آلفرد نیومن
آلفرد نیومن آلفرد نیومن | |
|---|---|
 | |
| زادهٔ | ۱۷ مارس ۱۹۰۰ |
| درگذشت | ۱۷ فوریهٔ ۱۹۷۰ (۶۹ سال) |
| ملیت | آمریکایی |
| پیشه | آهنگساز فیلم |
| سالهای فعالیت | ۱۹۷۰–۱۹۳۰ |
| همسر | مارتا لوئیز مونتگمری (۱۹۷۰–۱۹۴۷) |
| فرزندان | پنج فرزند |
| جوایز | برنده ۹ جایزه اسکار |
آلفرد نیومن (به انگلیسی: Alfred Newman) (زاده ۱۷ مارس ۱۹۰۰ – درگذشته ۱۷ فوریه ۱۹۷۰) آهنگساز فیلم آمریکایی بود.وی از ۴۵ مرتبه نامزدی اسکار موفق به کسب ۹ جایزه اسکار شده بود.
گزیدهٔ فیلمشناسی
- ارواسمیت (۱۹۳۱)
- روشناییهای شهر (۱۹۳۱)
- باران (۱۹۳۲)
- کنت مونت کریستو (۱۹۳۴)
- عشقبازیهای چلینی (۱۹۳۴)
- پنجه گربه (۱۹۳۴)
- خانه روتشیلت (۱۹۳۴)
- آوای وحش (۱۹۳۵)
- بینوایان (۱۹۳۵)
- کلایو هند (۱۹۳۵)
- کاردینال ریشلیو (۱۹۳۵)
- دادزوورث (۱۹۳۶)
- این سه نفر (۱۹۳۶)
- استلا دالاس (۱۹۳۷)
- توفند (۱۹۳۷)
- زندانی زندا (۱۹۳۷)
- گروه رگتایم الکساندر (۱۹۳۸)
- باد بسامان (۱۹۳۸)
- گوژپشت نتردام (۱۹۳۹)
- بو ژست (۱۹۳۹)
- آقای لینکلن جوان (۱۹۳۹)
- طبلها با چرخش پا (۱۹۳۹)
- فصل باران آمد (۱۹۳۹)
- بلندیهای بادگیر (۱۹۳۹)
- خوشههای خشم (۱۹۴۰)
- خبرنگار خارجی (۱۹۴۰)
- دره من چه سرسبز بود (۱۹۴۱)
- توپ آتش (۱۹۴۱)
- نینواز هاملین (۱۹۴۲)
- بهشت میتواند صبر کند (۱۹۴۳)
- آوای برنادت (۱۹۴۳)
- ویلسون (۱۹۴۴)
- کلیدهای پادشاهی (۱۹۴۴)
- به بهشت واگذارش کن (۱۹۴۵)
- لبه تیغ (۱۹۴۶)
- قرارداد شرافتمندانه (۱۹۴۷)
- پرده آهنین (فیلم) (۱۹۴۸)
- گودال مار (۱۹۴۸)
- پرنس روباهان (۱۹۴۹)
- پینکی (۱۹۴۹)
- دوازده ساعت پرواز (۱۹۴۹)
- نامهای به سه همسر (۱۹۴۹)
- همه چیز درباره ایو (۱۹۵۰)
- دوجینش ارزانتر است (۱۹۵۰)
- دیوید و بثشبع (۱۹۵۱)
- افتخار دیگر ارزشی ندارد (۱۹۵۲)
- با یک ترانه در قلب من (۱۹۵۲)
- ردا (۱۹۵۳)
- سینوهه (۱۹۵۴)
- عشق چیز باشکوهی است (۱۹۵۵)
- خارش هفتساله (۱۹۵۵)
- ایستگاه اتوبوس (۱۹۵۶)
- آناستازیا (۱۹۵۶)
- سلطان و من (۱۹۵۶)
- نوعی لبخند (۱۹۵۸)
- خاطرات آنه فرانک (۱۹۵۹)
- چگونه غرب تسخیر شد (۱۹۶۳)
- فرودگاه (۱۹۷۰)
مرگ
نیومن در 17 فوریه 1970 در سن 69 سالگی، یک ماه قبل از تولد 70 سالگی خود، در خانه خود در هالیوود بر اثر عوارض آمفیزم درگذشت.[۱]
منابع
- ↑ "Alfred Newman". Wikipedia (به انگلیسی). 2024-09-20.
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Alfred Newman». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۳۱ فروردین ۱۳۹۲.