گلستارهداران
| گلستارهداران | |
|---|---|
 | |
| گل دماغه (خلنگسانان) | |
 | |
| مرزنگوش از نعناسانان | |
ردهبندی علمی  | |
| فرمانرو: | گیاهان |
| کلاد: | نهاندانگان |
| کلاد: | دولپهایهای نو |
| کلاد: | بالاستارهایان |
| کلاد: | گلستارهداران |
| تبارشاخهها | |
| |
گلستارهداران یک تبارشاخه (تکتبار) بزرگ از گیاهان گلدار هستند که شامل ۱۷ راسته و بیش از ۸۰٬۰۰۰ گونه میشود، تقریباً یکسوم کل گونههای گیاهان گلدار.[۲][۳] گلستارهداران به دو تبارشاخه بدون رتبه، نعناسانان (۸ راسته) و کامپانولیدها (۷ راسته)، و همچنین دو راستهٔ جداگانه زغالاختهسانان و خلنگسانان تقسیم میشوند. اعضای شناختهشدهٔ گلستارهداران عبارتاند از زغالاخته و ادریسی (راسته زغالاختهسانان)، چای، بلوبری، کرنبری، کیوی، فندق برزیلی، ارگان، ساپوته و آزالیا (راسته خلنگسانان)، آفتابگردان، کاهو، مینای چمنی، یاکون، هویج، کرفس، جعفری، شقاقل، جینسنگ آسیایی، عشقه، خاس، پیچ امینالدوله، آقطی و سنبلالطیب (تبارشاخه کامپانولیدها)، گل گاوزبان اروپایی، فراموشم مکن، هماور، قهوه، پلومریا، گلسپاسی، پونگپونگ، خرزهره، پیچ تلگرافی، ریحان، نعنا، رزماری، مریمگلی، مرزنگوش، زعتر، اسطوخودوس، لئونوتیس، زیتون، زبانگنجشک، ساج، گل انگشتانه، یاس بنفش، یاس، گل میمونی، بنفشه آفریقایی، دمموشی قفائی، کنجد، پسیلیوم، سیبزمینی، بادنجان، گوجهفرنگی، فلفل، تنباکو، اطلسی، گل شکوه صبح و سیبزمینی شیرین (تبارشاخه نعناسانان) هستند.
اکثر تاکسونهای این تبارشاخه در سامانه کرونکوئیست (۱۹۸۱) به عنوان ستارهایان و در سامانههای قدیمیتر به عنوان گلپتالیهای همپیوسته شناخته میشدند. نام گلستارهداران شبیه نامهای قبلی است، اما به منظور نام یک تبارشاخه و نه یک نام رتبهبندیشده رسمی، مطابق با ICBN استفاده میشود.
تاریخچه
تحلیلهای ژنتیکی انجامشده پس از اِیپیجی ۲ نشان میدهد که گروه خواهری تمام دیگر گلستارهداران، زغالاختهسانان است. دومین راستهای که از پایه گلستارهداران جدا شد، خلنگسانان است. سایر راستهها در دو تبارشاخه گروهبندی میشوند: نعناسانان و کامپانولیدها. ساختار هر دو تبارشاخه در اِیپیجی ۳ تغییر یافته است.[۴][۵]
در سیستم اِیپیجی ۳، تبارشاخههای زیر بازنام شدند:
تبارزایی
درخت تبارزایی ارائهشده در ادامه توسط پروژه اِیپیجی ۴ ارائه شده است.[۳]
| گلستارهداران |
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
نعناسانان
زیرتبارشاخه نعناسانان شامل حدود ۴۰٬۰۰۰ گونه است و تقریباً ۱۵٪ تنوع گیاهان گلدار را تشکیل میدهد. ویژگی عمومی این گروه شامل تخمدان و گلآذین است که هرگونه پیوستگی گلبرگها (همپتالی) در مراحل پایانی رشد رخ میدهد. بخش عمدهٔ تنوع نعناسانان در گروه پنج راسته از گلگاوزبانسانان تا بادنجانسانان رخ میدهد که بهطور غیررسمی «نعناسانان هستهای» نامیده میشوند. بقیه نعناسانان به عنوان «نعناسانان پایهای» شناخته میشوند، که در آن ابریشمآویزسانان خویشاوند نزدیک (گروه خواهری) نعناسانان هستهای هستند. پیشنهاد شده است که نعناسانان هستهای از یک خط اجدادی از درختان گرمسیری منشعب شدهاند که در آن گلها نامحسوس و میوهها بزرگ، هستهدار و اغلب تکدانه بودهاند.[۶]
پیوند به بیرون
- Asterids in Stevens, P. F. (2001 onwards). Angiosperm Phylogeny Website. Version 7, May 2006.
منابع
- ↑ Atkinson, Brian A. (14 November 2022). "Icacinaceae fossil provides evidence for a Cretaceous origin of the lamiids". Nature Plants (به انگلیسی). 8 (12): 1374–1377. Bibcode:2022NatPl...8.1374A. doi:10.1038/s41477-022-01275-y. ISSN 2055-0278. PMID 36376504. S2CID 253521093.
- ↑ Bremer, Kåre; Friis, elsemarie; Bremer, birgitta (1 June 2004). "Molecular Phylogenetic Dating of Asterid Flowering Plants Shows Early Cretaceous Diversification". Systematic Biology. 53 (3): 496–505. doi:10.1080/10635150490445913. PMID 15503676. S2CID 41752744.
- 1 2 Angiosperm Phylogeny Group (2016). "An update of the Angiosperm Phylogeny Group classification for the orders and families of flowering plants: APG IV". Botanical Journal of the Linnean Society. 181 (1): 1–20. doi:10.1111/boj.12385.
- 1 2 Angiosperm Phylogeny Group (2003). "An update of the Angiosperm Phylogeny Group classification for the orders and families of flowering plants: APG II". Botanical Journal of the Linnean Society. 141 (4): 399–436. doi:10.1046/j.1095-8339.2003.t01-1-00158.x.
- 1 2 Angiosperm Phylogeny Group (2009). "An update of the Angiosperm Phylogeny Group classification for the orders and families of flowering plants: APG III". Botanical Journal of the Linnean Society. 161 (2): 105–121. doi:10.1111/j.1095-8339.2009.00996.x. hdl:10654/18083.
- ↑ Stull et al 2015.