یاریو لوین

یاریو لوین
יריב לוין
لوین در ۲۰۲۰
سمت‌های وزارتی
۲۰۱۵–۲۰۲۰وزیر گردشگری اسرائیل
۲۰۱۸–۲۰۱۹وزیر علیا و ادغام اسرائیل
۲۰۲۲–اکنونمعاون نخست‌وزیر اسرائیل
۲۰۲۲–اکنونوزیر دادگستری اسرائیل
۲۰۲۵–اکنونوزیر کشور اسرائیل
۲۰۲۵–اکنونوزیر خدمات مذهبی اسرائیل
نمایندگی جناحی در کنست
۲۰۰۹–اکنونلیکود
دیگر سمت‌ها
۲۰۲۰–۲۰۲۱رئیس کنست
۲۰۲۲رئیس کنست
اطلاعات شخصی
زاده
یاریو گیدئون لوین

۲۲ ژوئن ۱۹۶۹ ‏(۵۶ سال)
اورشلیم، اسرائیل

یاریو گیدئون لوین (عبری: יריב גדעון לוין‎؛ زادهٔ ۲۲ ژوئن ۱۹۶۹)، وکیل و سیاستمدار اسرائیلی است که به عنوان معاون نخست‌وزیر، وزیر دادگستری، وزیر کشور و وزیر خدمات مذهبی خدمت می‌کند.[۱] او در دسامبر ۲۰۲۲ به عنوان رئیس کنست خدمت کرد و پیش از آن از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۱ در این سمت خدمت می‌کرد[۲] او در حال حاضر به عنوان عضو کنست از حزب لیکود فعالیت می‌کند و پیش از این سمت‌های وزیر امنیت داخلی، وزیر گردشگری و وزیر علیا و ادغام را بر عهده داشته است.

لوین از اصلاحات در قوه قضائیه اسرائیل، به ویژه اصلاحات قضایی ۲۰۲۳ اسرائیل، حمایت کرده است. لوین از زمان انتصاب اسحاق آمیت، رئیس دیوان عالی، در سال ۲۰۲۵، از به رسمیت شناختن او خودداری کرده است، اقدامی که به عنوان یک بحران قانون اساسی توصیف شده است.[۳][۴]

زندگی‌نامه

لوین در اورشلیم از گیل و آریه لوین، برنده جایزه زبان‌شناسی اسرائیل، متولد شد.[۵] عموی مادرش، الیاهو لانکین، فرمانده کشتی آلتالنا و عضو کنست اول و نماینده هروت بود، در حالی که مناخم بگین در مراسم ختنه لوین، ساندک بود.

لوین در دبیرستان بویار در اورشلیم تحصیل کرد.[۶] در طول خدمت سربازی خود، به عنوان مترجم زبان عربی به سپاه اطلاعات ارتش اسرائیل پیوست و بعداً به عنوان فرمانده یک دوره ترجمه عربی خدمت کرد. در سال ۱۹۹۵، او فرهنگ لغتی از اصطلاحات اقتصادی ترجمه شده به زبان‌های عربی، انگلیسی و عبری منتشر کرد.[۷]

لوین مدرک کارشناسی ارشد حقوق خود را از دانشگاه عبری دریافت کرد و به عنوان وکیل در زمینه حقوق مدنی-تجاری مشغول به کار شد. او با ییفات، دختر نماینده سابق کنست، یاکوف شمای، ازدواج کرد. آنها سه فرزند دارند و در مودیعین زندگی می‌کنند.

حرفه حقوقی

لوین در تأسیس فراکسیون وکلای جوان جدید، معروف به ماهاتز، که در انتخابات داخلی نهادهای انجمن وکلای اسرائیل در سال ۱۹۹۹ شرکت کرد، مشارکت داشت. لوین، که رئیس فهرست این فراکسیون بود، به عنوان نماینده این فراکسیون در شورای ملی و کمیته ناحیه اورشلیم انتخاب شد. در انتخابات شورای ملی، لوین به عنوان نایب رئیس انجمن وکلای اسرائیل انتخاب شد.[۸] لوین همچنین به عنوان رئیس کمیته وکلای حقوق‌بگیر انجمن وکلا منصوب شد. در انتخابات سال ۲۰۰۳ برای نهادهای انجمن وکلا، فراکسیون وکلای جوان جدید قدرت خود را افزایش دادند. و لوین از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵ به عنوان رئیس موقت کانون وکلا منصوب شد.[۹][۱۰]

لوین در دوران فعالیتش در کانون وکلا، در پروژه کمک حقوقی «شار میتسوا» شرکت کرد و اصلاحاتی را در قوانین اخلاقی وکلا رهبری نمود. لوین از جمله مبتکران نظرسنجی بررسی رفتار قضات در دادگاه‌ها بود.

حرفه سیاسی

لوین فعالیت‌های عمومی خود را در جناح دانشجویی لیکود در دانشگاه عبری اورشلیم آغاز کرد، جایی که به عنوان سخنگو و بعداً به عنوان معاون رئیس این جناح خدمت کرد. در سال ۱۹۹۷، او رهبری تیمی را بر عهده داشت که شاخه لیکود را در مودیعین تأسیس کرد و در سال ۲۰۰۳ به عنوان رئیس این شاخه منصوب شد. لوین همچنین در کمیته‌ای که بر یک نظرسنجی داخلی لیکود در مورد طرح خروج نظارت داشت، خدمت کرد و نماینده اعضای کنست بود که با این طرح در مراحل مختلف قانونی مخالفت می‌کردند.[۱۱]

در سال ۲۰۰۶، بنیامین نتانیاهو، رئیس حزب لیکود، لوین را به ریاست کمیته نظارت بر مقامات دولتی لیکود منصوب کرد تا فعالیت‌های اپوزیسیون لیکود علیه دولت و نخست‌وزیر وقت آن، ایهود اولمرت، را هماهنگ کند. لوین درخواست تجدیدنظری علیه نخست‌وزیر به دیوان عالی کشور ارائه داد که منجر به انتصاب وزیر رفاه اجتماعی پس از مدت‌ها بلاتصدی بودن این سمت شد.

عضو کنست

لوین در انتخابات کنست ۲۰۰۶ برای کسب جایگاهی در فهرست انتخاباتی لیکود نامزد شد.[۱۲] او جایگاه چهل و سوم را به دست آورد و از ورود به کنست بازماند، زیرا لیکود تنها دوازده کرسی به دست آورد.[۱۳][۱۴] لوین پیش از انتخابات ۲۰۰۹ دوباره نامزد شد و به دنبال جایگاهی برای منطقه شفله بود. او به جایگاه بیست و یکم در فهرست لیکود و سپس به کنست راه یافت، زیرا این حزب ۲۷ کرسی به دست آورد. لوین در ۲۴ فوریه ۲۰۰۹ سوگند یاد کرد.

در اوت ۲۰۰۹، لوین به عنوان رئیس کمیته مجلس کنست منصوب شد و جایگزین زئیف الکین گردید.[۱۵] بعداً در سال ۲۰۰۹، لوین به عنوان نماینده کنست در کمیته انتخاب دادستان کل در دوره هجدهم کنست انتخاب شد.[۱۶] او در سال ۲۰۱۳ و در دوره نوزدهم کنست، دوباره به اتفاق آرا برای این سمت انتخاب شد.[۱۷]

در سال ۲۰۱۰، لوین «لایحه همه‌پرسی» را پیشنهاد داد که هرگونه انتقال خاک اسرائیل را ملزم به تصویب از طریق همه‌پرسی می‌کرد.[۱۸] لوین سپس ریاست یک کمیته فرعی مشترک از مجلس کنست و کمیته‌های قانون و عدالت را بر عهده داشت که این لایحه را مورد بحث قرار دادند.[۱۹] این لایحه در نوامبر ۲۰۱۰ به قانون تبدیل شد[۲۰] و در سال ۲۰۱۴ توسط قانون اساسی: همه‌پرسی جایگزین شد.[۲۱]

لوین در طول اولین دوره نمایندگی خود در کنست، ۴۰ قانون تصویب کرد.[۲۲] در سال ۲۰۰۹، قانونی که توسط لوین و موشه گافنی تهیه شده بود، نقش کمیسر نسل‌های آینده را که به کنست در برنامه‌ریزی بلندمدت مشاوره می‌داد، لغو کرد و استدلال کرد که این سمت به عنوان امتدادی از قوه قضائیه عمل می‌کند.[۲۳] در سال ۲۰۱۱، لوین قانونی را پیشنهاد کرد که مجازات افترا را شش برابر می‌کرد.[۲۴] لوین و زئیو الکین[الف] همچنین قانونی را پیشنهاد کردند که مستلزم برگزاری جلسات استماع عمومی برای نامزدهای دادگاه عالی بود.[۲۵] و همچنین قانونی که کمیته انتخاب قضایی را تغییر می‌داد و نماینده‌ای از انجمن وکلای اسرائیل را جایگزین رئیس انجمن می‌کرد.[۲۶] هیچ یک از این سه پیشنهاد به قانون تبدیل نشد.[۲۲]

لوین در انتخابات مقدماتی کنست ۲۰۱۲ حزب لیکود، برای انتخاب مجدد تلاش کرد. او نهمین تعداد آرا را کسب کرد و یازدهمین جایگاه در فهرست حزب به او اختصاص داده شد.[۲۷][۲۸] لیکود در نهایت تصمیم گرفت که به‌طور مشترک با اسرائیل خانه ما وارد رقابت شود و لوین پانزدهمین جایگاه در فهرست مشترک را به خود اختصاص داد.[۲۹] او در انتخابات قانونگذاری اسرائیل در سال ۲۰۱۳ دوباره انتخاب شد. در ۱۸ مارس ۲۰۱۳، لوین به عنوان رئیس ائتلاف منصوب شد.[۳۰] او همچنین از فوریه تا آوریل ۲۰۱۳ و از ژوئن ۲۰۱۴ به عنوان رئیس کمیته مجلس نمایندگان خدمت کرد.[۳۱] در ۱ ژانویه ۲۰۱۵، لوین از ژانویه تا مارس ۲۰۱۵ به عنوان بخشی از توافق چرخشی با رئیس قبلی، زئیف الکین، رئیس کمیته امور خارجه و دفاع شد. الکین جای لوین را به عنوان رئیس کمیته مجلس نمایندگان گرفت.[۳۲]

وزیر گردشگری

لوین در سال ۲۰۱۵ برای سومین بار نامزد انتخابات مجدد شد. او در انتخابات مقدماتی لیکود، نهمین رأی را کسب کرد[۳۳] لوین در دولت جدید به عنوان وزیر امنیت داخلی و وزیر گردشگری منصوب شد، اما پس از ۱۱ روز از سمت قبلی خود استعفا داد تا راه را برای گیلاد اردان، عضو لیکود که پیش از این از تصدی سمت در دولت جدید خودداری کرده بود، باز کند.[۳۴] لوین از ۲۴ دسامبر ۲۰۱۸ تا ۹ ژانویه ۲۰۱۹ به عنوان وزیر موقت علیا و ادغام خدمت کرد، پس از آنکه بنیامین نتانیاهو، وزیر موقت قبلی، با حکم دادگاه عالی مجبور به ترک سمت‌های وزارتی خود شد.[ب][۳۵][۳۶]

رئیس کنست

پس از تشکیل سی و پنجمین دولت اسرائیل، لوین در ۱۷ مه ۲۰۲۰ با ۷۱ رأی موافق به عنوان رئیس کنست انتخاب شد.[۳۷] او در ۱۳ ژوئن ۲۰۲۱ در کنست بیست و چهارم جای خود را به میکی لوی داد.[۳۸] لوین در هفته‌های اول کنست بیست و پنجم از ۱۳ تا ۲۹ دسامبر ۲۰۲۲ برای مدت کوتاهی دوباره به عنوان رئیس خدمت کرد.[۳۹][۴۰]

وزیر دادگستری (۲۰۲۲–اکنون)

پس از پیروزی بلوک راست‌گرای اسرائیل در انتخابات قانونگذاری اسرائیل در سال ۲۰۲۲، لوین به عنوان معاون نخست‌وزیر و وزیر دادگستری در سی و هفتمین دولت اسرائیل منصوب شد. در ۴ ژانویه ۲۰۲۳، او برنامه‌هایی را برای اصلاح سیستم قضایی کشور اعلام کرد. به نظر می‌رسید این طرح با اعطای کنترل مؤثر به دولت بر کمیته انتخاب قضایی، ممنوعیت دادگاه از صدور حکم در مورد قانون اساسی بودن برخی قوانین و مقررات، و اعطای قدرت لغو هرگونه حکم دادگاه با اکثریت ساده به کنست، دادگاه عالی اسرائیل را تضعیف می‌کند.[۴۱][۴۲] تغییرات پیشنهادی لوین در سیستم قضایی جنجال شدیدی را برانگیخت، و برخی از رهبران مخالف استدلال کردند که این طرح به منزله تلاشی برای تغییر رژیم است و اعتراضات ضد دولتی اندکی پس از رونمایی از طرح،[۴۳][۴۴][۴۵] از جمله در نزدیکی محل سکونت لوین، آغاز شد.[۴۶][۴۷][۴۸] لوین به شدت از این طرح دفاع کرد و بارها استدلال کرد که قدرت دیوان عالی برای لغو قوانین غیردموکراتیک است، و اظهار داشت که «بارها و بارها، افرادی که ما انتخاب نکرده‌ایم برای ما تصمیم می‌گیرند».[۴۱] در ۱ ژانویه ۲۰۲۴، دیوان عالی با اکثریت ضعیف ۸ به ۷، قانون کنست را که مانع استفاده دادگاه از دکترین «معقول بودن» می‌شد، لغو کرد و آن را خلاف قانون اساسی دانست.[۴۹][۵۰][۵۱] در همان زمان، با اکثریت قاطع ۱۲ به ۳، مجلس بر حق خود برای بررسی مطابقت قوانین با قانون اساسی تأکید کرد.[۴۹][۵۰][۵۱] این احکام به عنوان یک شکست بزرگ برای نتانیاهو و لوین تلقی شدند.[۴۹][۵۰][۵۱]

در مارس ۲۰۲۳، زمانی که لوین در یک مهمانی پوریم در خانه رافی خایم-کدوشیم، یک جنایتکار شناخته شده، دیده شد، جنجال به پا شد.[۵۲] خایم-کدوشیم به جرایم مختلفی از جمله آدم‌ربایی و اخاذی محکوم شده و دوران زندان خود را گذرانده بود. بعداً مشخص شد که دیگر اعضای ارشد لیکود، از جمله یسرائیل کاتس، میری رگو و دودی آمسالم، نیز در این مراسم حضور داشتند.[۵۲][۵۳]

در اکتبر ۲۰۲۴، در واکنش به سخنرانی ناشر و رئیس هاآرتص، آموس شوکن، که در آن شوکن از سیاست دولت به عنوان نوعی «آپارتاید» انتقاد کرده، معترضان فلسطینی در کرانه باختری را «مبارزان آزادی» نامیده و خواستار تحریم اسرائیل شده بود، لوین نامه‌ای به دادستان کل گالی بهاراو-میارا نوشت و از او درخواست کرد که قانون پیشنهادی را تصویب کند که اقدامات اسرائیلی‌ها را برای «ترویج یا تشویق اعمال تحریم‌های بین‌المللی علیه اسرائیل، رهبران آن، نیروهای امنیتی آن و شهروندان اسرائیل» جرم‌انگاری کند و به ده سال زندان محکوم کند که در زمان جنگ دو برابر خواهد شد.[۵۴]

از سال ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۵، لوین مانع از انتصاب آمیت به عنوان رئیس دائمی شد که بر اساس کنوانسیون دیرینه مبتنی بر ارشدیت نامزد شده بود، با این استدلال که او در مورد تشکیل کمیته، هویت نامزدهایی که برای رأی‌گیری معرفی می‌شوند و زمان چنین رأی‌گیری اختیار دارد،[۵۵] اما پس از تصمیم متفق‌القول دادگاه عالی، اگرچه به عنوان بخشی از تلاش برای اصلاحات قضایی نیز دیده می‌شود، مجبور به برگزاری رأی‌گیری شد.[۵۶] آمیت در ۲۶ ژانویه ۲۰۲۵ به عنوان رئیس دیوان عالی منصوب شد و در ۱۳ فوریه ۲۰۲۵ توسط اسحاق هرتزوگ، رئیس‌جمهور اسرائیل، سوگند یاد کرد و لوین مراسم تحلیف را تحریم کرد و از ملاقات با آمیت خودداری کرد، اقدامی که به عنوان یک بحران قانون اساسی شناخته شده است. در مارس ۲۰۲۵، لوین اقداماتی را برای اخراج دادستان کل گالی بهاراو-میارا آغاز کرد که مخالفان آن را حمله به حاکمیت قانون خواندند.[۵۷]

پیش‌نویس اصلاحات قضایی جدید در ۹ ژانویه ۲۰۲۵ به عنوان «مصالحه» بین لوین و گیدون سعار، وزیر امور خارجه، ارائه شد. طبق این پیشنهاد، اکثریت لازم برای انتصابات دادگاه عالی، به جای هفت نفر، پنج نفر از نه نفر خواهد بود. با این حال، هر انتصاب در دادگاه عالی نیاز به موافقت حداقل یک نماینده از اپوزیسیون و یک نماینده از دولت دارد. انتصابات در سایر مناصب قضایی نیاز به تأیید یک عضو دولت، یک نفر از اپوزیسیون و یک قاضی دارد. این پیشنهاد همچنین شامل سازوکاری برای جلوگیری از بن‌بست در انتصابات دادگاه عالی بود. اگر سالی با دو کرسی خالی بگذرد، دولت و اپوزیسیون هر کدام سه نامزد پیشنهاد می‌دهند که طرف مقابل باید یکی را از بین آنها انتخاب کند. این پیشنهاد تصویب شد و به عنوان قانون از کنست بعدی پس از انتخابات ۲۰۲۶ اعمال خواهد شد.[۵۸][۵۹]

لوین در ژوئیه ۲۰۲۵ پس از خروج حزب شاس از ائتلاف، به عنوان وزیر کشور و وزیر خدمات مذهبی منصوب شد.[۶۰][۶۱]

نظرات سیاسی

لوین در رابطه با درگیری اسرائیل و فلسطین دیدگاه‌های تندروانه‌ای دارد. او با ایجاد یک کشور فلسطینی مخالف است و به حق یهودیان برای ماندن در تمام نقاط سرزمین اسرائیل اعتقاد دارد.[۶۲] لوین اظهار داشته است که اسرائیل حق مطلق بر کرانه باختری دارد و از الحاق تدریجی از طریق گسترش شهرک‌سازی و اعمال کنترل و در عین حال به حداقل رساندن جمعیت عرب در مناطق الحاق شده حمایت می‌کند.[۶۳]

پس از آنکه پلیس نظامی اسرائیل در ژوئیه ۲۰۲۴ از اردوگاه بازداشت سدی تیمان بازدید کرد تا نه سرباز اسرائیلی مظنون به بدرفتاری با یک زندانی فلسطینی را بازداشت کند، لوین گفت که «تصاویر زننده از سربازان دستگیر شده» «غیرقابل قبول» است.[۶۴]

لوین اغلب از سیستم دادگاه‌های اسرائیل انتقاد می‌کند و ادعا می‌کند که گروه کوچکی از نخبگان، این سیستم را در دست گرفته‌اند و سعی می‌کنند از آن برای تعریف ارزش‌هایی که اسرائیل بر اساس آنها زندگی می‌کند، استفاده کنند.[۶۵] لوین با اشاره به اینکه قضات فعلی طرفدار جداسازی مسکونی نیستند، لزوم تغییر سیستم انتصاب قضات عالی را توضیح داد: «اعراب در جوامع یهودی در جلیله آپارتمان می‌خرند و این باعث می‌شود یهودیان این شهرها را ترک کنند، زیرا آنها آماده زندگی با اعراب نیستند. ما باید اطمینان حاصل کنیم که دیوان عالی قضاتی دارد که این موضوع را درک می‌کنند.»[۶۶]

لوین با وجود اینکه یک یهودی سکولار است، از یهودیت اصلاح‌گرا، به ویژه یهودیان ساکن ایالات متحده، انتقاد کرده است. لوین پس از تصمیم دولت اسرائیل برای گسترش بخش برابری‌طلب دیوار ندبه، گفت: «یهودیان اصلاح‌طلب در ایالات متحده، جهانی در حال مرگ هستند. جذب در مقیاس وسیعی در حال وقوع است. آنها حتی این موضوع را به درستی در جوامع خود پیگیری نمی‌کنند. این امر با این واقعیت مشهود است که مردی که خود را خاخام اصلاح‌طلب می‌نامد، به همراه یک کشیش در آنجا ایستاده و در عروسی دختر هیلاری کلینتون مراسم را برگزار می‌کند و هیچ‌کس آن را محکوم نمی‌کند و بدین ترتیب آن را مشروعیت می‌بخشد.»[۶۷]

یادداشت‌ها

  1. ↑ قانون اخیر چندین حامی مالی دیگر نیز داشت - رابرت ایلاتوف، آوراهام میکائلی، یوری آریل، موشه گافنی، یوری ماکلف و کارمل شاما-هاکوهن
  2. ↑ نتانیاهو پس از استعفای سوفا لندور، چندین روز این نقش را بر عهده داشت.

منابع

  1. ↑ "חבר הכנסת יריב לוין" [Member of the Knesset Yariv Levin]. Knesset (به عبری). Retrieved 19 January 2025.
  2. ↑ Keller-Lynn, Carrie (13 December 2023). "Yariv Levin elected 'temporary' Knesset speaker, will facilitate crucial bills". Times of Israel (به انگلیسی). Retrieved 14 April 2025.
  3. ↑ Sharon, Jeremy (13 February 2025). "Amit sworn in as new chief justice, PM, justice minister stage unprecedented boycott". Times of Israel. Retrieved 10 April 2025.
  4. ↑ Amori, Said (27 January 2025). "Israel's justice minister refuses to recognize new Supreme Court president, triggering constitutional crisis: Media". Anadolu Agency. Retrieved 10 April 2025.
  5. ↑ "Aryeh Levin, father of Justice Minister Yariv Levin, dies at 85". Times of Israel (به انگلیسی). 12 March 2023. Retrieved 8 April 2025.
  6. ↑ Lerner, Yael; Cesana, Shlomo (24 July 2015). "'המחירים גבוהים כי אין תחרות'" ['Prices are high because there is no competition']. Israel Hayom (به عبری). Retrieved 14 April 2025.
  7. ↑ "A dictionary of economic terms". National Library of Israel. Retrieved 20 January 2025.
  8. ↑ "A Fast Jump Into Knesset C'ttee Chair". Haaretz. 7 January 2009. Archived from the original on 24 January 2025. Retrieved 24 January 2025.
  9. ↑ Citrin, Ben-Zion (14 September 2003). "אורנה לין נבחרה ליו"ר המועצה הארצית של לשכת עורכי הדין". TheMarker (به عبری). Retrieved 24 January 2025.
  10. ↑ "גזית מתקדם בלשכה". TheMarker (به عبری). 13 September 2005. Retrieved 24 January 2025.
  11. ↑ "כל מה שרציתם לדעת על יריב לוין" [Everything you've wanted to know about yariv levin]. Mako (به عبری). 20 December 2012. Retrieved 17 January 2025.
  12. ↑ Luvitch, Vered (12 January 2006). "הקרב של הפריימריסטים החדשים בליכוד". ynet (به عبری). Retrieved 6 April 2025.
  13. ↑ "בחירות לכנסת ה-17 -- רשימות המועמדים". gov.il. Archived from the original on 14 November 2022. Retrieved 6 April 2025.
  14. ↑ "About the 2006 Elections". en.idi.org.il (به انگلیسی). Retrieved 14 April 2025.
  15. ↑ "ועדת הכנסת - הרכב הוועדה בכנסת השמונה-עשרה". Knesset (به عبری). Retrieved 6 April 2025.
  16. ↑ Yoaz, Yuval (5 October 2009). "ועדת האיתור לתפקיד היועמ"ש תציע למשפטנים להציג מועמדות". Globes (به عبری). Retrieved 8 April 2025.
  17. ↑ "נציג הכנסת בוועדה למינוי היועץ משפטי ח"כ יריב לוין". JDN (به عبری). 3 June 2013. Retrieved 8 April 2025.
  18. ↑ Sofer, Roni (23 November 2010). "הכנסת אישרה: ויתורים בי-ם ובגולן רק במשאל עם". ynet (به عبری). Retrieved 6 April 2025.
  19. ↑ "חוק הגולן עבר מתחת לאף של נתניהו". N12 (به عبری). 14 July 2010. Retrieved 6 April 2025.
  20. ↑ "הכנסת אישרה את חוק משאל העם". N12. 22 November 2010. Retrieved 6 April 2025.
  21. ↑ Liss, Yonatan (12 March 2014). "חוק יסוד משאל העם אושר ברוב של 68 ח"כים ללא מתנגדים". Haaretz (به عبری). Retrieved 7 April 2025.
  22. 1 2 "614 חוקים אושרו בכנסת. ומי שיאן החקיקה?". ynet (به عبری). 15 October 2012. Retrieved 8 April 2025.
  23. ↑ "מתחילים לרוץ: ההפתעות, השריונים וההדחות". NRG. Retrieved 10 April 2025.
  24. ↑ "חוק ההשתקה: קדימה ויו"ר הכנסת יתנגדו". ynet (به عبری). 21 November 2011. Retrieved 8 April 2025.
  25. ↑ יועז, יובל (13 July 2011). "יוזמה בליכוד: הכנסת תוכל לפסול מועמדים לשפיטה בעליון". Globes. Retrieved 8 April 2025.
  26. ↑ "שינוי הרכב ועדת השופטים אושר בקריאה ראשונה". ynet (به عبری). 21 November 2011. Retrieved 8 April 2025.
  27. ↑ מערכת (28 November 2012). "תוצאות מלאות של הפריימריז בליכוד". מידה (به عبری). Retrieved 8 April 2025.
  28. ↑ "הפריימריז בליכוד: גדעון סער במקום הראשון". N12. 26 November 2012. Retrieved 8 April 2025.
  29. ↑ "N12 - רשימת "הליכוד ביתנו" המלאה לכנסת ה-19". N12. 5 December 2012. Retrieved 8 April 2025.
  30. ↑ "הממשלה החדשה התכנסה לישיבתה הראשונה; נתניהו: "עלינו לעבוד יחד"". Haaretz (به عبری). 18 March 2013. Retrieved 9 April 2025.
  31. ↑ "ועדת הכנסת - הרכב הוועדה בכנסת התשע-עשרה". main.knesset.gov.il. Retrieved 8 April 2025.
  32. ↑ "ועדת הכנסת אישרה פה אחד רוטציה בראשות ועדת החוץ והביטחון". ynet (به عبری). 12 May 2014. Retrieved 8 April 2025.
  33. ↑ "כנסת ה-20 - מפלגת הליכוד". Likud (به عبری). Retrieved 10 April 2025.
  34. ↑ Liss, Yonatan (25 May 2015). "שבועיים אחרי הצגת הממשלה, גלעד ארדן הושבע כשר". Haaretz (به عبری). Retrieved 10 April 2025.
  35. ↑ "נתניהו הודיע: יריב לוין ימלא את מקום שר הקליטה". ynet (به عبری). 24 December 2018. Retrieved 12 April 2025.
  36. ↑ "הכנסת אישרה את מינויים של יואב גלנט ויפעת שאשא ביטון לשרים". Knesset (به عبری). 9 January 2019. Retrieved 12 April 2025.
  37. ↑ "נתניהו ראש הממשלה, גנץ ראש הממשלה החליפי: הושבעה ממשלת ישראל ה-35". הארץ (به عبری). Retrieved 13 December 2022.
  38. ↑ Azulay, Moran (13 June 2021). "לפני השבעת הממשלה: מיקי לוי נבחר ליו"ר הכנסת". Ynet (به عبری). Retrieved 13 December 2022.
  39. ↑ Hilai, Sivan; Tsimuki, Tova (13 December 2022). "יריב לוין נבחר ליו"ר הכנסת; נתניהו: "מינוי זמני מאוד"". Ynet (به عبری). Retrieved 13 December 2022.
  40. ↑ "כדי שיוכל להתמנות לשר בהשבעת הממשלה: לוין התפטר מתפקידו כיו"ר הכנסת". Ynet (به عبری). 27 December 2022. Retrieved 29 December 2022.
  41. 1 2 Jerusalem (4 January 2023). "Israel unveils controversial plans to overhaul judicial system". The Guardian (به انگلیسی). Retrieved 26 January 2023.
  42. ↑ Kingsley, Patrick (12 January 2023). "Netanyahu Surges Ahead With Judicial Overhaul, Prompting Fury in Israel". The New York Times (به انگلیسی). ISSN 0362-4331. Retrieved 26 January 2023.
  43. ↑ Berg, Raffi (5 January 2023). "Israel plan to curb Supreme Court's powers sparks outcry" (به انگلیسی). BBC News. Retrieved 26 January 2023.
  44. ↑ "Netanyahu shrugs off protest, says millions of voters demanded judicial overhaul". Times of Israel (به انگلیسی). 15 January 2023. Retrieved 26 January 2023.
  45. ↑ Tibon, Amir (5 January 2023). "Explained: Netanyahu Government's Plan to Weaken the Justice System". Haaretz (به انگلیسی). Retrieved 26 January 2023.
  46. ↑ "Anti-overhaul protesters and police scuffle at Levin's home, day before key hearing". Times of Israel. 11 September 2023.
  47. ↑ Zwigenberg, Ohad (11 September 2023). "Protests against Israel's judicial overhaul kick off at Supreme Court a day before crucial hearing". AP News (به انگلیسی). Retrieved 26 November 2023.
  48. ↑ Shimoni, Ran; Breiner, Josh (11 September 2023). "כ-200 מחו מול ביתו של לוין במודיעין; שישה נעצרו בחשד להפרת סדר". Haaretz (به عبری). Retrieved 26 November 2023.
  49. 1 2 3 Kershner, Isabel (1 January 2024). "Israel-Hamas War: Israeli Supreme Court Decision Prompts Polarized Response in a Nation at War". The New York Times (به انگلیسی). ISSN 0362-4331. Retrieved 12 April 2025.
  50. 1 2 3 Khalil, Shaimaa; Ahmadi, Ali Abbas (1 January 2024). "Israel Supreme Court strikes down judicial reforms" (به انگلیسی). Retrieved 12 April 2025.
  51. 1 2 3 Hagstrom, Anders (1 January 2024). "Israeli Supreme Court hands Netanyahu a loss on judicial overhaul as Hamas war rages". Fox News (به انگلیسی). Retrieved 12 April 2025.
  52. 1 2 ""שחקן מרכזי בסניף, כולם חוששים ממנו": זה העבריין שאירח את לוין ובכירי הליכוד" (به عبری). Ynet. 21 March 2023. Retrieved 25 March 2023.
  53. ↑ "6 held at fiery anti-overhaul protest at Levin's home; he vows: I won't be deterred". Times of Israel. 27 June 2023.
  54. ↑ Breuer, Eliav (1 November 2024). "Ministries cut ties with Haaretz over 'apartheid' allegations". The Jerusalem Post (به انگلیسی). Retrieved 2 November 2024.
  55. ↑ Navot, Suzie (10 September 2024). "Appointing a President for the Supreme Court: Justice Levin's Actions Contravene the Law". Israeli Democracy Institute (به انگلیسی). Retrieved 24 March 2025.
  56. ↑ Sharon, Jeremy (24 January 2025). "With Levin overruled, Judicial Selection Committee to vote Sunday on Supreme Court chief". Times of Israel (به انگلیسی). Retrieved 24 March 2025.
  57. ↑ Sharon, Jeremy (5 March 2025). "Levin initiates process of firing AG; opposition says he's destroying democracy, unity". Times of Israel. Retrieved 10 April 2025.
  58. ↑ "Israeli parliament passes law expanding political control of judicial appointments". France 24 (به انگلیسی). 27 March 2025. Retrieved 10 April 2025.
  59. ↑ "Levin said pushing for jurists who helped draft overhaul to be Supreme Court judges". Times of Israel (به انگلیسی). 13 November 2023. Retrieved 12 April 2025.
  60. ↑ Breuer, Eliav (29 July 2025). "Netanyahu temporarily appoints Levin and Katz to key ministries amid haredi resignations". The Jerusalem Post. Retrieved 29 August 2025.
  61. ↑ Karmel, Ariela; Sokol, Sam (29 July 2025). "Ministries previously held by Shas transferred to pair of Likud ministers". The Times of Israel. Retrieved 29 August 2025.
  62. ↑ "Losing by Winning: The Rupture of the Israeli Center". www.washingtoninstitute.org. Retrieved 11 February 2019.
  63. ↑ "Prepare the Constitutional Ground for the Application of Sovereignty" (PDF). www.ribonut.co.il. Archived from the original (PDF) on 26 April 2024. Retrieved 26 April 2024.
  64. ↑ Peleg, Bar; Solomon, Eden; Maanit, Chen; Kubovich, Yaniv (30 July 2024). "IDF Moves Troops to Base Where Violent Mob Protested Arrest of Soldiers for Abusing Gaza Detainee". Haaretz. Archived from the original on 30 July 2024. Retrieved 30 July 2024.
  65. ↑ Lis, Jonathan (7 August 2018). "Israeli Minister Explains Why He Led the Effort to Pass the Nation-state Law". Haaretz. Retrieved 11 February 2019.
  66. ↑ "Levin said to call for judges who 'understand' why Jews don't want to live near Arabs". Times of Israel. 29 May 2023. Retrieved 8 April 2025.
  67. ↑ Oster, Marcy (3 February 2016). "Netanyahu raps statements by gov't ministers, lawmakers attacking liberal Jews". Jewish Telegraphic Agency (به انگلیسی). Retrieved 6 April 2025.

پیوند به بیرون

  • پرونده‌های رسانه‌ای مربوط به Yariv Levin در ویکی‌انبار 

برای مطالعهٔ بیشتر

This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.