانرهای متنوعی از جمله وسترن سوینگ، جاز، راک، پاپ و سکرد استیل نیز به کار گرفته شده است.
جستارهای وابسته
منابع
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Pedal steel guitar». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۲ سپتامبر ۲۰۲۶.
پیوند به بیرون
- ابزار و سازهای قابل اتصال به آمپلی‌فایر
- سازهای با ارتفاع پیوسته
- سازهای مقدس موسیقی
- گیتار الکتریک