یورگیا

یورگیا واگونری
محدودهٔ زمانی: ادیاکاران ۵۵۵٫۵ میلیون سال پیش
سنگوارهٔ Yorgia waggoneri
رده‌بندی علمی edit
Missing taxonomy template (fix): Yorgia
گونه:
Template:Taxonomy/YorgiaY. waggoneri
نام دوبخشی
Template:Taxonomy/YorgiaYorgia waggoneri
ایوانتسوف، ۱۹۹۹[۱]

یورگیا واگونری (به انگلیسی: Yorgia waggoneri) یک جاندار دیسک‌مانند از زیواگان ادیاکاران است. بدنی کوتاه و قطعه‌قطعه دارد که شامل یک «سر» کوتاه و پهن، بدون زوائد، و یک ناحیهٔ طویل بدنی است که به حداکثر طول ۲۵ سانتیمتر (۹٫۸ اینچ) می‌رسد. این جاندار در شاخهٔ جانوری منقرض‌شدهٔ پروآرتیکولاتا طبقه‌بندی می‌شود.[۲]

ریشه‌شناسی

نام سردهٔ Yorgia از رودخانهٔ یورگا در زیمنی برگ (ساحل زمستانی) دریای سفید گرفته شده است، جایی که نخستین نمونه‌ها یافت شدند. نام گونهٔ Yorgia waggoneri به افتخار دیرینه‌شناس آمریکایی بن واگونر، که نخستین نمونه را یافت، نام‌گذاری شده است.

ریخت‌شناسی

بازسازی طرحی از کالبدشناسی Yorgia waggoneri و رشدونمو آن

نقشهٔ بدنی یورگیا و دیگر پروآرتیکولات‌ها برای پریاختگان منفرد (غیرکلونی) غیرمعمول است. این جانداران دوسوئی دارای بدن‌های قطعه‌قطعهٔ تکراری هستند، اما عناصر عرضی چپ و راست (ایزومرها) در یک الگوی متناوب نسبت به محور بدن سازماندهی شده‌اند – آن‌ها تصاویر آینه‌ای مستقیم نیستند. این پدیده به عنوان تقارن بازتاب لغزشی توصیف می‌شود، که ویژگی‌ای است که در اسپریگینای مشابه نیز یافت می‌شود. برخی از پروآرتیکولات‌ها (یورگیا، آرکئاسپینوس) عدم تقارن آشکاری را در بخش‌های چپ و راست بدن نشان می‌دهند. ایزومر اولیهٔ یورگیا (در سمت راست، نزدیک‌ترین به سر) تنها ایزومری است که در سراسر خط میانی تقسیم‌کنندهٔ دو طرف چپ و راست گسترش می‌یابد.[۲][۳] این فقدان تقارن دوطرفهٔ واقعی، همراه با ملاحظات دیگر، برخی از دانشمندان را به این گمان واداشته که این جاندار در یک گروه خواهری از یومتازوآ (یعنی همهٔ جانوران به جز پارازوآ) قرار می‌گیرد.[۴]

پوست سطح پشتی قطعه‌بندی‌نشده بود و با برجستگی‌های کوچک پوشیده شده بود، همانند سفالونگا، لوسینیا، آرکئاسپینوس و برخی دیکینسونیاها.[۵] [۶]

سنگواره‌های ثبت‌شده

نقش‌های گونهٔ Yorgia waggoneri در سنگ‌های دورهٔ وندین (ادیاکاران) منطقهٔ دریای سفید در روسیه،[۷] با قدمت حدود ۵۵۵.۵ میلیون سال پیش، یافت شده‌اند و Yorgia sp. در اورال مرکزی در روسیه[۸] و رشته‌کوه فلیندرز در استرالیا یافت شده است.[۹] بیشتر نقش‌های بدنی یورگیا در گذشته عمدتاً بر روی کف لایه‌های ماسه‌سنگی به صورت برجستگی منفی حفظ شده‌اند. دیگر سنگواره‌های یورگیا ساختار داخلی جاندار اصلی را نشان می‌دهند، شامل دو ردیف متقارن از گره‌ها، یک لولهٔ مرکزی، لوله‌های دنده‌مانند، و یک شکل نیم‌دایره با یک سوراخ در مرکز دایره که به سمت انتهای سر قرار دارد. این ساختار به عنوان نقش غدد جنسی، روده و دهان تفسیر شده است.[۱۰]

سنگواره‌های اثری

اپیبایون واگونریس، زنجیره‌ای از سکوهای اثر و نقش بدن Yorgia waggoneri (راست)، که این آثار را ایجاد کرده است.

برخی از سنگواره‌ها به صورت زنجیره‌هایی از نقش‌های مثبت ظاهر می‌شوند (گونهٔ اثری اپیبایون واگونریس)، که با نقش منفی جاندار خاتمه می‌یابد. چنین نقش‌های مثبتی محدود به بافت سطحی «پوست فیلی» هستند که به عنوان بقایای یک لایهٔ میکروبی تفسیر می‌شود. آن‌ها به عنوان ردهای تغذیه‌ای تولیدشده توسط یورگیا هنگام تغذیه روی سطح تشک میکروبی که کف دریا را پوشانده بود، تفسیر شده‌اند. چرای آن لایهٔ باکتریایی می‌توانسته با کار اندام‌های موی‌مانند متعدد، مژک‌ها، که در سمت شکمی بدن قرار داشتند و ذرات بستر غذایی را به درون کیسه‌های طویل ویژه‌ای که در مرزهای بین ایزومرها قرار داشتند، به دام می‌انداختند و منتقل می‌کردند، انجام شده باشد.[۱۱] نشانه‌های شورون‌مانند روی نقش‌های مثبت به عنوان شاهدی بر این فعالیت مژکی در نظر گرفته شده‌اند.[۳][۱۲] این عادت تغذیه‌ای در نهشته‌های پس از ادیاکاران ناشناخته است.[۱۳]

جزئیات دیرینه‌شناسی تدفینی آشکارشده در یورگیا امکان تفسیر زنجیره‌های نقش‌های مثبت دیگر پروآرتیکولات‌ها را به عنوان ردهای چرایی فراهم می‌کند، در مقابل ردهایی که در حالی که جانداران توسط جریان‌های دریایی در امتداد کف دریا کشیده می‌شدند ایجاد شده باشند. علاوه بر یورگیا، دو آرایهٔ سنگواره‌ای، اپیبایون و فیلوزون، به نظر می‌رسد ردهای چرایی مشابهی تولید کرده‌اند. گروه‌های کوچکی از نقش‌های مثبت بدنی برای دیکینسونیا کوستاتا و نیز Dickinsonia cf. tenuis ثبت شده است.[۱۲][۱۴]

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ Ivantsov, A.Y. (1999). "A New Dickinsonid from the Upper Vendian of the White Sea Winter Coast (Russia, Arkhangelsk Region)". Paleontological Journal. 33 (3): 233–241.
  2. 1 2 Ivantsov, A.Y. (2001). "Vendia and Other Precambrian "Arthropods"". Paleontological Journal. 35 (4): 335–343.
  3. 1 2 Ivantsov, A.Y. (2004) "Vendian Animals in the Phylum Proarticulata" بایگانی‌شده در ۲۰۱۲-۰۳-۲۱ توسط Wayback Machine. The Rise and Fall of the Vendian Biota. IGSP Project 493. Abstracts. Prato, Italy, p. 52.
  4. ↑ Buss, L.W. & Seilacher, A. (1994). "The Phylum Vendobionta: A Sister Group of the Eumetazoa?". Paleobiology. 20 (1): 1–4. doi:10.1017/S0094837300011088. ISSN 0094-8373. JSTOR 2401145. S2CID 89131248.
  5. ↑ Ivantsov, A. Yu.; Zakrevskaya, M. A.; Nagovitsyn, A. L. (2018). "Morphology of the covers of Proarticulata (Ediacaran Metazoa)" (PDF). Ist Palaeontological Virtual Congress. Book of Abstracts.: 65.
  6. ↑ Ivantsov, Yu. A.; Zakrevskaya, M.A.; Nagovitsyn, A.L. (2019). "Morphology of integuments of the Precambrian animals, Proarticulata". Invertebrate Zoology. 16 (1): 19–26. doi:10.15298/invertzool.16.1.03.
  7. ↑ Dzik, Jerzy; Ivantsov, Andrey Yu. (January 1999). "An asymmetric segmented organism from the Vendian of Russia and the status of the dipleurozoa". Historical Biology. 13 (4): 255–268. doi:10.1080/08912969909386585. Retrieved 29 January 2023.
  8. ↑ Grazhdankin, D. V.; Maslov, A. V., Mustill, T. M. R.; Krupenin, M. T. (2005). "The Ediacaran White Sea Biota in the Central Urals". Doklady Earth Sciences. 401 (6): 784–788.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:نام‌های متعدد:فهرست نویسندگان (رده)
  9. ↑ Droser, M.; Gehling, J.; Jensen, S. (2006). "Assemblage palaeoecology of the Ediacara biota: The unabridged edition?" (PDF). Palaeogeography, Palaeoclimatology, Palaeoecology. 232 (2–4): 131–147. Bibcode:2006PPP...232..131D. doi:10.1016/j.palaeo.2005.12.015.
  10. ↑ Dzik, Jerzy (2003). "Anatomical Information Content in the Ediacaran Fossils and Their Possible Zoological Affinities" (PDF). Integrative and Comparative Biology. 43 (1): 114–126. doi:10.1093/icb/43.1.114. PMID 21680416.
  11. ↑ Fedonkin, Mikhail A. (31 March 2003). "The origin of the Metazoa in the light of the Proterozoic fossil record". Paleontological Research. 7 (1): 9–41. doi:10.2517/prpsj.7.9. S2CID 55178329.
  12. 1 2 Ivantsov, A.Y.; Malakhovskaya, Y.E. (2002). "Giant Traces of Vendian Animals" (PDF). Doklady Earth Sciences. 385 (6): 618–622.
  13. ↑ Ivantsov, A. Yu. (2011). "Feeding traces of proarticulata—the Vendian metazoa". Paleontological Journal. 45 (3): 237–248. doi:10.1134/S0031030111030063. ISSN 0031-0301. S2CID 128741869.
  14. ↑ Retallack, G.J. (2007). "Growth, decay and burial compaction of Dickinsonia, an iconic Ediacaran fossil" (PDF). Alcheringa: An Australasian Journal of Palaeontology. 31 (3): 215–240. doi:10.1080/03115510701484705. S2CID 17181699.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.