اتو، پادشاه یونان

اتو
پرتره اثر یوزف کارل اشتیلر، ۱۸۳۳
پادشاه یونان
سلطنت۷ مه ۱۸۳۲ – ۲۳ اکتبر ۱۸۶۲
پیشینتأسیس سلطنت
گئورگیوس کونتوریوتیس
(به عنوان رئیس کمیته اداری یونان (۱۸۳۲))
جانشینجرج یکم (به عنوان پادشاه یونان)
نایب‌السلطنهیوزف لودویگ فون آرمانسپرگ (۱۸۳۳–۱۸۳۵)
نخست‌وزیران
رئیس کابینه یونان
مشغول به کار
۱۰ اوت ۱۸۴۱ – ۳ سپتامبر ۱۸۴۳ (o.s.)
پادشاهخودش
پس ازالکساندروس ماوروکورداتوس
(به عنوان نخست‌وزیر)
پیش ازآندریاس متاکساس
(به عنوان نخست‌وزیر)
مشغول به کار
۸ دسامبر ۱۸۳۷ – ۲۴ ژوئن ۱۸۴۱ (o.s.)
پادشاهخودش
پس ازایگناتس فون رودهارت
(به عنوان نخست‌وزیر)
پیش ازالکساندروس ماوروکورداتوس
(به عنوان نخست‌وزیر)
زادهOtto Friedrich Ludwig of Bavaria
۱ ژوئن ۱۸۱۵
زالتسبورگ، امپراتوری اتریش
درگذشته۲۶ ژوئیهٔ ۱۸۶۷ (۵۲ سال)
بامبرگ، پادشاهی بایرن
آرامگاه
همسر(ان)آمالیا اولدنبورگ (ا. ۱۸۳۶)
خاندانویتلزباخ
پدرلودویگ یکم، پادشاه بایرن
مادرترزه زاکسن-هیلدبورگهاوزن
امضاءامضاء اتو

اتو که اتون نیز خوانده می‌شود، (به یونانی:Ὄθων؛ ۱ ژوئن ۱۸۱۵–۲۶ ژوئیه ۱۸۶۷) شاهزاده‌ای سلطنتی از بایرن بود که در ۱۸۳۲ مطابق کنفرانس لندن، نخستین پادشاه یونان معاصر شد. او تا ۱۸۶۲ که از سلطنت خلع شد، بر یونان حکومت کرد.

او دومین پسر شاه لودویگ یکم، پادشاه بایرن بود که در زمان جوانی به فرمانروایی دولت تازه تأسیس یونان رسید. در ابتدا دولت یونان توسط سه نایب‌السلطنه از دستگاه اداری بایرن اداره می‌شد. هنگامی که اتو به سن قانونی رسید، نایب‌السلطنه‌ها را به دلیل عدم مقبولیت آن‌ها نزد مردم، از کار برکنار کرد و خود مستقیماً اداره امور را به دست گرفت. با تلاش اتو، یونان در ۱۸۴۳ صاحب قانون اساسی مدونی گردید.

سراسر دوره حکومت او، همراه با تلاش‌های سیاسی برای بهبود وضعیت اقتصاد ضعیف یونان و دخالت دولت در امور کلیسا همراه بود. سیاست‌های یونان در این دوره، بر وابستگی به سه ابرقدرت اروپایی (روسیه، بریتانیا و فرانسه) بنا شده بود و جلب حمایت این سه کشور نیز کلید باقی ماندن اتو در قدرت به حساب می‌آمد.

نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا در سال‌های ۱۸۵۰ و ۱۸۵۳ برای توقف حملات یونان به امپراتوری عثمانی در جریان جنگ کریمه، دو بار یونان را محاصره کرد که از قدرت و محبوبیت اوتو کاست که در نتیجه آن، در ۱۸۶۲ سوءقصدی به جان ملکه یونان رخ داد. در همان سال، هنگامی که اوتو به حومه شهر رفته بود، او را از سلطنت خلع کردند. وی سرانجام در سال ۱۸۶۷ میلادی، در تبعید، در بایرن در گذشت.

منابع