عبدالله (تن‌تن)

عبدالله
شخصیت ماجراهای تن‌تن
نخستین حضورسرزمین طلای سیاه (۱۹۴۹)
پدیدآورهرژه
بر پایهفیصل دوم
صداپیشهسوفی آرتوز
اطلاعاتِ درون‌داستانی
پیشهولیعهد
خویشاوندانمحمد بن خلیل، تن‌تن، کاپیتان هادوک
خاستگاهخمد

عبدالله (فرانسوی: Abdallah) یک شخصیت خیالی از ماجراهای تن‌تن و میلو، خلق‌شده توسط هرژه است. او نخستین بار در سال ۱۹۴۹ در نسخهٔ دوم تن‌تن در سرزمین طلای سیاه ظاهر شد. او هنگام نخستین حضور خود ۶ سال داشت و پسر محمد بن خلیل، امیر خمد، یک کشور خیالی در شبه‌جزیرهٔ عربستان است. شخصیت عبدالله از نظر ظاهری از فیصل دوم الهام گرفته شده است؛ کسی که در سال ۱۹۳۹ و در سن ۳ سالگی به تخت سلطنت عراق رسید.

مورد پرستش پدرش که او را غرق ستایش و هدایا می‌کرد، عبدالله کودکی قلدر و غیرقابل‌تحمل است که قادر به بدترین شیطنت‌هاست. شخصیتی هوس‌باز که بسیاری از بازی‌ها و آزارهایش به قیمت آزار دیگران تمام می‌شود، به‌ویژه کاپیتان هادوک که برای رهایی از حضور او حاضر است خود را در خطر بیندازد. رفتار عبدالله نشان‌دهندهٔ ناتوانی پدرش است؛ کسی که قادر نیست اقتدار خود را بر پسرش یا بر پادشاهی‌اش اعمال کند.

شیطنت‌های فراوان عبدالله یکی از اصلی‌ترین منابع کمدی در داستان‌های پایانی مجموعه است. او مانند شخصیت‌های فرعی دیگر، همچون دوپونت و دوپونط یا سرافین لامپیون، بلافاصله صحنه‌هایی را که در آن‌ها حضور دارد سرگرم‌کننده می‌کند، به‌ویژه از طریق زوج کمیک او با کاپیتان که گاهی از او خوشش می‌آید و گاهی نیز از رفتارهای پسرک کلافه می‌شود.

شخصیت در مجموعه

Flag featuring a crescent and a white star on a background of three horizontal stripes, two red stripes framing a green stripe.
پرچم خمد.

هویت و شخصیت

عبدالله تنها پسر امیر محمد بن خلیل، فرمانروای کشور خیالی خمد در شبه‌جزیرهٔ عربستان است.[۱] او همراه پدرش در کاخ او در «هش‌الهم» زندگی می‌کند؛ کاخی که اندکی با پایتخت، «وادسا»، فاصله دارد. هیچ اطلاعاتی دربارهٔ مادر او داده نشده است.[۲]

عبدالله تنها شخصیتی در مجموعه است که سن او مشخص است: حتی پیش از نخستین حضورش در تن‌تن در سرزمین طلای سیاه، خواننده می‌فهمد که او تازه ۶ ساله شده است.[۱] برای بزرگداشت این مناسبت، پدرش یک بوگاتی تیپ ۵۲ قرمز، یک خودروی برقیِ اسپرت مخصوص کودکان، به او هدیه داده است.[۳] عبدالله فوراً خود را کودکی هوس‌باز و غیرقابل‌تحمل نشان می‌دهد.[۴] شاهزادهٔ جوان، که پدرش او را غرق تعریف و تمجید می‌کند، با بدخلقی‌ها و شیطنت‌های بسیارش دیگر شخصیت‌ها را آزار می‌دهد.[۲]

منابع الهام

Black and white photograph of a young child dressed as an emir.
فیصل دوم الهام‌بخش شخصیت عبدالله بود.

برای طراحی این شخصیت، هرژه از عکسی الهام گرفت که در شمارهٔ اوت ۱۹۴۱ مجلهٔ نشنال جئوگرافیک منتشر شده بود؛ عکسی از پادشاه جوان عراق، فیصل دوم، که در سن ۳ سالگی به تخت سلطنت نشست.[۵][۶][۷]

گی دسیسی، رنگ‌پرداز استودیو هرژه، ادعا می‌کند پس از خواندن رمان مارتین برنی نوشتهٔ او. هنری، شخصیت نفرت‌انگیز عبداللهِ خردسال را به هرژه پیشنهاد کرده است؛ در آن داستان، کودکی ربوده‌شده آن‌قدر غیرقابل‌تحمل است که آدم‌ربایان حاضر می‌شوند برای پس‌دادنش به والدین پول بدهند.[۸]

Drawing of a young blond boy wearing pink clothes and a wide-brimmed hat.
شخصیت باستر براون.

همچنین احتمال دارد هرژه از دیگر قهرمانان کودکِ مجلات مصور که پیش‌تر کشف کرده بود الهام گرفته باشد، مانند شخصیت «باستر براون»، دلقک شیطنت‌پیشه‌ای از طبقهٔ بالای جامعهٔ آمریکا که در آغاز قرن بیستم توسط ریچارد فلتون اوت کالت خلق شد.[۹]

اما خودِ آثار هرژه یکی از مهم‌ترین منابع شیطنت‌های فراوان عبدالله است: برخی از شوخی‌های او از ماجراجویی‌های کوئیک و فلوپکه گرفته شده‌اند، مجموعه‌ای دیگر از هرژه که دربارهٔ زندگی روزمرهٔ دو کودک بروکسل از محلهٔ مارولن است.[۱۰] این موضوع دربارهٔ شوخیِ «سیگار انفجاری» نیز صدق می‌کند؛ شوخی‌ای که هرژه پیش‌تر در صفحه‌ای با عنوان یک قلب مهربان به کار برده بود.[۸]

حضور در داستان‌ها

عبدالله در شانزدهم ژوئن ۱۹۴۹ در تصویر چهلم تن‌تن در سرزمین طلای سیاه ظاهر می‌شود، زمانی که نسخهٔ دوم این ماجراجویی در مجلهٔ تن‌تن منتشر شد.[Note ۱][۴][۱۱] اولین چیزی که خواننده می‌بیند، پرترهٔ نقاشی‌شدهٔ شاهزادهٔ جوان است: عبدالله تازه ربوده شده و تن‌تن از امیر می‌خواهد تصویری از پسرش به او نشان دهد تا بتواند به دنبال او برود.[۴]

وقتی قهرمان بالاخره او را در خانهٔ دکتر مولر، که در این داستان «پروفسور اسمیت» نامیده شده، پیدا می‌کند، عبدالله همکاری نمی‌کند: تن‌تن با پاشیدن آب گازدار استقبال می‌شود، سپس روی اسکیت لیز می‌خورد و توسط شاهزاده گاز گرفته می‌شود؛ فریادهای او نگهبانان مولر را مطلع می‌کند. فریادهای عبدالله نگهبانان مولر را مطلع کرد و درکونی تن‌تن نتوانست شاهزاده را تنبیه کند: عبدالله، بدون عجله برای بازگشت به خانه، از دست مولر فرار می‌کند تا با قطار بازی کند. او دوباره توسط مولر گرفتار می‌شود و دکتر او را با ماشین در حالی که از صحرای فرار می‌کند، می‌برد.[۲][۱۲] پس از هوس دیگری از سوی کودک، خودرو منحرف می‌شود. مولر با تهدید اسلحه خودرو را از تن‌تن و هادوک که در تعقیب بودند می‌گیرد، اما عبدالله با پریدن از ماشین در حال حرکت خود را نجات می‌دهد. با این حال، کاپیتان هادوک دوباره او را تنبیه می‌کند، پس از آن که عبدالله شن به چشم‌های کاپیتان می‌ریزد.[۱۳] با این حال، وقتی به خانهٔ پدرش بازگردانده می‌شود، حاضر نیست از آغوش کاپیتان جدا شود.[۱۴]

Photograph of a family in front of a tent in the desert.
یک خیمه بادیه‌نشینان در سال ۱۹۵۸ میلادی.

عبدالله در نوزدهمین داستان، انبار زغال‌سنگ، در سال ۱۹۵۸ دوباره ظاهر می‌شود. امیر محمد بن خلیل، تحت تهدید شورش، او را از خمد دور می‌کند و به کاخ مولینسار می‌فرستد، جایی که تحت مراقبت تن‌تن و هادوک قرار می‌گیرد. تن‌تن و هادوک با بازگشت از سینما با این وضعیت غافلگیر می‌شوند: نه تنها شاهزادهٔ جوان با شوخی‌های عملی خود به مهمانانش آسیب زده، بلکه همراهان او نیز کمپ بدوی خود را در سالن بزرگ قلعه برپا کرده‌اند.[۱۵] از کلافگی، تن‌تن و هادوک تصمیم می‌گیرند برای فرار از شیطنت‌های شاهزادهٔ جوان به خمد بازگردند.[۱۶]

با ماندن در کاخ مولینسار، عبدالله در باقی داستان حضور کمی دارد، اما تن‌تن و کاپیتان از طریق نستور و پروفسور تورنسل از او می‌شنوند، که از رنجی که بر آن‌ها تحمیل می‌کند، شهادت می‌دهند.[۱۷] وقتی ماجراجویی به پایان می‌رسد و قهرمانان به قلعه بازمی‌گردند، شاهزادهٔ جوان بالاخره بازگشته است، اما با این حال یک پیام خداحافظی برای کاپیتان بگذارد و یک ترقه روی صندلی او قرار دهد. نستور، خسته از حضور این شیطان کوچک، بسیار لاغر به نظر می‌رسد.[۱۸]

عبدالله همچنین در هدف کره ماه و تن‌تن در تبت ذکر شده و قرار بود در تن‌تن و هنر الفبا، کتابی ناتمام پس از مرگ هرژه در سال ۱۹۸۳، حضور داشته باشد.[۱۹]

تحلیل شخصیت

شخصیتی بی‌مسئولیت و گستاخ

تاریخ‌نگار کمیک، تیری گرونستن، شخصیت عبدالله را «تسخیرشده توسط دیو شوخی‌های عملی» توصیف می‌کند[۱۰] و او را نمادی از آنارشی می‌داند،[۲۰] نوعی «ذات بی‌احترامی و بی‌مسئولیتی کودکانه».[۱۰] پسر جوان هیچ چیز و هیچ‌کس را جدی نمی‌گیرد و اسارتش در تن‌تن در سرزمین طلای سیاه در نهایت فقط یک بازی است.[۲۱]

همچنین رنو ناتیه اشاره می‌کند که با وجود تعداد زیاد شخصیت‌های کودک در مجموعه، عبدالله «تنها کسی است که ناشکیبایی و حتی خشونت نسبی تن‌تن را برمی‌انگیزد»، و تن‌تن نهایتاً او را تنبیه می‌کند وقتی که پسر از پیروی او برای فرار از خانه دکتر مولر سر باز می‌زند. علاوه بر این، کاپیتان هادوک از رفتار شلوغ و آزاردهندهٔ پسر جوان عصبانی می‌شود و «موافق است به خمد بازگردد تا از نزدیک شدن غیرقابل‌تحمل با این شیطان فرار کند». به این ترتیب، عبدالله با شخصیت سرافین لامپیون در دستهٔ «مهمانان ناخوانده» قرار می‌گیرد،[۱] که این مسئله به‌ویژه در آغاز انبار زغال‌سنگ مشخص است، جایی که «رفتارهای بد، گستاخی و همراهان فراوان او به واقع یک قبیلهٔ مهاجم هستند که در سالن بزرگ کاخ مولینسار مستقر شده‌اند».[۲۲] به گفتهٔ کریستینا آلوارز، استاد ادبیات دانشگاه مینیو، «نفوذ شخصیت‌های سرسخت مانند عبدالله، لامپیون و کاستافیوره، فضای داخلی خانه را نابود کرده و آن را غیرقابل سکونت می‌کنند».[۲۳]

عبدالله یا ناتوانی یک پدر

Photograph of a red car in a museum.
بوگاتی تیپ ۵۲ که پدرش به عبدالله هدیه داد.

با وجود شیطنت فراوانش، پدرش هیچ‌گاه محبت خود را از او دریغ نکرده و او را در هدایا و تحسین‌های فراوان غرق کرده است. خودروی برق‌بری درخشان بوگاتی تیپ ۵۲ که برای تولد شش سالگی او هدیه داده شده، گواهی بر افراط پدر است.[۳] عبدالله پیش از همه یک کودک لوس است که هر خواست و هوس او برآورده می‌شود[۲۴] و به همین دلیل نماد پادشاه کودک است،[۱] که چیزی جز «آشکارکنندهٔ ضعف پدرش» نیست.[۲۵] در واقع، امیر قادر به تحکیم اقتدار خود بر پسرش نیست، شاهزاده‌ای واقعی از «خیانت و حیله‌گری». از طریق شخصیت عبدالله و ناتوانی پدرش، هرژه تصویری از خاورمیانه را ارائه می‌دهد که در اروپای میانهٔ قرن بیستم رایج بود، منطقه‌ای سیاسی ناپایدار که با کودتا و ترورها مشخص می‌شود و ضعف قدرت به انواع قاچاق‌ها مجال می‌دهد.[۲۶]

با این حال، برای مورخ متیو بوشار، مطالعه تصویر خاورمیانه در تن‌تن باید با مطالعهٔ نحوهٔ دریافت آن توسط مخاطبان تکمیل شود، زیرا بیشتر خوانندگان داستان‌ها را نه در زمینه تاریخی تولید آن‌ها، بلکه در زمینه زمانی که می‌خوانند، تجربه می‌کنند؛ بنابراین، در سال ۲۰۰۴، سه سال پس از حملات ۱۱ سپتامبر، نویسندهٔ بلژیکی توما گونزیگ اظهار داشت: «یاد عبدالله شریر سال‌ها بعد دوباره به ذهنم آمد [...]. به خودم گفتم، در مقابل تصاویر آتش و خاک، این کار خودش بوده، که با گذر زمان تفنگ آب‌پاش و پودر خارش را با هواپیما عوض کرده و کاپیتان هادوک آن‌قدرها هم حسابی، حالش را جا نیاورده بود.»[۲۷] در فرهنگ کوچک انتقادی تن‌تن، آلبر آلگو عبدالله را «نماد کودک لوس و غیرقابل‌تحمل که بزرگسالان را تا حد توانشان به چالش می‌کشد» توصیف می‌کند و به‌طور کنایه‌آمیز او را به دوست تروریست اسامه بن لادن تشبیه می‌کند.[۲۸]

شوخی‌های عبدالله، عنصری از کمدی هرژه‌ای

Color photograph of a mural showing the Quick and Flupke characters in the streets of Brussels.
کوئیک و فلوپکه، کودکان شیطان و حادثه‌ساز دیگر در دنیای هرژه.

مانند دیگر شخصیت‌های فرعی در مجموعه، مانند دوپونت و دوپونط و سرافین لامپیون، عبدالله فوراً صحنه‌هایی که در آن حضور دارد را سرگرم‌کننده می‌کند.[۲۹] تاریخ‌نگار کمیک تیری گرونستن آن‌ها را «قبیلهٔ آزاردهندگان» می‌نامد، زیرا هر یک از آن‌ها به سبک خود، یک جفت‌سازی کمدی با کاپیتان هادوک شکل می‌دهند،[۳۰] که هدف مورد علاقهٔ شوخی‌ها در این «فروشگاه یک‌نفرهٔ شوخی» است.[۴] ویژگی مشترک این شخصیت‌های رنگارنگ، شخصیت قوی آن‌هاست که از لحظهٔ نخستین حضور در ذهن خواننده حک می‌شود.[۳۱] اما در حالی که شخصیت‌های بزرگ کمدی هرژه اغلب ما را با وجود خودمان می‌خندانند، شوخی‌های عبدالله به‌طور سیستماتیک شرورانه هستند.[۳۲]

با هر حضور پسر جوان، کارتونیست شوخی‌ها را افزایش می‌دهد، که اغلب از کلاسیک‌های کمدی برگرفته شده‌اند، مانند سطل آبی که در بالای یک در نیمه‌باز قرار داده شده و هنگام ورود کاپیتان به قلعه در انبار زغال‌سنگ روی سر او ریخته می‌شود.[۳۳] مکانیزم خنده زمانی بهتر عمل می‌کند که قربانی از شوخی شگفت‌زده شود، در حالی که خواننده اغلب آمادهٔ این شوخی است.[۴] هرژه همچنین برخی از شوخی‌ها را از سری داستان‌های دیگر خود، کوئیک و فلوپکه دوباره به کار می‌گیرد.[۱۰]

نگرش امیر نسبت به پسرش نیز بخشی از عنصر کمدی شخصیت است. محبت او به پسرش و القاب محبت‌آمیز فراوانی که برای او به کار می‌برد، با توهین‌ها و آزارهایی که وعده می‌دهد تا به دشمنانش وارد کند، هماهنگ است.[۳۴] تغییر رفتارهای کاپیتان هادوک نیز الگوی مشابهی را دنبال می‌کند، وقتی او را «شیطان واقعی» می‌نامد، اما آماده است هر نشانه‌ای از محبت پسر جوان را بپذیرد و نرم شود.[۳۵]

جایگاه کودکان در دنیای هرژه

Tintin characters painted on a white wall.
مانند پسرِ مهاراجه گایپاجاما و میارکا، عبدالله کودکی است که ناگهان از والدینش جدا شده است.

روانکاو سرژ تیسرون حضور تعداد زیادی شخصیت کودک در ماجراهای تن‌تن را ناشی از نیاز خوانندگان جوان به همذات‌پنداری با آن‌ها می‌داند. به عقیدهٔ او، این شخصیت‌های کودک «رابطهٔ ضروری بین تمامی نسل‌های حاضر در تن‌تن» هستند.[۳۶] از نظر او، عبدالله تجسم «کودک ناسازگار» است، در حالی که زورینو (در معبد خورشید) نمایندهٔ کودکی است که آمادهٔ فداکاری خود است. سرژ تیسرون معتقد است که این شخصیت‌های کودکانه در برخی شخصیت‌های بزرگسال خلق‌شده توسط هرژه نیز قابل مشاهده‌اند و در این رابطه، عبدالله را با میلیاردر لازلو کاریداس در پرواز شماره ۷۱۴ مقایسه می‌کند.[۳۶]

طبق فرضیهٔ پیر آسولین، یکی از زندگی‌نامه‌نویسان هرژه، حضور شخصیت‌های کودک فراوان در مجموعه می‌تواند ناشی از ناتوانی کارتونیست در داشتن فرزند خودش باشد.[۳۷]

از سوی دیگر، تم کودکانی که ناگهان از والدینشان جدا می‌شوند در ماجراهای تن‌تن تکرار می‌شود. علاوه بر عبدالله که در سرزمین طلای سیاه ربوده شد، این موضوع در مورد پسر مهاراجه رفاژپوتالا در سیگارهای فرعون، چانگ در گل آبی، زورینو در معبد خورشید و میارکا در جواهرات کاستافیوره نیز صادق است.[۳۸] به گفتهٔ کریستینا آلوارس، این کودکان گم‌شده «یک تراژدی کوچک خانوادگی را در ماجراهای تن‌تن جا می‌دهند. اقدام تن‌تن شامل بازگرداندن پسر ربوده‌شده به پدرش یا کمک به دختر کوچک کولی گمشده در جنگل برای یافتن والدینش است. به عبارت دیگر، تن‌تن که خانوادهٔ خودش را ندارد، برای بازسازی یک خانواده عمل می‌کند. عمل او از دوستی‌ای ناشی می‌شود که مستقیماً او را به پدر مضطرب پیوند می‌دهد، نه کودک. [...] بار تروماتیک جدایی به‌طور چشمگیری کاهش می‌یابد، زیرا کودک گمشده سریعاً بازیابی شده و به آغوش خانواده بازمی‌گردد و موجب شادی عمیق خانواده می‌شود. به‌عنوان شیءای که از خانواده گرفته شده و به آن بازگردانده می‌شود، هیچ‌یک از این کودکان قهرمان نمی‌شوند، یعنی سوژهٔ ماجرا نیستند.»[۳۸]

اقتباس‌ها و میراث

در مجموعهٔ تلویزیونی انیمیشنی سال ۱۹۹۱ با عنوان ماجراهای تن‌تن، که همکاری بین استودیو فرانسوی ایلیپسنیم و شرکت کانادایی انیمیشن نلوانا بود، شخصیت عبدالله توسط بازیگر سوفی آرتوز صداپیشگی شد.[۳۹]

شخصیت عبدالله، اگرچه در ماجراهای تن‌تن نقش فرعی دارد، به بخشی از فرهنگ عامه تبدیل شده است. در دسامبر ۲۰۰۷، به مناسبت سفر رهبر لیبی معمر قذافی به پاریس، روزنامه‌نگار لو موند، دومینیک دومبر، در مقاله‌ای با عنوان عبدالله کوچک در مولینسار اردو می‌زند به او اشاره کرد و مقایسه‌ای بین برپایی چادر بدوی در چمن‌های هتل دو مارینی به درخواست رئیس‌جمهور لیبی و حضور بدوی‌ها در سالن بزرگ کاخ مولینسار در انبار زغال‌سنگ انجام داد.[۴۰]

یادداشت‌ها

  1. ↑ اولین نسخه از تن‌تن سرزمین طلای سیاه در سال ۱۹۳۹ در مجله لو پتی ونتیم منتشر شد، اما انتشار آن در اوایل ماه مه ۱۹۴۰ با آغاز اشغال بلژیک توسط آلمان در طول جنگ جهانی دوم متوقف شد.

منابع

  1. 1 2 3 4 Nattiez, Renaud (2017). Le dictionnaire Tintin (به فرانسوی). Paris: Éditions Honoré Champion. p. 19. ISBN 978-2-7453-4565-3.
  2. 1 2 3 Thomas Sertillanges, Abdallah, l'autre petit prince in (Les personnages de Tintin dans l'histoire، صص. 41–42)
  3. 1 2 de Choiseul Praslin, Charles (2004). Tintin, Hergé et les autos (به فرانسوی). Editions Moulinsart. p. 38. ISBN 2-87424-051-6.
  4. 1 2 3 4 5 Nathalie Riché, Abdallah in (Le rire de Tintin، ص. 38)
  5. ↑ "BD : quand Hergé ressuscite le dernier roi d'Irak". Le Point (به فرانسوی). August 11, 2011. Retrieved February 18, 2021.
  6. ↑ "Le dernier roi d'Irak est toujours en vie grâce à Tintin". L'Express (به فرانسوی). August 11, 2011. Retrieved February 18, 2021.
  7. ↑ Pajon, Léo (2015). "Le mirage des sables in Tintin : les arts et les civilisations vus par le héros d'Hergé". Geo (به فرانسوی): 62–65. ISBN 978-2-8104-1564-9.
  8. 1 2 Garcia, Bob (2018). Tintin, le Diable et le Bon Dieu (به فرانسوی). Desclée De Brouwer. pp. 72–74. ISBN 978-2-220-09522-6.
  9. ↑ Nathalie Riché, La littérature de jeunesse au temps d'Hergé in (Le rire de Tintin، صص. 38–39)
  10. 1 2 3 4 (Groensteen 2006، ص. 33)
  11. ↑ "L'Or Noir, planche 40, parue dans Le Petit Vingtième du 16 juin 1949". bellier.co (به فرانسوی). Retrieved May 3, 2021.
  12. ↑ (Tintin au pays de l'or noir 1971، صص. 50–52)
  13. ↑ (Tintin au pays de l'or noir 1971، صص. 57–59)
  14. ↑ (Tintin au pays de l'or noir 1971، صص. 61)
  15. ↑ (Coke en stock 1958، صص. 4–6)
  16. ↑ (Coke en stock 1958، صص. 14)
  17. ↑ (Coke en stock 1958، ص. 29)
  18. ↑ (Coke en stock 1958، ص. 61)
  19. ↑ Saux, Volker (2015). "L'Alph-Art en questions in Tintin : Les arts et les civilisations vus par les héros d'Hergé". Geo (به فرانسوی). Editions Moulinsart: 129–132. ISBN 978-2-8104-1564-9.
  20. ↑ (Groensteen 2006، ص. 98)
  21. ↑ (Groensteen 2006، ص. 105)
  22. ↑ Madœuf, Anna (2015). "Tribulations tourmentées et selfies de Tintin en Orient". Géographie et Cultures (به فرانسوی) (93–94): 99–112. doi:10.4000/gc.3894.
  23. ↑ Álvares, Cristina (2020). "Haddock et le contenu alcoolique de l'aventure". Carnets (به فرانسوی). Association Portugaise d'Études Françaises (19). doi:10.4000/carnets.11111. hdl:1822/65543.
  24. ↑ Skilling, Pierre; et al. (Études culturelles) (2001). Mort aux tyrans ! : Tintin, les enfants, la politique (به فرانسوی). Quebec: Éditions Nota bene. p. 191. ISBN 978-2-89518-077-7.
  25. ↑ Masson, Pierre (2016). On a marché sur la Terre : Essai sur les voyages de Tintin (به فرانسوی). Lyon: Presses universitaires de Lyon. p. 130. ISBN 978-2-7297-0910-5.
  26. ↑ Bouchard, Mathieu (2010). "Tintin au Moyen-Orient". Confluences Méditerranée (به فرانسوی). 75 (75): 227–239. doi:10.3917/come.075.0227.
  27. ↑ Gunzig, Thomas. "Abdallah, le Petit Prince et moi in Nous Tintin". Télérama (به فرانسوی): 63.
  28. ↑ Algoud, Albert (2010). Petit dictionnaire énervé de Tintin (به فرانسوی). Éditions de l'Opportun. pp. 224. ISBN 978-2-36075-018-4.
  29. ↑ (Groensteen 2006، ص. 9)
  30. ↑ (Groensteen 2006، ص. 83)
  31. ↑ (Groensteen 2006، ص. 64)
  32. ↑ (Groensteen 2006، ص. 94)
  33. ↑ Les quatre cents coups d'Abdallah in (Le rire de Tintin، صص. 40–43)
  34. ↑ (Groensteen 2006، ص. 108)
  35. ↑ (Groensteen 2006، ص. 107)
  36. 1 2 Nathlaie Riché, Serge Tisseron, Un adulte à la recherche de sa propre enfance (interview) in (Le rire de Tintin، صص. 44–45)
  37. ↑ (Assouline 1996، ص. 655)
  38. 1 2 Álvares, Cristina (2020). "Tintin orphelin : Une approche du héros hergéen à travers le motif de l'enfant trouvé" (PDF). Synergies Espagne (به فرانسوی) (13): 159–171.
  39. ↑ "Arthuys Sophie". allodoublages.com. Retrieved December 28, 2021.
  40. ↑ Dhombres, Dominique (December 10, 2007). "Le petit Adallah campe à Moulinsart". Le Monde. Retrieved December 29, 2021.

کتاب‌شناسی

کتاب‌های رنگی

کتاب‌هایی درباره هرژه و آثارش

  • Assouline, Pierre; et al. (Folio) (1996). Hergé (به فرانسوی). Paris: Éditions Gallimard. p. 820. ISBN 978-2-07-040235-9.
  • Blin, Louis (2015). Le monde arabe dans les albums de Tintin (به فرانسوی). Paris: L'Harmattan. p. 176. ISBN 978-2-343-06146-7.
  • Collective (2012). "Les personnages de Tintin dans l'histoire : Les événements qui ont inspiré l'œuvre d'Hergé". Le Point (به فرانسوی). 2 (Historia): 130.
  • Collective (2014). "Le rire de Tintin : Les secrets du génie comique d'Hergé". L'Express, Beaux Arts Magazine (به فرانسوی): 136. ISSN 0014-5270.
  • Groensteen, Thierry (2006). Le rire de Tintin (به فرانسوی). Editions Moulinsart. p. 116. ISBN 9782874241086.
  • Mozgovine, Cyrille (1992). De Abdallah à Zorrino : Dictionnaire des noms propres de Tintin (به فرانسوی). Casterman. p. 283. ISBN 978-2-203-01711-5.
  • Peeters, Benoît; et al. (Champs essais) (2006). Hergé, fils de Tintin (به فرانسوی). Flammarion. p. 627. ISBN 978-2-08-123474-1.
در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ عبدالله (تن‌تن) موجود است.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.