۱۷۴ (میلادی)

سده: سده ۱ - سده ۲ - سده ۳
دهه: ۱۴۰  ۱۵۰  ۱۶۰  ۱۷۰  ۱۸۰  ۱۹۰  ۲۰۰ 
سال: ۱۷۱ ۱۷۲ ۱۷۳ - ۱۷۴ - ۱۷۵ ۱۷۶ ۱۷۷
۱۷۴ در گاه‌شماری‌های دیگر
گاه‌شماری ایرانی۴۴۸ پیش از هجرت – ۴۴۷ پیش از هجرت
گاه‌شماری میلادی۱۷۴
CLXXIV
گاه‌شماری اتیوپیایی۱۶۶–۱۶۷
گاه‌شماری ارمنینامعلوم
گاه‌شماری اسلامی۴۶۲ پیش از هجرت – ۴۶۱ پیش از هجرت
گاه‌شماری ایگبو−۸۲۶ – −۸۲۵
گاه‌شماری آشوری۴۹۲۴
گاه‌شماری بربری۱۱۲۴
گاه‌شماری بنگالی−۴۱۹
گاه‌شماری بهائی−۱۶۷۰ – −۱۶۶۹
گاه‌شماری بودایی۷۱۸
گاه‌شماری بیزانسی۵۶۸۲–۵۶۸۳
گاه‌شماری جوچهنامعلوم
گاه‌شماری چینی癸丑年 (آب گاو نر)
۲۸۷۰ یا ۲۸۱۰
    — تا —
甲寅年 (چوب ببر)
۲۸۷۱ یا ۲۸۱۱
گاه‌شماری خورشیدی تایلندی۷۱۷
گاه‌شماری دیسکوردیان۱۳۴۰
گاه‌شماری ژاپنینامعلوم
گاه‌شماری ژولینی۱۷۴
CLXXIV
گاه‌شماری سنتی برمه‌ای−۴۶۴
گاه‌شماری عبری۳۹۳۴–۳۹۳۵
گاه‌شماری قبطی−۱۱۰ – −۱۰۹
گاه‌شماری کره‌ای۲۵۰۷
گاه‌شماری مینگو۱۷۳۸ پیش از گاه‌شماری جمهوری چین
民前۱۷۳۸年
گاه‌شماری هولوسن۱۰۱۷۴
گاه‌شماری‌های هندو
 - ویکرم سموت۲۳۰–۲۳۱
 - شاکا ساموات۹۶–۹۷
 - کالی یوگا۳۲۷۵–۳۲۷۶
از تاریخ پیدایش رم۹۲۷
سال سلطنت انگلیسنامعلوم

۱۷۴ (میلادی) صد و هفتاد و چهارمین سال تقویم میلادی است.

رویدادها

بر اساس مکان

امپراتوری روم

  • ملکه فاوستینای جوان، همسرش، مارکوس اورلیوس، را در لشکرکشی‌های نظامی مختلف همراهی می‌کند و از عشق سربازان رومی برخوردار است. اورلیوس به او لقب ماتر کاستروروم ("مادر اردوگاه") را می‌دهد.[۱]
  • مارکوس اورلیوس رسماً عنوان فولمیناتا ("رعد و برق") را به لژیون دوازدهم فولمیناتا اعطا کرد.[۲]

آسیا

  • یاجنشری ساتاکارنی، پادشاه ساتاواهانا از آندرا، در هند سلطنت کرد. او امپراتوری خود را از مرکز تا شمال هند گسترش داد.

بر اساس موضوع

هنر و علم

دین

زادگان

  • گائو رو، ژنرال و سیاستمدار چینی (متوفی ۲۶۳)
  • جیا کوی، ژنرال و سیاستمدار چینی (متوفی ۲۲۸)
  • توبا لیوی، رهبر چینی قبیله توبا (متوفی ۲۷۷)
  • ژوگه جین، ژنرال و سیاستمدار چینی (متوفی ۲۴۱)

درگذشتگان

  • سوتر (یا سورتریوس)، اسقف روم (تاریخ تقریبی)
  • تیبریوس یولیوس اوپاتور، پادشاه دست‌نشانده روم

‎

منابع

  1. ↑ "Scholars@Duke publication: Faustina the Younger, Mater Castrorum". scholars.duke.edu (به انگلیسی). Retrieved 2025-09-14.
  2. ↑ استفن داندو-کالینز (۲۰۱۰). لژیون‌های روم. انتشارات سنت مارتین. ص ۱۶۵.