آنتونیو گاوا
آنتونیو گاوا | |
|---|---|
 | |
| وزیر کشور ایتالیا | |
| دوره مسئولیت 13 April 1988 – 16 October 1990 | |
| نخست‌وزیر | چیریاکو ده میتا جولیو آندرئوتی |
| پس از | آمینتوره فanfانی |
| پیش از | وینچنزو اسکوتی |
| وزیر اقتصاد و دارایی ایتالیا | |
| دوره مسئولیت 28 July 1987 – 13 April 1988 | |
| نخست‌وزیر | جووانی گوریا |
| پس از | جوزپه گوارینو |
| پیش از | امیلیو کولومبو |
| وزیر پست و مخابرات ایتالیا | |
| دوره مسئولیت 4 August 1983 – 28 July 1987 | |
| نخست‌وزیر | جووانی گوریا |
| پس از | جوزپه گوارینو |
| پیش از | امیلیو کولومبو |
| رئیس استان ناپل | |
| دوره مسئولیت 1960–1969 | |
| پس از | ? |
| پیش از | چیرو چیریلو |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ۳۰ ژوئیهٔ ۱۹۳۰ کاستلاماره دی استابیا، ایتالیا |
| درگذشته | ۸ اوت ۲۰۰۸ (۷۸ سال) رم، ایتالیا |
| ملیت | ایتالیایی |
| حزب سیاسی | دموکراسی مسیحی |
| قد | ۱٫۷۴ m (۵ ft ۸ ۱⁄۲ in) |
| پدر | سیلویو گاوا |
آنتونیو گاوا (۳۰ ژوئیه ۱۹۳۰ – ۸ اوت ۲۰۰۸) سیاستمدار ایتالیایی و عضو دموکراسی مسیحی (DC) بود. او فرزند سیلویو گاوا، وزیر سیزده‌بارهٔ دولت ایتالیا بود. آنتونیو گاوا در طول ۲۵ سال، از ۱۹۶۸ تا ۱۹۹۳، یکی از چهره‌های بانفوذ حزب دموکراسی مسیحی در کامپانیا به‌شمار می‌رفت، تا زمانی که به اتهام عضویت در سازمان جنایی تحت پیگرد قرار گرفت.[۱] به همراه آرنالدو فورلانی و وینچنزو اسکوتی، او رهبری جناحی موسوم به «ائتلاف مردمی» یا «مرکز بزرگ دوروتئو» را برعهده داشت.
زندگی‌نامه
گاوا در کاستلاماره دی استابیا در استان ناپل به دنیا آمد و در رشته حقوق فارغ‌التحصیل شد. پدر او سیلویو گاوا بود.[۲] او پس از تصدی سمت‌های استانی و منطقه‌ای برای دموکراسی مسیحی در کامپانیا، نخستین بار در ۱۹۷۲ به پارلمان ایتالیا راه یافت. در ۱۹۸۰ به‌عنوان وزیر روابط با پارلمان در دولت آرنالدو فورلانی منصوب شد. بعدها سه بار وزیر پست و مخابرات و دو بار وزیر کشور شد (۱۹۸۸ تا ۱۹۹۰).[۳] او در پی ابتلا به سکته مغزی مجبور به کناره‌گیری از این سمت شد.
در ۲۱ سپتامبر ۱۹۹۴ او به اتهام همدستی با کامورا، سازمان جنایی ناپلی، دستگیر شد. گاوا متهم بود که در برابر آرای بسیج‌شدهٔ کامورا، امتیازاتی را مبادله کرده است.[۳] بنا بر شهادت توبه‌کرده‌ای به نام پاسکواله گالاسو، گاوا و پدرش روابط نزدیکی با آلفونسو روزانووا داشتند که از چهره‌های بانفوذ کامورا و حامی رافائله کوتولو محسوب می‌شد.[۴][۵]
او به همراه وینچنزو اسکوتی در ماجرای آزادی چیرو چیریلو، سیاستمدار ربوده‌شده به دست بریگاد سرخ در ۱۹۸۱ نیز نقشی جنجالی داشت. هرچند دموکراسی مسیحی در ظاهر از مذاکره با تروریست‌ها خودداری کرد، اما سیاستمداران و مأموران امنیتی در خفا از رافائله کوتولو، رئیس کامورا، خواستند برای آزادی گروگان مذاکره کند. برای آزادی چیریلو مبلغ هنگفتی به‌عنوان باج پرداخت شد.[۶]
با وجود اتهامات فراوان، گاوا پس از ۱۳ سال دادرسی از همه اتهامات ارتباط با کامورا تبرئه شد. او سپس اعلام کرد از دولت به دلیل خسارات مالی و معنوی شکایت خواهد کرد.[۷]
گاوا در ۸ اوت ۲۰۰۸ در رم و در ۷۸ سالگی درگذشت.[۸] او را به دلیل نفوذ طولانی‌اش در سیاست محلی «نایب‌السلطنه ناپل» لقب داده بودند. کلاه لبه‌دار بزرگ، عصای دسته‌عاجی، حلقهٔ طلایی و سیگار از مشخصه‌های ظاهری او بود.[۷]
منابع
- Behan, Tom (1996). The Camorra, لندن: Routledge, شابک ۰−۴۱۵−۰۹۹۸۷−۰
- استیله، الکساندر (۱۹۹۵). جسدهای عالی: مافیا و مرگ نخستین جمهوری ایتالیا، نیویورک: Vintage شابک ۰−۰۹−۹۵۹۴۹۱−۹
- ↑ Behan, The Camorra, p. 142
- ↑ Felia Skyle Allum (March 2000). The Neapolitan Camorra: Crime and Politics in Post-war Naples (1950-92) (PhD thesis). Brunel University.
- 1 2 Italian Ex-Interior Minister Is Arrested in Raids on Mobsters, The New York Times, 21 September 1994
- ↑ (به ایتالیایی) Le indagini contro l'organizzazione criminosa di Carmine Alfieri بایگانی‌شده در ۸ ژوئیه ۲۰۰۷ توسط Wayback Machine, کمیسیون پارلمانی ضدمافیا، ریاست لوسیانو ویولانته
- ↑ (به ایتالیایی) Gava, " il referente " della camorra, Corriere della Sera, 9 April 1993
- ↑ Stille, Excellent Cadavers, p. 77-78
- 1 2 Former minister Antonio Gava dies, ANSA, 8 August 2008
- ↑ (به ایتالیایی) Roma, è morto Antonio Gava, La Repubblica, 8 August 2008