آنهالت-دسائو

Principality (Duchy) of Anhalt-Dessau

Fürstentum (Herzogtum) Anhalt-Dessau  (آلمانی)
آنهالت-دسائو
1396–1561
۱۶۰۳–۱۸۶۳
پرچم آنهالت-دسائو
پرچم قرن نوزدهم دوک نشین آنهالت
نشان قرن نوزدهم دوک نشین آنهالت آنهالت-دسائو
نشان قرن نوزدهم دوک نشین آنهالت
شاهزادگان آنهالت، با رنگ سبز آنهالت-دسائو
شاهزادگان آنهالت، با رنگ سبز آنهالت-دسائو
وضعیت
پایتختدسائو
حکومتشاهزاده نشین
شاهزاده 
• ۱۳۹۶–۱۴۰۵
زیگیزموند اول (نخستین)
• ۱۷۵۱–۱۸۰۷
لیوپولد سوم، دوک آنهالت-دسائو (واپسین)
دوره تاریخیقرون وسطی
• جدا شده از آنهالت-زربست
۱۳۹۶
• Partitioned to create A-Köthen
۱۴۷۱
• Partitioned to create آنهالت-پلوتزکائو و آنهالت-زربست

1544
• Annexed back to آنهالت-زربست (later: دوک‌نشین آنهالت)

۱۵۶۱–۱۶۰۳
• Raised to دوک‌نشین
۱۸۰۷
• ادغام شد با آنهالت-کوتن
۱۸۵۳
• دوک‌نشین آنهالت دوباره متحد شد با
۱۸۶۳
پیشین
پسین
شاهزاده نشین آنهالت-زربست
دوک نشین آنهالت
امروز بخشی ازآلمان

آنهالت-دسائو (انگلیسی: Anhalt-Dessau) یکی از شاهزاده نشین‌های امپراتوری مقدس روم و بعداً دوک نشین کنفدراسیون آلمان بود. تحت فرمان خاندان آسکانیا، در سال ۱۳۹۶ میلادی به دنبال تقسیم شاهزاده آنهالت-زربست ایجاد شد و سرانجام در سال ۱۸۶۳ میلادی با دوک نشین آنهالت ادغام شد. پایتخت این ایالت دسائو در زاکسن امروزی بود.

تاریخ

کاخ دسائو

پادشاهی آنهالت در سال ۱۲۱۲ میلادی تحت فرمان اولین فرمانروای خود هنری اول، پسر دوک ساکسون برنهارد سوم، بوجود آمد. این شاهزاده نشین که از نام قلعه آنهالت، مقر اجدادی سلسله اسکانی در نزدیکی هارتزگرود گرفته شده است، در طول عمر چند صد ساله خود چندین تقسیم بندی را تجربه کرده است. قلمرو آنهالت در سال ۱۲۵۲ بین پسران شاهزاده هنری اول تقسیم و به به پادشاهی‌های آنهالت-آشرسلبن، آنهالت-برنبورگ و آنهالت-زربست تبدیل شد. در جریان تقسیم، شاهزاده زیگفرید اول، کوچک‌ترین پسر هنری اول،زمین‌های اطراف کوتن، دسائو، و زربست را دریافت کرد. پسر و جانشین او شاهزاده آلبرت اول در سال ۱۲۹۵ میلادی در قلعه کوتن اقامت گزید. در سال ۱۳۹۶ میلادی، پسران بازمانده شاهزاده جان دوم از آنهالت-زربست دوباره میراث خود را تقسیم کردند. زیگیزموند اول شاهزاده آنهالت-دسائو شد و در دسائو اقامت گزید، در حالی که برادر کوچک‌ترش آلبرت چهارم به عنوان شاهزاده آنهالت-کوتن سلطنت کرد.

آنهالت پس از تقسیم شدن بین پسران هنری اول، در ۱۲۵۹ میلادی

پس از مرگ شاهزاده جورج اول، پسر زیگیزموند در سال ۱۴۷۴ میلادی، این قلمرو دوباره تقسیم شد. آنهالت-دسائو برای دومین بار در سال ۱۵۴۴ با ایجاد آنهالت-زربست و آنهالت-پلوتزکائو تقسیم شد. از سال ۱۵۶۱ تا ۱۶۰۳ میلادی آنهالت-دسائو تحت حکومت شاهزاده آنهالت-زربست بود و در سال ۱۶۰۳ میلادی شاهزاده نشین آنهالت-دسائو احیا شد و در سال ۱۸۰۷ میلادی به دوک نشین تبدیل شد.

آنهالت-دسائو-کوتن

آنهالت-کوتن با مرگ دوک آنهالت-کوتن در ۲۳ نوامبر ۱۳۴۷ از میان رفت و قلمروی آن در ۲۲ مه۱۸۵۳ میلادی به آنهالت-دسائو پیوست.[۱] پس از مرگ آخرین دوک آنهالت-برنبورگ در ۱۹ اوت ۱۸۶۳، تمام سرزمین‌های آنهالت تحت حکومت دوک آنهالت-دسائو قرار گرفت که سپس عنوان جدید دوک آنهالت را برای دوک نشین تازه تأسیس آنهالت سبب شد.

تثبیت قدرت لئوپولد یکم و نوسازی نظامی

دوران شکوه سیاسی آنهالت-دسائو در اواخر سده هفدهم و آغاز سده هجدهم میلادی با حاکمیت لئوپولد یکم، معروف به «دسائوی پیر»، رقم خورد. او که یکی از برجسته‌ترین فرماندهان نظامی ارتش پروس بود، دسائو را از یک شاهزاده‌نشین کوچک فئودالی به یک ایالت نظامی پیشرفته تبدیل کرد[۲]. لئوپولد با معرفی تاکتیک‌های نوین پیاده‌نظام و انضباط سخت‌گیرانه، نه تنها جایگاه خود را در دربار هوهن‌تسولرن تثبیت کرد، بلکه با درآمدهای حاصل از خدمات نظامی، زیرساخت‌های اداری و دفاعی پایتخت خود را به کلی بازسازی نمود. این دوران با تمرکز شدید بر توسعه دیوان‌سالاری ایالتی همراه بود که ثبات سیاسی بی‌نظیری را برای خاندان آنهالت در برابر رقابت‌های منطقه‌ای فراهم آورد.

عصر روشنگری و اصلاحات آموزشی لئوپولد سوم

در نیمه دوم سده هجدهم، آنهالت-دسائو تحت رهبری لئوپولد سوم به یکی از مراکز درخشان روشنگری در آلمان تبدیل شد. او با الهام از ایده‌های نوین اروپایی، باغ‌های مشهور «دسائو-وورلیتس» را بنا نهاد که نمادی از هماهنگی میان طبیعت و معماری کلاسیک بود[۳]. در بخش آموزشی، دسائو با تأسیس موسسه «فیلانتروپینوم» توسط بازدو، به پیشگام اصلاحات مدرن تربیتی در آلمان بدل شد که بر آموزش عملی و برابری اجتماعی تأکید داشت. این شکوفایی فرهنگی و اجتماعی باعث شد که آنهالت-دسائو علیرغم وسعت جغرافیایی محدود، به عنوان الگویی برای حکمرانی منورالفکرانه در سراسر امپراتوری مقدس روم شناخته شود و نفوذ معنوی آن تا دورترین ایالات آلمانی گسترش یابد.

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ Hertslet 1875, p. 245.
  2. ↑ Whaley, Joachim, Germany and the Holy Roman Empire, 978-0198731306, p. 488
  3. ↑ Wilson, Peter H., Heart of Europe: A History of the Holy Roman Empire, 978-0674051058, p. 556

پیوند به بیرون