آن داسیه

آن داسیه
نام هنگام تولدآن لو فور
زادهٔح. ۱۶۵۱
درگذشت۱۷ اوت ۱۷۲۰ (در سن ح. ۶۹ سالگی)
پاریس، پادشاهی فرانسه
پیشه(ها)زبان‌شناس، مترجم، نویسنده، شارح و ویراستار مطالعات کلاسیک
همسرآندره داسیه (ا. ۱۶۸۳)
والدینتانگی لو فور
ماری الیویه
مینیاتوری از مادام داسیه اثر ماری ویکتوار ژاکوتو

آن لو فور داسیه (تلفظ در فرانسوی: [an lə fɛvʁ dasje]؛ ح. ۱۶۵۱ – ۱۷ اوت ۱۷۲۰)، که در دوران حیاتش بیشتر با نام مادام داسیه ([madam dasje]) شناخته می‌شد، یک روش دانشورانه فرانسوی، مترجم، شارح و ویراستار مطالعات کلاسیک، از جمله ایلیاد و ادیسه، بود. او در پی حمایت از ادبیات باستانی برآمد و توانایی‌های چشمگیر خود در زبان لاتین و یونانی را هم برای این هدف و هم برای تأمین معاش خویش به کار برد و مجموعه‌ای از ویرایش‌ها و ترجمه‌ها را پدید آورد که از راه آن‌ها زندگی خود را می‌گذراند.[۱] او تقدیم‌شونده‌ی اثر ژیل منار با عنوان Historia mulierum philosopharum بود، که در آن توصیف او و آنا ماریا فن شرمن به‌عنوان نمونه‌های برجسته در رساله‌هایی که در سده‌های پس از آن از آموزش زنان دفاع می‌کردند، به کار گرفته شد.[۱][۲]

زندگی آغازین و تحصیلات

تاریخ دقیق تولد او مشخص نیست و منابع در این باره اختلاف‌نظر دارند: فراد و وایلز، و همچنین کانلی در دانشنامه اینترنتی فلسفه، سال ۱۶۴۷ را پیشنهاد می‌کنند؛ دانشنامه بریتانیکا سال ۱۶۵۴ را مطرح می‌کند؛ و دانشنامه کاتولیک سال ۱۶۵۱ را. تنها چهره‌نگارهٔ شناخته‌شده از او، که به سال ۱۸۵۴ تاریخ‌گذاری شده، مرگ او را در سن ۶۸ سالگی نشان می‌دهد،[۳] که سال ۱۶۵۱–۱۶۵۲ را نتیجه می‌دهد. الیان ایتی بر پایهٔ دفتر ثبت کلیسای محلهٔ ایس-سور-تی، که تاریخ تعمید او را ۲۴ دسامبر ۱۶۴۵ ثبت می‌کند، از سال ۱۶۴۵ دفاع می‌کند.[۴] داسیه نخست در پروی، در تورن، بزرگ شد، جایی که خواهرش مارگریت نیز به دنیا آمد. او باقی دوران کودکی خود را در سومور، شهری در دره لوآر فرانسه، گذراند و پدرش، تانگی لو فور، هم لاتین و هم یونانی باستان را به او آموخت.

در ۲۹ اکتبر ۱۶۶۲، او با ژان لنیه دوم ازدواج کرد.[۵] آن‌ها پسری به نام تانگی داشتند که در ژانویهٔ ۱۶۶۹ به دنیا آمد، اما سه هفته بعد درگذشت. این زوج حدود سال ۱۶۷۰ از هم جدا شدند. در سال ۱۶۸۳، او با یکی از شاگردان پدرش، آندره داسیه (که او نیز به مطالعات و ترجمه‌های کلاسیک می‌پرداخت، هرچند ویراستاران دانشنامه‌ها کار او را به‌مراتب فروتر از کار آن می‌دانند) ازدواج کرد.[۶]

ویرایش‌ها و ترجمه‌های کلاسیک

پدرش در سال ۱۶۷۲ درگذشت، و پس از آن او به پاریس نقل مکان کرد و بخشی از یک ویرایش از آثار کالیماخوس را که در سال ۱۶۷۴ منتشر کرد، همراه خود برد.[۷] او از طریق دوستی از دوستان پدرش، پیر-دانیل اوئه، که در آن زمان دستیار آموزگار دوفن فرانسه بود و مسئولیت مجموعهٔ Ad usum Delphini (که معمولاً با نام کلاسیک‌های دلفین شناخته می‌شود) از ویرایش‌های آثار کلاسیک لاتین را برعهده داشت، کار بیشتری به دست آورد. او از داسیه خواست ویرایش‌هایی برای این مجموعه از آثار فلوروس (۱۶۷۴)، دیکتیس کرتنسیس (۱۶۸۰)، اورلیوس ویکتور (۱۶۸۱) و اوتروپیوس (۱۶۸۳) بسازد.

در سال ۱۶۸۱، برگردان منثور او از آناکرئون و سافو منتشر شد، و در سال‌های بعد، او برگردان‌های منثوری از نمایشنامه‌های آمفیتروئون، اپیدیکوس و رودنس (۱۶۸۳) اثر پلوتس، پلوتوس و ابرها (نمایشنامه) (۱۶۸۴؛ نخستین ترجمه‌های آثار آریستوفان به فرانسوی) و شش کمدی پوبلیوس ترنتیوس آفر (۱۶۸۸) را منتشر کرد. در سال ۱۶۸۴ او و همسرش به کستر بازنشسته شدند تا خود را وقف مطالعات الهیات کنند. در سال ۱۶۸۵ خانوادهٔ داسیه به پاس گرویدنشان به کلیسای کاتولیک، از سوی لوئی چهاردهم فرانسه با مستمری‌ای پاداش گرفتند.[۸] آن و آندره داسیه در دو ترجمه با یکدیگر همکاری کردند: تأملات مارکوس آئورلیوس (۱۶۹۱) و نخستین شش حیات مردان نامی پلوتارک (۱۶۹۴).

در سال ۱۷۱۱، ترجمهٔ منثور او از ایلیاد منتشر شد که احترام او در ادبیات فرانسه را برایش به ارمغان آورد.[۷] در سال ۱۷۱۶، ترجمه‌ای مشابه از ادیسه نیز از پی آن آمد. الکساندر پوپ این دو اثر را برای ترجمه‌های خود (ایلیاد (۱۷۱۵–۱۷۲۰) و ادیسه (۱۷۲۵–۱۷۲۶)) بسیار سودمند یافت. داسیه نیز به نوبهٔ خود، در ویرایش دوم خود از ایلیاد، ملاحظاتی دربارهٔ ترجمهٔ پوپ از همان اثر منتشر کرد که برایش در انگلستان نیز شهرتی به همراه آورد.[۹]

نزاع

ایلیاد، که هومر را برای نخستین بار به بسیاری از اهل‌قلم فرانسوی (از جمله آنتوان اودار دو لا موت) شناساند، به یک نزاع ادبی مشهور دامن زد. در سال ۱۷۱۴، لا موت که یونانی نمی‌دانست، برگردانی منظوم و خلاصه‌شده از ایلیاد را، که مطابق سلیقهٔ خود تغییر داده بود، همراه با Discours sur Homère («جستاری دربارهٔ هومر») منتشر کرد که در آن دلایل ناتوانی هومر در خشنودکردن سلیقهٔ انتقادی او را بیان می‌کرد. داسیه در همان سال در اثر خود، Des causes de la corruption du goût («دربارهٔ علل تباهی سلیقه»)، پاسخ داد.[۷] داسیه در دفاع از هومر «زیبایی‌شناسی فلسفی خاص خود را پروراند. او بر محوریت سلیقه به‌عنوان نشانگر سطح تمدن، هم اخلاقی و هم هنری، در یک فرهنگ خاص پافشاری می‌کند.»[۱۰]

لا موت این بحث را با شوخ‌طبعی و badinage سبک‌سرانه ادامه داد و این خوش‌اقبالی را داشت که دیدگاه‌های او مورد پشتیبانی آبه ژان تراسون قرار گرفت، که در سال ۱۷۱۵ دو جلد با عنوان Dissertation critique sur L'Iliade («جستار انتقادی دربارهٔ ایلیاد») منتشر کرد، که در آن ادعا می‌کرد علم و فلسفه، و به‌ویژه علم و فلسفهٔ رنه دکارت، ذهن بشری را چنان پرورانده‌اند که شاعران سدهٔ هجدهم به‌طور غیرقابل‌سنجشی از شاعران یونان باستان برترند.[۸]

در همان سال، کلود بوفیه اثر Homère en arbitrage («هومر در داوری») را منتشر کرد که در آن نتیجه می‌گرفت هر دو طرف در واقع بر سر نکتهٔ اصلی هم‌داستان‌اند: اینکه هومر یکی از بزرگ‌ترین نوابغی بود که جهان به خود دیده، و در مجموع، هیچ منظومهٔ دیگری را نمی‌توان بر آن برتری داد؛ و اندکی پس از آن (در ۵ آوریل ۱۷۱۶) در خانهٔ ژان-باتیست-آنری دو والنکور، داسیه و لا موت در یک شام با یکدیگر دیدار کردند و به سلامتی هومر نوشیدند.[۸]

او همچون بسیاری از زنان فرهیختهٔ سدهٔ هجدهم، در طول زندگی‌اش با جنسیت‌زدگی و انتقاد از کار خود روبه‌رو بود. ایمانوئل کانت، فیلسوف عصر روشنگری، در اثر خود ملاحظاتی دربارهٔ احساس زیبا و متعالی، زنان فرهیختهٔ آن روزگار، از جمله مادام داسیه، را نقد کرد و نوشت: «زنی که سرش پر از یونانی است، مانند مادام داسیه، یا کسی که دربارهٔ مکانیک مناظره می‌کند، مانند امیلی دو شاتله، به همان اندازه شاید بهتر باشد ریش هم بگذارد؛ زیرا شاید آن بتواند بهتر آن سیمای عمقی را که در پی آن‌اند بیان کند.»[۱۱]

پانویس

  1. 1 2 Frade, Sofia (2016). "Ménage's Learned Ladies: Anne Dacier (1647-1720) and Anna Maria van Schurman (1607-1678)". In Wyles, Rosie; Hall, Edith (eds.). Women Classical Scholars: Unsealing the Fountain from the Renaissance to Jacqueline de Romilly. Oxford: Oxford University Press. ISBN 9780198725206.
  2. ↑ "Ménage's Learned Ladies: Anne Dacier (1647–1720) and Anna Maria van Schurman (1607–1678)". Ménage's Learned Ladies – Anne Dacier (1647–1720) and Anna Maria van Schurman (1607–1678) – Oxford Scholarship. 22 November 2017. doi:10.1093/acprof:oso/9780198725206.003.0004. ISBN 978-0-19-872520-6. {{cite book}}: از |website= صرف‌نظر شد (کمک)
  3. ↑ Delisle, Jean (1 January 2002). Portraits de traductrices. University of Ottawa Press. p. 14. ISBN 978-2-7603-0546-5.
  4. ↑ Eliane Itti, "L’acte de baptême d’Anne Le Fèvre (Mme Dacier) : Is-sur-Tille, 24 décembre 1645", Cahiers du centre de généalogie protestante 142, 2008/2, pp. 90–103
  5. ↑ Lettres de Jacques Richier de Cerisy à Élie Bouhéreau, des 30 IX et 28 X 1662 (Dublin, Marsh's Library, Fonds Élie Bouhéreau, 44. Z 2.2.14).
  6. ↑ "The Encyclopedia Britannica". Encyclopædia Britannica. 24 November 2017.
  7. 1 2 3 Chisholm 1911.
  8. 1 2 3 One or more of the preceding sentences incorporates text from a publication now in the public domain: Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Dacier, André s.v. Anne Lefevre". Encyclopædia Britannica (in English). Vol. 7 (11th ed.). Cambridge University Press. pp. 727–728. This cites:
    • شارل-اوگوستن سنت-بوو, Causeries du lundi, vol. ix.
    • J. F. Bodin, Recherches historiques sur la ville de Saumur (1812–1814)
    • P. J. Burette, Éloge de Mme Dacier (1721)
    • Mémoires de Mme de Staël (1755)
    • امیل اگر, L'Hellénisme en France, ii. (1869)
    • Mémoires de Saint-Simon, iii.
    • H. Rigault, Histoire de la querelle des anciens et des modernes (1856).
  9. ↑ The Feminist Companion to Literature in English, eds Virginia Blain, Patricia Clements and Isobel Grundy (London: Batsford, 1990), p. 259.
  10. ↑ John J. Conley in Internet Encyclopedia of Philosophy Retrieved 5 December 2015. This provides a thorough account of Dacier's thinking.
  11. ↑ Kant, Immanuel (2011). Frierson, Patrick R. (ed.). Observations on the feeling of the beautiful and sublime and other writings. Cambridge texts in the history of philosophy. Cambridge: Cambridge Univ. Press. pp. 33–37. ISBN 978-0-521-71113-5.

منابع

پیوند به بیرون

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ آن داسیه موجود است.


This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.