آشپزی لیگوریایی


آشپزی لیگوریایی (انگلیسی: Cuisine of Liguria) شامل غذاهایی از سنت آشپزی لیگوریا، منطقه‌ای در شمال غرب ایتالیا است که از مواد اولیه محلی (مانند سبزی برگی، مخلوطی از سبزیجات وحشی) و همچنین واردات از مناطق دیگری که لیگوری‌ها در طول قرن‌ها با آن‌ها تجارت داشته‌اند (مانند پکورینو ساردینی، یکی از مواد تشکیل‌دهنده پستو) استفاده می‌کند.

بررسی اجمالی

لیگوریا به خاطر سبزیجات و سبزیجات معطر (و همچنین غذاهای دریایی) در آشپزی خود شناخته شده است. پای‌های اومامی محبوب هستند و سبزیجات و کنگر فرنگیها را همراه با پنیر، دلمه شیر و تخم‌مرغ ترکیب می‌کنند. پیاز و روغن زیتون به کار می‌روند. به دلیل کمبود زمین مناسب برای گندم، لیگوری‌ها از نخود در فاریناتا و پانیسا استفاده می‌کنند. فاریناتا معمولاً ساده سرو می‌شود یا با پیاز، کنگر فرنگی، سوسیس، پنیر یا آنچوی جوان تزئین می‌شود.[۱] فاریناتا معمولاً در فر چوبی پخته می‌شود، مشابه پیتزاهای جنوبی. علاوه بر این، ماهی تازه در آشپزی لیگوریا نقش مهمی دارد. Baccalà (کدوی نمکی) به عنوان منبع پروتئین در مناطق ساحلی استفاده می‌شود و به‌طور سنتی به شکل سوپ آماده می‌شود.

ناحیه‌های کوهستانی از شاه‌بلوط به عنوان منبع کربوهیدرات استفاده می‌کنند. پاستاهای لیگوری شامل کورزتی است، معمولاً با طرح‌های سنتی از دره پولچورا؛ راویولی، راویولی مثلثی شکل پر شده با سبزیجات؛ piccagge، رشته‌های پاستا با مقدار کمی تخم‌مرغ که با سس کنگر فرنگی یا پستو سرو می‌شوند؛ ترنته، تهیه شده از آرد گندم کامل و برش خورده به نوارهای بلند و با پستو سرو می‌شود؛ لوبیا و سیب‌زمینی پخته؛ و تروفیه، نوعی نودل لیگوری از آرد گندم و سیب‌زمینی آب‌پز، که به شکل مارپیچ ساخته شده و اغلب با پستو مخلوط می‌شود.[۱] بسیاری از لیگوری‌ها در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ به آرژانتین مهاجرت کردند و بر آشپزی آن کشور تأثیر گذاشتند (که در غیر این صورت توسط گوشت و لبنیات غالب بود که منطقه باریک لیگوریا اجازه نمی‌داد). پستو، سسی از ریحان و سایر سبزیجات، منحصر به لیگوریا است و در میان پاستاهای لیگوری جایگاه ویژه‌ای دارد.

منابع

  1. 1 2 Piras 2000, pp. 167 and 177.

پیوند به بیرون