آلبر آلگو
آلبر آلگو | |
|---|---|
 | |
| زادهٔ | ۲۳ مارس ۱۹۵۰ |
| ملیت | فرانسوی |
| پیشه(ها) | کمدین، روزنامهنگار، طنزپرداز و نویسنده اهل فرانسه |
| پدر | فرانسوا-ماری آلگو |
آلبر آلگو (فرانسوی: Albert Algoud؛ زادهٔ ۲۳ مارس ۱۹۵۰) کمدین، روزنامهنگار، طنزپرداز و نویسنده اهل فرانسه است که بهخاطر اجرای برنامههای طنز خود در چندین برنامهٔ شبکهٔ کانال+ (از جمله هیچجا دیگر و برنامههای کارل زِرو) و رادیو شناخته میشود. او همچنین کتابهایی دربارهٔ تنتن منتشر کرده است.
زندگینامه
آلبرت آلگو پسر نویسنده فرانسوا-ماری آلگو و نوه نویسنده آلبرت آلگو است.[۱] طبق شماره ژانویه ۱۹۹۵ مجله لیستوار، آلبرت آلگو در جوانی عضو سازمان ملیگرایان راست تندرو «اکسیون فرانسِز» بود. او سپس چند ماهی با سازمان مائوئیستی «گوش پروتِتریَن» فعالیت کرد، اما به دلیل مخالفت با ایدئولوژی مارکسیستی-لنینیستی و گرایشهای استالینیستی، این جنبش را ترک کرد.
در دهههای ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، او برای مجلات لیبرترین و سورئالیستی مانند لا کرسل نوآر و کاموفلاژ مطلب مینوشت.[۲]
او بهعنوان معلم فرانسوی فعالیت میکرد، ابتدا در اوت-ساووآ در سِینوود، سپس در کالج له آلوبروژ در لا رُش-سور-فورون و نهایتاً در ایولین در کالج ژان ژورِس در پویسی. فعالیت رادیویی خود را در برنامه کانتربانده در آنسی آغاز کرد. در سال ۱۹۸۹، چند ماه برنامهٔ کمدی رادیویی را با آنتوان دو کون و کارل زِرو در آراِفاِم (شبکهٔ رادیویی فرانسوی) اجرا کرد. در این برنامه، با کارل زِرو، نقش چندین شخصیت از جمله بری وایت را بازی کرد.
آلگو عضو گروه لو ژالون بود.[۳][۴]
در برنامه نیول پارت او لوئر، او یکی از گروه کمدینهایی بود که طرحهای کمدی کارل زِرو را فیلمبرداری میکرد و فیلمنامهها را همراه با آنتوان دو کون و لوران شالومو مینوشت. سرِ صحنهٔ ضبط برنامهٔ «نیول پارت او لوئر»، او نقش لژیونر پینتیمبر را در کنار کارل زِرو بازی میکرد. پس از ترک آنتوان دو کون، آلگو اجرای قسمت پایانی برنامه را بر عهده گرفت و ستایشنامهٔ مهمان روز را میخواند. در دو فصل، او در بخش آبوهوا با پوشیدن لباسهای عجیب و غریب (ملکه مادر، ریکا، پدر آلبرت، مارشال گناش و…) ظاهر میشد.
با کریستوف برتن، او به خلق پاستیش خبری زِروراما کمک کرد که از ۳ ژانویه ۱۹۹۴ پخش شد.[۵] سپس در برنامه خبری طنز کارل زِرو، لو ورای ژورنال، حضور یافت. در رادیو فرانس انتر، آلگو برنامهٔ فرهنگی لا پارتیه کونتینو[۶][۷] را بین ساعت ۱۸ تا ۱۹ از سال ۱۹۹۹ تا ۲۸ ژوئن ۲۰۰۲ اجرا کرد.[۸] در سالهای ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶، ستون روزانهای در برنامهٔ صبحگاهی آراِتاِل دو همراه با الکساندر دوواز داشت.
آلبرت آلگو، که علاقهمند به تنتن است، آثار متعددی دربارهٔ دنیای تنتن منتشر کرده است. این آثار شامل فرهنگنامهٔ ناسزاهای کاپیتان هادوک و زندگینامۀ غیرمجاز کاستافیوره میشوند. در سال ۲۰۱۰، او فرهنگِ کوچکِ عصبیِ تنتن[۹] و در سال ۲۰۱۶ فرهنگنامهٔ تنتن برای دوستدارانش را منتشر کرد.[۱۰]
از سال ۲۰۰۳ تا سپتامبر ۲۰۰۵، او سردبیر مجلهٔ فلویید گلاسیال بود.
آلگو همچنین ستونهایی برای آی-تله مینویسد، در ستون «لو کوئن کوئن دِ واریاِتِز» در نشریهٔ طنز لو کانار انشِنه (به معنی «اردکِ زنجیرشده») مشارکت دارد و برای مجلهٔ هفتگی آ نوُ پاری و همچنین مجلهٔ کمیک کارگو زون قلم میزند. او همچنین نویسندهٔ فیلمنامه و دیالوگنویس چندین فیلم است، از جمله دیوارهای بلند به کارگردانی کریستین فور؛[۱۱] آدم سادهلوح اثر ژرار اوری؛ یک بلیت یکطرفه از لوران هاینمان[۱۲] و بامبو اثر دیدیه بوردون.[۱۳]
از سپتامبر تا دسامبر ۲۰۰۷، او برنامهٔ روزانه همهچیز را دیدهایم را در «دایرکت ۸» هر شب ساعت ۱۸ همراه با استفانی پیلونکا، لوئیز اِکلند و فردریک مارتین اجرا کرد و اخبار فرهنگی را مرور میکرد.
در سالهای ۲۰۰۸ و ۲۰۰۹، او همراه با اریک لوگریاس و لوران ژرا، و سپس در سالهای ۲۰۱۰–۲۰۱۲ همراه با پاسکال فیورِتو، ستون روزانهٔ لوران ژرا را دربارهٔ رویدادهای جاری از دوشنبه تا جمعه در گروه آرتیال بین ساعت ۸:۵۰ تا ۹ صبح نوشت. آلگو صداهای هو جینتائو، رئیسجمهور چین، ولادیمیر پوتین، رئیسجمهور روسیه، و اسامه بن لادن را تقلید میکرد.
در برنامه دلقک پادشاه رادیو فرانس انتر، او در روزهای خاص در ستون دنیل مورین با نام پدر آلبرت شرکت میکرد. در سپتامبر ۲۰۱۱، به تیم دنیل مورین در برنامه لا موریناد در لو موو پیوست و نقشهای متنوعی بازی کرد. این برنامه در دسامبر ۲۰۱۳ توسط مدیریت جدید لو موو متوقف شد. شخصیت پدر آلبرت دوباره در برنامه برخلاف جریان همراه با دنیل مورین ظاهر شد[۱۴] که هر روز ساعت ۱۱ صبح در فرانس انتر پخش میشد، در تابستان ۲۰۱۵.
از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۰، او دو بار در هفته در برنامه موسیقی متن، برنامهٔ ناگی در فرانس انتر، ستون طنز «آلبرت آلگو همهچیز را فهمیده است» را اجرا میکرد[۱۵] و شخصیتهای تکراری خود را از یک برنامه به برنامهٔ بعدی منتقل میکرد: پدر آلبرت (کشیش ترشرو با لهجه ساووآ)، مارشال گناش (سرباز سابق هند و هوادار مارشال پتن)، فرانسوا-فرانسوا (خواننده درخشان)، جان-جک لنگ (برادر شخصیت دیگر)، ژان-دومینیک بِسنهار (گفتاردرمانگر ستارگان)، ژان-روژه ناروارو، ژان-فیلیپ مانور…
در سال ۲۰۱۹، او ستونی با عنوان روزی روزگاری زنی بود در برنامهٔ هفتگی دنیل مورین شما زنان داشت، که در آن زنی را معرفی میکرد که کار برجسته یا قهرمانانهای انجام داده بود اما تاریخ او را فراموش کرده بود.
در سال ۲۰۲۳، کمیک خودزندگینامهای آلبرت آلگو با عنوان معلمی که جانش را نجات داد با تصویرگری فلورانس سستاک توسط شرکت دارگو منتشر شد و گذشتهٔ او بهعنوان معلم را روایت میکند.[۱۶][۱۷]
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ Algoud.
- ↑ "La Crécelle Noire n°1 la revue des lépreux de la littérature by Jimmy Gladiator Petr Kral Stéphane Mahieu Tristan Mandragore Joan Owens Pierre Peuchmaurd Pavel Reznicek Norbert Roux Salomé Karel Sebek Patrice Uhl et Jehann van Langenhoven: (1979) | Librairie Sedon". www.abebooks.com (به انگلیسی). Retrieved 2024-03-28.
- ↑ "Le grand écart d'Albert Algoud". leparisien.fr (به فرانسوی). Archived from the original on 2018-02-22. Retrieved 2024-03-27.
- ↑ MAGNERON, Philippe. "Algoud, Albert - Bibliographie, BD, photo, biographie". www.bedetheque.com (به فرانسوی). Retrieved 2024-03-27.
- ↑ "L'humour du " Zérorama " fait grincer les dents". Le Monde.fr (به فرانسوی). 1995-01-17. Retrieved 2024-03-28.
- ↑ "France Inter – Première radio d'actualité généraliste et culturelle". France Inter (به فرانسوی). Retrieved 2024-03-27.
- ↑ "Un humour d'échafaud". Le Monde.fr (به فرانسوی). 1999-05-23. Retrieved 2024-03-27.
- ↑ Tonneau, François (2000-11-06). "Le grand écart d'Albert Algoud". leparisien.fr (به فرانسوی). Retrieved 2024-03-27.
- ↑ "Albert Algoud, tintinophile énervé". L'Express (به فرانسوی). 2010-11-24. Retrieved 2024-03-27.
- ↑ "Le monde de Tintin selon Albert Algoud, une comédie humaine | RCF". www.rcf.fr (به فرانسوی). Retrieved 2024-03-27.
- ↑ "L'enfance trahie d'Auguste Le Breton". Le Figaro (به فرانسوی). 2008-05-02. Retrieved 2024-03-28.
- ↑ "Un aller simple de Laurent Heynemann (2000) - Unifrance". en.unifrance.org. Retrieved 2024-03-28.
- ↑ "Bamboo de Didier Bourdon (2008) - Unifrance". en.unifrance.org. Retrieved 2024-03-28.
- ↑ Morin, Daniel (2015-06-09). "A rebrousse-poil: podcast et émission en replay". France Inter (به فرانسوی). Retrieved 2024-03-28.
- ↑ Algoud, Albert (2016-09-01). "Albert Algoud a tout compris: podcast et émission en replay". France Inter (به فرانسوی). Retrieved 2024-03-28.
- ↑ "Le prof qui a sauvé sa vie". Éditions Dargaud (به فرانسوی). Retrieved 2024-03-28.
- ↑ "ISSN 1951-4050 (Print) | DBD | The ISSN Portal". portal.issn.org. Retrieved 2024-03-28.